Verslag Transalp 2006

Doordat ik de oude blog bij Weblog moest omzetten, zijn de foto’s in dit artikel verdwenen. Ik heb daarom een aparte fotopagina toegevoegd. Kijk hier voor de foto’s! Good old times!!!

Transalp 2006


De ambitie

Bovenaan op ons mountainbike verlanglijstje staat al jaren de Transalp. We hebben al veel gelezen en gehoord over de Transalp. Dromen zij er om waar gemaakt te worden! Je kunt nooit ambitie genoeg hebben! In het najaar 2005 besluiten er voor te gaan. De Transalp wordt ons ultieme doel voor 2006! Wij gaan er eerst alles aan doen om een startbewijs te krijgen.

De inschrijving

Tot 11 januari 2006 blijft het nog onzeker of wij er tussen zullen komen. Op die dag gaat de online inschrijving open. Ik heb verlof geregeld voor die dag want ik wil ruim op tijd online zijn met een snelle internetverbinding! Rond een uur of 11 zit ik al op de website van de organisatie; om 12.00u zal de inschrijving online gaan. Klokslag 12.00u gaat de inschrijving open en binnen enkele seconden gaat de site al plat! Op de diverse internetforums wordt gevloekt. Wij zijn gelukkig niet de enige die problemen hebben. We blijven proberen. Ondertussen houden Marc en ik telefonisch contact. Pas anderhalf uur nadat de inschrijving is geopend komen we door. De volgende dag zal pas de definitieve startlijst bekend gemaakt worden. De onzekerheid blijft dus nog even. De volgende dag krijg ik op mijn werk een telefoontje van Marc: “we staan op de startlijst!”. Mooi nu kunnen de echte voor bereidingen beginnen! We staan ingeschreven met de naam “Team Toma Cycles”. De naam RockNDust was op dat moment nog niet geboren.


We gaan dus, en de voorbereidingen kunnen beginnen. We hebben hiervoor nog 6 maanden.

Fysieke voorbereiding
Als vader van twee kinderen is dit transalp-project geen jaarlijks terugkerend iets. Dat is voor mij ook gelijk de hoofdreden om te zorgen voor een gedegen voorbereiding: fysiek en technisch. Met een “halve voorbereiding” zou ik een te groot risico lopen dat er iets mis gaat waardoor ik de Transalp niet zou kunnen uitrijden. En dat zou dan pas echt jammer zijn van de investeringen in eigen tijd, tijd van mijn gezin, en geld (inschrijving, materiaal etc.). Daarom liever iets te veel investeren dan iets te weinig.


We gaan er daarom serieus werk van maken! Om straks fysiek optimaal voorbereid te zijn zoeken we trainingsbegeleiding. Die vinden we bij Topvorm (www.topvorm.com). Voor een eerste kennismaking met Coen van Schijndel van Topvorm gaan we naar Gemert. Daar ondergaan we een conditietest en bespreken we onze doelen en mogelijkheden door met Coen. De testresultaten zijn bemoedigend; de basis is goed.


We krijgen trainingsschema’s per 6 weken. Aangepast op onze mogelijkheden en toegespitst op ons doel voor 2006: de Transalp. Bij de trainingen gaan we vanaf nu gebruikmaken van een hartslagmeter. Dagelijks houden we de rustpols, de uren slaap, gewicht, trainingsvoortgang trainingsomstandigheden en fysieke gesteldheid nauwkeurig bij. In deze periode heb ik vooral geleerd om goed te luisteren naar het lichaam.


In de voorbereiding hebben we een groot aantal raids en marathons opgenomen in ons programma. (Sart-Tilman, Olne-Spa-Olne, Kellerwald, Sorpental, Saarschleiffen, Worldclass marathon Offenburg, LCMT 4 daagse, Malmedy, Shark Attack, Vielsalm). Omdat we in training waren voor een meerdaags evenement, hebben we op de zaterdagen vóór de marathons regelmatig lange trainingen uitgevoerd (5 tot 6 uur). Zo konden we alvast wennen aan meerdaagse langdurige inspanning. Dat heeft geholpen. Later in de Transalp zou blijken dat ik de acht dagen zonder inzinking heb kunnen volbrengen!

Regelmatig eten en drinken, en het verdelen krachten waren leerpunten waar we in de voorbereiding veel aandacht aan hebben besteed.


Vlak vóór de Transalp ga ik nog een keer naar Topvorm voor een conditietest. De conditie is in 6 maanden tijd 25% verbeterd! Mijn omslagpunt is een stuk verhoogd en mijn gewicht met 5 kilo afgenomen!

Technische voorbereiding
In februari 2006 werd mijn nieuwe Specialized Epic Marathon geleverd. De eerste 4 weken was ik toch nog een tijdje zoekende naar de juiste zitpositie. Ook ben voor het eerst bar-ends aan het stuur gaan gebruiken. Deze bar-ends bleken vooral fijn in de lange klimmen van de Transalp waar je afwisselend stukjes uit het zadel fietst. In de aanloop naar de Transalp heb ik met name de instelling van de voor- en achtervering verder geoptimaliseerd.


De door Nokian/Gazza beschikbaar gestelde banden hebben we getest op verschillend terrein en onder verschillende weersomstandigheden in de aanloop naar de Transalp. Uiteindelijk hebben we gereden op 4 verschillende type banden voor verschillende omstandigheden: NBX 2.1 (modderband), NBX Lite 2.0 (allround wedstrijdband), NBX Lite S 2.2 (semi-slick) en de NBX Lite 2.2 (bredere allround wedstrijdband). Voor de Transalp hebben we uiteindelijk gekozen voor de NBX Lite 2.2: de bredere wedstrijdband.


Als sluitstuk van de technische voorbereiding krijgen de fietsen een uitgebreide onderhoudsbeurt bij onze sponsor Bert Toma. Door het slechte weer in het voorjaar hebben voornamelijk de diverse lagers behoorlijk te leiden gehad. Waar nodig worden lagers vervangen, of gereviseerd. Ketting cassette, kettingbladen en derailleurkabels worden vervangen.


We nemen een reserve derailleurpad, een bus voor de achtervering en een aantal lager en schroeven voor de achtervering mee als reserveonderdelen naar de Transalp.

De Transalp in cijfers
We hebben in 8 dagen in totaal 49 uur, 16 minuten en 57 seconden op de fiets gezeten om in totaal 685 kilometer en 23.072 hoogtemeter te overwinnen. We zijn in het klassement geëindigd op de 199ste plaats.

De Kilometers en hoogtemeters per etappe:

Etappe 1: Füssen – Imst
Etappe 2: Imst – Ischgl
Etappe 3: Ischgl – Scuol
Etappe 4: Scuol – Livigno
Etappe 5: Livigno – Naturns
Etappe 6: Naturns – Malé
Etappe 7: Malé – M. di Campiglio
Etappe 8: M. di Campiglio – Limone sul Garda
Totaal
93.52 km
76,10 km
73,78 km
78,01 km
118,85 km
85,21 km
47,55 km
112,12 km
685,12 km
2733 hm
3242 hm
2619 hm
2717 hm
2909 hm
3427 hm
2411 hm
3013 hm
23.072 hm


De Transalp-sfeer

Wij hebben altijd gezegd dat we de Transalp één maal in ons leven willen rijden. We zijn nu net terug en ik zou deze stelling gelijk een klein beetje willen aanpassen: we rijden de Transalp minstens één maal in ons leven. Ik krijg nu al de kriebels voor een volgende keer.


De Transalp was absoluut geweldig: van de groener dan groene Vooralpen bij Füssen naar mediterrane palmbomen in Limone. Op eigen kracht over alle bergen tussen Füssen en Limone, én alle bergen die Uli Stanciu dáár dan nog tussen heeft weten te proppen. En dat dan zoveel mogelijk offroad. 685 kilometer en 23.000 hoogtemeter in 8 dagen, samen met 549 andere teams, 1100 rijders. Het is echt prachtig!


Uli Stanciu is tijdens de 8 dagen de vader van alle transalpinisten. Bij zijn dagelijkse briefings straalt hij een soort vaderlijk gezag uit. Hij stelt ons gerust over bepaalde passages: “ihr könt die alle fahren” of “ Fahr langsam bitte, ich möchte das jeder ankomt in Limone” of “50% von euch wird hier laufen morgen”.


Uli, een 50-er met een te grote bril met zelfkleurende glazen in sportieve casual kleding, ondergaat elke ochtend een gedaante wisseling. Dan staat hij klaar in een motorcrosspak, met hoge laarzen, helm en stofbril. Zijn pak draagt de tekenen van jaren speuren door stof, stenen en modder naar trails in de Alpen. Tijdens de Transalp gaat hij de rijders vóór met zijn motor tijdens de hele tocht. Wat moet die man kunnen crossen op dat apparaat! Veel trails zijn op de fiets zelfs nauwelijks te doen! Uli wordt geprezen om zijn neus voor onwaarschijnlijk mooie trails; Uli wordt vervloekt om zijn afgrijselijk steile en lange klimmen. Uli is cult!


De sfeer in het Transalp-camp en tijdens de pastaparty’s is heerlijk ongedwongen. De toppers uit het klassement doen gewoon mee bij de pasta party. Zo heb je kans dat je gewoon naast De Knecht en Groenendaal je kilo’s pasta aan het verorberen bent. Of wordt je tijdens de finishersparty in Limone bijna omver gelopen door een dronken Karl Platt met een stapel bierglazen van meer dan een meter hoog.

Het camp kun je het beste herkennen aan een hoog hekwerk dat helemaal is volgehangen met gewassen en ongewassen fietskleding van de “camp-slapers” .

Meestal wordt slaapgelegenheid geboden in sporthallen, tennishallen of iets soortgelijks. Regelmatig is ook een zwembad te vinden in het complex. Heerlijk om de pijnlijke benen even te ontspannen in het frisse water van het zwembad. Nog niet gewend aan deze vorm van overnachten oogt de slaapzaal voor sommigen misschien wat chaotisch. Maar ik voel me er thuis!


De locatie van de eetgelegenheid varieert per plaats; soms moet je een eindje lopen. In Scuol moet je zelfs de skilift nemen: daar wordt bovenop de berg in het skistation gegeten.

Het Transalp-ritme
Wij sliepen tijdens de transalp in het camp. Een standaard dag in het camp heeft ongeveer het volgende verloop;


• 5.30U Opstaan en zo snel mogelijk naar de WC. Waarom? omdat er maar enkele WC ’s beschikbaar zijn in het camp. Als je wacht tot 6.30u sta je in een lange rij voor het toilet. Met een beetje mazzel is op de ontbijtlocatie nog een extra toilet beschikbaar.
• 6.00u Naar het ontbijt. Veel muesli, broodjes, kaas, yoghurt, fruit, jam koffie inladen van het buffet. Probeer zoveel mogelijk te bunkeren. Doe je dat niet krijg je er waarschijnlijk spijt van als je halverwege een lange klim bent later op de dag. Zoek een relaxte plek om samen met je vrienden te genieten van het ontbijt.
• 7.00u Terug naar de slaapplaats. Al je bagage moet nu in de speciale Transalp-tas gepropt worden. Bike kleding aantrekken. De zonnebrandcrème niet vergeten in te smeren. Gelletjes, repen, bidons en camelbag verzamelen.
• 7.20u Nog even plat op de grond liggen.
• 7.45u De volgepropte Transalp-tas inleveren bij de vrachtauto’s.
• 7.50u Ophalen van de bike bij het park ferme.
• 8.00u Melden in het startvak
• 8.05u Startpositie kiezen en gaan zitten op de grond. Kletsen met mede bikers, banden spanning controleren, banden bijpompen, nog snel wat gelletjes gaan kopen bij de Squeezy stand en wachten.
• 8.50u Gaan staan, camelbag om doen, bril opzetten, helm opzetten, nog wat drinken, één voet in de pedalen klikken.
• 8.59 en 40 seconden: “Highway to Hell” van AC/DC klinkt door de speakers.
• 9.00u startschot klinkt.
• 9.10u Eerste klim van de dag begint.
• 9.15u Twijfel: “zijn mijn benen wel goed genoeg vandaag?”
• 10.00u “Hé het loopt lekker!”
• Tussen 14.00u en 17.00u finish.
• Direct na de finish om bijvoorbeeld 15.00u: eten en drinken zoveel je kunt.
• 15.30u Douchen, meestal koud.
• 15.35u Kleren wassen en te drogen hangen aan een hoog hekwerk
• 16.00u Slaapplek inrichten
• 16.05u Even slapen.
• 17.00u Fiets poetsen en klaarmaken voor de volgende dag.
• 17.55u Fiets naar het park ferme brengen.
• 18.00u Pasta party: ja je krijgt inderdaad elke dag pasta. Vaak is het voldoende. Soms moet naderhand nog een extra pizza besteld worden.
• 19.30u “Sieger ehrung”
• 20.00u Briefing van Uli
• 20.45u Terug op de slaapplaats. Bidons vullen, camelbag vullen. Niet vergeten de gewassen kleren weer op te halen!
• 21.15u Even lezen, muziek luisteren of gewoon wat hangen.
• 21.45u Oordopjes in doen, ooglappen voordoen en op de slaapzak gaan liggen. In de slaapzak is het absoluut te warm.
• 22.00u Je valt in slaap.
• 22.15u Het licht in de slaapzaal gaat uit.


Zo gaat het ongeveer elke dag. En ik moet zeggen: het went heel erg snel. Sneller dan verwacht. Ook heb ik over het algemeen uitstekend kunnen slapen en eten. Op zich is het natuurlijk een beetje behelpen, maar de sfeer is gewoon super! Ook een volgende keer zou ik weer kiezen voor het camp boven hotel of pension.


Aankomst in Füssen 14/7

De rit naar Füssen ging sneller dan verwacht. Dat gold niet voor iedereen. Juliën en Edwin die amper anderhalf uur later zijn vertrokken hadden uren extra nodig wegens files. Hen heb ik dan ook pas zaterdagochtend bij de toiletten voor de eerste keer getroffen. Wij hadden meer mazzel. Rond 14.00u waren we al in Füssen. Eerst maar even aangemeld en de transalp-tassen opgehaald.

Volgens ervaringsdeskundige bleken de tassen van dit jaar ietsje kleiner dan die van vorig jaar. Het was even passen en meten maar uiteindelijk hebben we alles wel in de tas gekregen. Onze auto blijft goed bewaakt achter op een Kazerneterrein.


Daarna snel naar de slaapplek. Dat bleek een tennishal te zijn met vreemde groene korreltjes op de vloer. We hadden nog ruim voldoende tijd om het centrum van Füssen te verkennen. Dat bleek best gezellig te zijn. Nog even een terrasje gepikt.


Rond 17.00u maar aangeschoven voor onze eerste pasta party. Deze bleek op de binnenplaats van een soort kasteel te zijn. Daarna hadden we Rinus, Fred, Marco, Rick en Toon snel getroffen. We zijn die dag vroeg naar bed gegaan.


Transalp 1e etappe, Fussen-Imst, 15 juli 2006 85,4 km/2370hm op /2385 hm af /max. hoogte 1810m (in eerste instantie)

s’ Ochtends om 6.00u ons eerste Transalp-ontbijt: in de ijshal van Füssen. Dat is koud. Daarom gaat iedereen maar buiten zitten. De dames van het ontbijt zijn vriendelijk bezorgd of we wel genoeg nemen.

Kort voor 9.00u klinkt Highway to Hell voor de eerste keer: we gaan vertrekken! Het Duitse aandeel in de route van de Transalp blijkt wel erg kort; voor we het weten zijn we de Oostenrijkse grens al gepasseerd. Er volgt een leuke trail langs een meertje. Daarna, in een bos, gaat de trail zig-zaggend bergop met scherpe bochten. Deze bochten zijn té scherp om met een massa van 1100 rijders te nemen. Een grote opstopping ontstaat al binnen 15 minuten na de start. Er moet gelopen worden. Plotseling horen we van achter een “bataven-oer-kreet”. Als een leger batavieren rent iedereen onder luide strijdkreten plotseling de berg op. Zo moet een belegering in vroegere tijden ook uitgezien hebben. Na een minuut of 10 rijden we weer. De Jägeralp zullen we vandaag niet meer nemen; deze is door Uli om onduidelijke redenen uit de route gehaald. Wel rijden we door zeer mooie dalen en bossen. Af en toe een korte klim. We rijden goed op reserve. Sluiten ons aan in een groepje en blijven zoveel mogelijk uit de wind. Na de bevoorrading in Ehrwald begint de eerst echte klim naar ca 1800m.

Het valt tegen die eerste klim. De juiste cadans hebben we nog niet gevonden. Als een berghut in zicht komt, lijken we er te zijn. Ik fiets vooruit om Marc op de foto te zetten. Als ik bij de hut ben is de teleurstelling groot; om de hoek gaat de klim nog verder. Nog steiler dan daarvoor. De meeste lopen hier. Ook ik geef de strijd om op de fiets te blijven op na een paar honderd meter. De week is nog lang!

Er volgt een lange afdaling naar Imst. Na de finish moeten we even zoeken naar de verzorging. Er is toch wel verzorging bij de finish? Gelukkig wel, we moesten even om de hoek kijken. Dan volgt het “gebruikelijke” ritueel voor de eerste keer.
Het eten s’ avonds is uitstekend verzorgd. Deze eerste keer krijg ik het eten niet op. het dienblad puilt uit. Lasagne, pasta, salade, pudding, brood, en , en , .. het is te veel! Groenendaal en De Knecht worden gehuldigd als dagwinnaars.


Transalp 2e etappe Imst-Ischgl, 16 juli 2006, 76,1 km/3247 hm op/2693 hm af/max. hoogte 1977 m

We steken de Inn over (bij mij bekend als de Imsterschlucht, mooi kajaktraject met meters hoge golven!). Daarna volgt een verschrikkelijke klim naar de Venetalm. Na een tijdje krijg ik de slag te pakken en fiets ik redelijk makkelijk omhoog.

Na een pijlsnelle afdaling volgt de volgende klim naar Pillerhöhe over asfalt.
Tijdens deze klim fiets ik achter een Duits echtpaar die wat relationele problemen lijken te hebben. Manlief rijdt per ongeluk tegen het achterwiel van vrouwlief. Vrouwlief krijgt daardoor de indruk dat hij vindt dat zij te langzaam fietst. Gescheld over en weer volgt. Voor korte tijd neem ik de rol van mediator op me. Ik ga naast hen fietsen en vraag: “Gehts?”. Het echtpaar schiet in de lach…..


In de daarop volgende afdaling worden we met de neus weer even op de gevaren gedrukt: een gewonde, de rescue is aanwezig. Dat ziet er niet goed uit! We rijden via de Via Claudia naar Landeck. Dat is een mooi stukje trail! Heerlijk! Enkele jaren geleden ben ik nog in Landeck geweest om met mijn kajakclub de Sanna, Trisanna, en de Rosanna te bevaren. Maar ik herken eigenlijk helemaal niks meer van deze stad. Het ontbreekt ook aan de tijd om je goed te kunnen oriënteren. Het blijft tenslotte wel een wedstrijd!

In de klim naar Almstuberl worden we met complicaties geconfronteerd: mijn ketting schiet bij het schakelen tussen de cassette en de naaf/spaken. De ketting zit muurvast! Net nu we lekker op dreef zijn! We proberen een halfuur lang tevergeefs de ketting los te krijgen. Net bij de missinglink van de ketting is hij achter de cassette geschoven. Ik denk even dat dit het einde van ons Transalp avontuur is. Dan stoppen twee aardige Zuid Afrikaanse dames. Heel relaxed vragen ze ons wat er aan de hand is. De rust die zij uitstralen brengt ons ook weer tot rust. Binnen enkele seconden komt de ketting weer los en kunnen we verder. Thanks ladies!


We hebben een half uur vertraging opgelopen. Als we verder rijden zitten we in ander gezelschap: wij zijn opeens de snelste van deze groep bikers! In de afdaling naar See volgt een ongelooflijk mooie technische trail. De meeste in ons pelotonnetje is deze afdaling echter een graadje te veel; zij stappen af en lopen. Jammer! Dit is zo’n mooie trail! Fietsen achter lopende bikers werkt ook niet! Gelukkig kunnen we de tweede helft van deze afdaling weer gewoon op de fiets doen.


Dan volgt een stuk waar Uli ons gister voor gewaarschuwd heeft: het lange vals plat tussen See en Ischgl. Dit is een mooie trail die telkens omhoog en weer omlaag gaat: slopend gewoon! Toch voel ik me nog steeds goed. Het loopt ook best aardig met mij tot aan de finish in Ischgl. Marc krijgt wel last van een overslaande cassette en heeft daardoor wat moeite het tempo te volgen. Later bleek dat hij de tanden van de cassette krom getrapt had. Cassette en ketting zullen s’avonds in Ischgl nog vervangen worden

.
Tussen See en Ischgl herken ik nog een wildwater passage in de Trisanna die ik enkele jaren geleden nog bevaren heb.


Voor velen was dit een slopende etappe, het bekende tweede dag syndroom. Ikzelf heb hier weinig last van gehad.

Transalp 3e etappe Ischgl-Scuol, 17 juli 2006, 73,7 km/2620 hm op /2770 hm af /max. hoogte 2738 m

Bij het vallen van de naam Idjoch siddert het kamp al de avond van te voren. S’morgens aan de ontbijttafel is het stiller dan de dagen ervoor. Wat staat ons te wachten? Vanuit het camp is de top van de Idjoch niet te zien. Het enige wat je ziet is een steile helling. Zelfs een weg of iets dergelijks is niet te herkennen. Toch moeten we daar omhoog. Loopt daar wel een weg? Kort nadat “Higway to Hell” heeft geklonken in Ischgl weten we het! De beklimming van de Idjoch is een afschuwelijk lange en steile klim. Brutaal gewoon! Het laatste deel van de klim is volgens de geruchten alleen door Karl Platt volledig op de bike bedwongen. Boven op de Idjoch ligt nog sneeuw. Op weg naar de Idjoch krijgt Marc last van chainsucks bij gebruik van het kleinste kettingblad.

Vanaf de Idjoch volgt een mooie schotterafdaling. De klim naar de Kobleralm stelt na de Idjoch nog maar weinig voor.


De afdaling naar de Katajansbrucke (over de Inn) loopt over een prachtige singletrail. Hier komen we ook de natuurtunnel tegen die we kende van het Transalp filmpje. Niet vergeten te bukken hier! Onderweg in de afdaling rijden we nog even verkeerd. Later in het camp hoorden we dat we niet de enige waren.

De weg vanaf de Oostenrijks / Zwitserse grens gaat voor een belangrijk deel over asfalt. Hier wordt hard gekoerst in waaiers richting Scuol. Vanaf een bepaald punt rijden we samen met een Spaans team. De Spanjaarden tonen echter weinig animo om op kop te rijden. De finish in Scuol ligt in de historische kern van het dorp. De bikers nemen zitting in de plaatselijke fontein.
s’ Middags nemen we nog een duik in het plaatselijke zwembad. Voor het avondeten die avond moeten we met de skilift de berg op.

Transalp 4e etappe Scuol-Livigno,18 juli 2006,78,01 km/2717 hm op /2050 hm af /max. hoogte 2290m

Vanaf hier klinken de namen van passen en plaatsen een stuk exotischer. Vandaag passeren we namen als: Pass da Costainas, Dóss Radond, Pass Val Mora en Tea dal Plan om uiteindelijk in het skioord Livigno uit te komen. Hier zijn we ooit met onze vader wezen skiën in de winter. Nu komen we hier voor de eerste keer weer terug, maar dan in de zomer en op de bike. We verwachtten in deze etappe veel natuurschoon en prachtige trails. De hoge verwachtingen zijn zeker uitgekomen. We beginnen over een relatief gemakkelijke “schotterklim” naar de Pass da Constainas. We klimmen langs een wildstromende rivier. Mijn gedachten dwalen op die momenten altijd even af: “zou die bevaarbaar zijn?” . De natuur is grandioos mooi. Boven op de pas is het helemaal adembenemend mooi. De Schotterklim is inmiddels veranderd in een single trail, eerst nog even bergop dan… bergaf! Prachtig: snelle bochten, stenen, boomwortels! Dan een smalle technische trail van enkele kilometers langs een afgrond. Waanzinnig mooi. De vraag of de rivier onderaan de afgrond bevaarbaar is heb ik me niet gesteld deze keer…….


Op weg naar de Passo Alpisella ben ik er weer ingetrapt: ik denk de top te herkennen. Oh,.. nog een kleine kilometer of zo… De “top” naderend blijkt nog lang niet de top te zijn. Ik vervloek Uli. Dit heb ik geleerd in deze Transalp: de top die je ziet is niet de top! Die ligt altijd kilometers verder en hoger!


Eindelijk komt Livigno in zicht. Ik herken het dorp nog aan de lange lintbebouwing in het dal van toen we hier geskied hadden. Onderaan in het dal worden we naar links gestuurd in plaats van naar rechts; zijn we nu helemaal de oriëntatie kwijt? Verdorie, we krijgen nog een worldcup parcours voorgeschoteld als toetje van een paar honderd hoogtemeter. Weer die vervloekte Uli!


Marc krijgt hier in het laatste deel last van een overslaande ketting en heeft moeite om het tempo vast te houden. Samen met Rinus heeft hij de ketting s’ avonds nog eens goed geïnspecteerd. Eén schakeltje blijkt beschadigd en werd vervangen.

Marco Kollepel heeft weer gezorgd voor een mooie slaapplaats: achter het bordes van een conferentieruimte met zachte vloerbedekking en airco.
Voor morgen staat de langste tocht (120 km) op het programma, en een korte verkenning heeft al geleerd dat na 3 kilometer (net buiten het dorp) al begonnen kan worden met lopen.

Transalp 5e etappe Livigno-Naturns,19 juli 2006,118,85 km/2909 hm op/4240 hm af/max.hoogte 2769

Vandaag staat de langste etappe op het programma: 118 kilometer. Gelukkig ook 4200 meter berg af. Tjonge,.. dat wordt big fun! Helaas moeten we wel eerst nog even naar 2800 meter klimmen voor het zover is; naar de Bochetta di Forcola. En als verrassing heeft de organisatie een extra klimmetje, 3 km na de start, ingepland.

Die klim blijkt zo ontzettend stijl te zijn dat direct gelopen moet worden; in één grote file van 1100 bikers! We krijgen daarvoor ook wat terug: hele mooie trails boven Livigno. De mooiste etappe hebben we volgens Uli gister gehad, maar deze is zeker de eerste helft minstens even mooi. Mooie trails waar korte delen bergop gelopen moet worden.

Op weg naar de Bocchetta di Forcola verandert de omgeving langzaam in een soort maanlandschap. De stenen op onze weg worden alsmaar groter, de begroeiing alsmaar schaarser. De route naar de Borchetta di Forcola loopt over een oude militaire weg uit WO I. Vanaf de Bocchette di Forcola volgt een hele mooie trailafdaling naar de Umbrailpass.

Vreemd: wij komen na een lange afdaling uit bij een pas die voor auto ’s het hoogste punt vormt. Van de Umbrailpass gaan we over asfalt met 80 kilometer per uur naar beneden tot Mustair. Aangekomen in het dal is het bloed heet. We zijn van 2600 m afgedaald naar 600 meter! In het dal volgen we kleine weggetjes en paden tussen de fruitgaarden. Daartussen nog enkele kleine klimmen en nog wat kilometers mooie technische trails op de bergflanken. Op de vlakke delen in de fruitgaarden wordt hard gekoerst. We sluiten ons aan in een pelotonnetje en rijden met een hoog gemiddelde richting Naturns. Ik kan genieten van dat koersen in een pelotonnetje. Marc ziet daar minder de lol van in en rijdt ook wat minder kort op zijn voorganger.


Onderweg komen we nog een aantal teams tegen die de man met een hele grote hamer hebben gezien. Die komen nauwelijks nog vooruit. Maar de Transalp kent no mercy. Godzijdank voel ik me eigenlijk nog steeds goed. Ondanks de grote afstand van vandaag.


Aangekomen in Naturns krijgen we direct na de finish een fruitbuffet aangeboden. Aardig,.. maar ik heb eigenlijk meer behoefte aan koolhydraten, heel veel koolhydraten. Normaal waren deze altijd ruim voorhanden bij de finish. Hier in Naturns wordt ons uitsluitend de plaatselijke specialiteit aangeboden: fruit. We besluiten tot de aanschaf van een broodje worst met mosterd. In dat broodje zitten in ieder geval meer koolhydraten dan in watermeloen!


In Naturns is vandaag een feest aan de gang. Welk feest? Dat is mij tot de dag van vandaag niet duidelijk. Het maakt ook niet uit; het was gezellig in het dorp. Eten kregen we deze keer in een restaurant naar keuze. Samen met Rick en Toon kiezen we voor restaurant nummer 13 omdat daar lamsvlees op het menu staat. Restaurant nummer 13 bleek helemaal aan de rand van het dorp te liggen. Hoe kan het ook anders met nummer 13? Een flink stuk lopen. Het ons voorgeschotelde menu was heerlijk maar dit kon toch echt niet genoeg zijn om onze reserves weer op peil te brengen. Snel door naar de pizzeria. Een paar grote Pizza’s graag! Terwijl wij wachten op onze pizza’s, bestellen De Knecht en Groenendaal nog even een ijsje. Die jongens lusten dus ook ijs! Niet lang daarna geven ze de Transalp helaas op!


Om 21.20, als wij al gegeten hebben en op het punt staan de slaapzaal op te zoeken, druppelen de laatste deelnemers binnen. Veel tijd om te herstellen hebben die bikers niet meer. Terwijl morgen namelijk de zwaarste etappe op het programma staat!
Rrrrrrrrabijoch!

Transalp 6e etappe Naturns-Male, 20 juli 2006,85,21 km/3427 hm op/3231 hm af/max. hoogte 2468 m

Bij het horen van de naam : Rabbijoch siddert en beeft het hele Transalp Camp. Dit is de koninginnenrit. Kijken of we hier goed doorheen kunnen komen. Vanuit Naturns gaat het eerst omhoog naar de Naturnseralm. Langs de Zoggler Stausee gaat het vervolgens naar de Rabbijoch. De laatste 3,8 kilometer voor de top moeten gelopen worden! Ai! Dat gaat pijn doen vandaag. Vandaag geldt absoluut: krachten verdelen.


De Klim naar de Naturnseralm loopt lekker. Ik heb gelijk al een hoog tempo te pakken en Marc volgt kort achter mij. Gestaag kruipen we naar voren in het deelnemers veld. Ik voel me echt super vandaag! Het is druk in de klim. Soms roep ik even om te checken of Marc nog in de buurt is achter mij. Als ik Marc even niet meer hoor, probeer ik hem in de haarspeldbochten weer even te traceren. Ik zie hem dan een meter of 100 onder mij naar boven komen. Ik heb mijn ritme lekker te pakken, dus ik probeer dat goed vast te houden. Dan komt een hele tijd geen haarspeldbocht meer, of de bochten zijn erg onoverzichtelijk. Ik zie Marc even niet meer. Ondertussen rijd ik nog even met Edwin, hij rijdt ook alleen, Julliën is al vooruit. Bovenop de Nartunseralm wordt ik gewaarschuwd: “je teammaat heeft een gebroken ketting!”. Verdorie, het liep zo lekker! Ik rijd de berg weer af tegen de stroom bikers in. Na een kilometer of twee kom ik Marc bergop rennend tegen,..met gebroken ketting. Marc had geen missing link bij zich om de ketting te repareren. Ik had hiervan gelukkig nog een exemplaar in de rugzak. Snel ketting repareren en weer verder. Ik kom voor de tweede keer boven op de Naturnseralm. Daar volgt een heel mooi stukje trail door almen en bossen.


Normaal winnen we altijd wel een stuk of 10 posities in de afdalingen, maar deze keer is er een Oostenrijker die ons wil inhalen. Hij blijft echter haken in mijn stuur en we komen beiden ten val. De teampartner van de Oostenrijker neemt de taak op zich om hem de huid vol te schelden. Dat hoef ik dus niet meer te doen. De schade is beperkt tot een scheef zadel, scheve barend en wat schaafwonden op benen, arm en dijen. Zadel en barend herstel ik onderweg nog.

Dan weer snel verder. Er volgt een afdaling over reuze keien. We vliegen daar met een rotvaart overheen. Marc krijgt hier een lekke band en heeft de grootste moeite om nog stil te komen in de bocht. Snel een binnenbandje erom leggen. Het zit ons vandaag niet mee, terwijl de benen juist in deze koninginnerit zo goed zijn.


Als we de afdaling weer vervolgen krijgen we nog een paar kilometer hele mooie downhill voorgeschoteld: smal, steil, technisch. Deze zijn op zich goed te fietsen. De grootste hindernis is de lopende bikers zelf! De meeste gaan wel aan de kant, maar lang niet allemaal. Dat is erg jammer.


Onderin het dal aangekomen volgt een lange geleidelijke asfaltklim van een kilometer of 10 langs een zuidhelling. Het is echt bloed en bloed heet. Ik ga nu snel door mijn watervoorraad heen. Zowel de camelbag als de bidons zijn warm geworden. Ik snak naar lekker koel water. De hitte is ondraaglijk. Af en toe rijden we een donkere tunnel in. Dat voelt even als de hemel op aarde. Maar het felle licht en de gloeiende zon wacht ons aan het eind van de tunnel steeds weer op, voor het vervolg van een helse klim. Als we in een dorp aankomen wordt de plaatselijke kroeg geannexeerd door de bikers. De Carabineri kijken lachend naar de hopeloze blik van de kroegbaas. Achter de tap van de kroeg is een kraan met heerlijk fris water. We vullen onze waterzak tot de rand, drinken hem leeg, en vullen hem weer. Op naar de Rrrrrabijoch!


Ik heb niemand kunnen spreken die de Rabijoch uit eigen ervaring kent. Wél doen geruchten de ronde:
“De klim wordt alsmaar steiler en steiler totdat op het einde 4 kilometer gelopen moet worden.”
“Hoe lang?”
“Ja 4 kilometer. “
“Ach, dat zal toch wel meevallen?”
“Nee dat valt niet mee; als Uli zegt dat er gelopen moet worden, moet er werkelijk gelopen worden!”


We beginnen nu aan de schotterklim naar de Rabbijoch. Het begin is steil. Gelukkig wordt het na enkele kilometers wat minder steil. Dat is een geruststelling. Maar dat is niet voor lang. Nu wordt de klim elke 100 meter weer een stukje steiler. Hoe steil kan een klim worden? Dit gaat door. Heel lang. Dan komt er een moment dat fietsen gewoon onevenredig veel energie kost terwijl je op de fiets niet sneller bent dan lopend. Een lang lint met lopende bikers zo ver als het oog reikt. Vlak voor de top is het wat minder steil maar is de berg bezaaid met grote rotsblokken. Ik probeer hier weer stukjes te fietsen. De laatste 200 meter zijn uiteindelijk weer redelijk goed fietsbaar. We zijn aangekomen op de top van de Rabbijoch! Waaw! Het uitzicht is grandioos!


Bovenop de top zien we Rinus met Fred: Rinus heeft zijn wiel volledig in de vouw gereden. Het bleek niet mogelijk om zijn wiel te repareren. Rinus zal te voet verder moeten! Het is nog zeker 20 kilometer tot aan de finish in Malé! We hebben te doen met Rinus. De enige hulp die we kunnen geven bestaat een paar tiestraps.


Wij beginnen met een supertechnische afdaling waar door de meeste veel gelopen wordt. Wij blijven het grootste deel op de fiets. Na een kilometer of wat ligt een Nederlander die we ‘s ochtends bij de start nog even gesproken hebben. Dat ziet er niet goed uit! De helikopter van de rescue cirkelt in de lucht op zoek naar de plaats van het onheil. We worden weer even met de neus op de gevaren gedrukt!


Onderweg in de afdaling komen we nog even Juliën en Edwin tegen die net bezig zijn om een koe op de foto te zetten!


Het laatste deel richting Male gaat voor het grootste deel over asfalt.
Ook hier krijgen we ‘s avonds weer pasta. Wel zijn er vandaag militaire veldbedden beschikbaar voor ons. Bij de douche en het toilet staat een enorm lange rij. Die zijn absoluut onvoldoende beschikbaar.
Om half tien ‘s avonds zitten we met een hele groep op het pittoreske dorpsplein voor de kerk met een Italiaans ijs. Morgen hoeven we per slot van rekening maar 46 kilometer!

Transalp 7e etappe , 21 juli 2006, Male-Madonna di Compiglio,47,55 km /2411 hm op /1643 hm af / max. hoogte 2152 m

De helft van het aantal “normale” kilometers en toch een volwaardig aantal hoogte meters vandaag! Dat moet stijl zijn! Eerst een kleine klim naar Bolentina om vervolgens aan de lange klim naar Rufugio Orso Bruno te beginnen.


De dag begint met onzeker gevoel in de benen. Het is maar de vraag of we na de twee zware vorige etappes wel voldoende hersteld zijn. Op weg naar onze eerste top bij Bolentina merk ik dat ik me geen zorgen hoef te maken. De cadans is er nog vandaag. Nadat Marc de afgelopen dagen wat moeite had met de cadans, heeft hij die vandaag weer terug gevonden. Het gaat lekker zo.


In de buurt van Comezzadura rijden we door een Alpendal met een brede wildstromende rivier. Ik ben er nog steeds niet achter welke beek dit was, maar er werd geraft, en er lag een wildwater slalombaan! De waterstand was prima, zelf nu het al een hele tijd droog en warm is in de Alpen. Die rivier moet wel gevoed worden door een gletsjer, is mijn eerste analyse. Hier moet ik in de komende jaren nog maar eens terug komen met mijn WW-kayak om te voelen hoe koud het water daar is!

Dan beginnen we bij Ossana aan de echte klim van vandaag. Eerst gaat het door het bos. De klim wordt steil, heel erg steil. De klim is ook nog lang, heel erg lang. Ik hoor mensen vloeken onderweg. Ach het waren toch maar 46 kilometer? Wie riep vanochtend dat vandaag een rustdag was? Veel bikers stappen al vroeg van de fiets en gaan lopend verder. Op een enkel klein stukje vlak onder de top na, blijven we de hele klim op de fiets. Dat kost kracht. De top bij Rifugio Orso Bruno is een skigebied. Deze top kun je met de skilift vanuit Madonna di Compiglio bereiken.

Voor ons ligt nu nog een afdaling door het bos en over stukjes skipiste naar het dal. Daarin zijn nog hele mooie trailstukken opgenomen door het bos met hindernissen die we uit de Ardennen kennen: boomwortels, stenen en hier een daar een sompige modderpoel. Echt prachtig!


Op het laatste nog een stukje loodrecht naar beneden over een skipiste. Ik ga zo hard dat de ketting van de kettingbladen aframmelt. Dat merk ik pas onderaan.


Achter de finish zijn de broodjes met parmaham niet aan te slepen. Ik moet zeggen die waren ook bijzonder lekker. De parma-ham-snijder kon de snelheid waarmee de broodjes verslonden werden niet bijhouden. De plaatselijke slager komt daarom met schort en al, nog snel een grote stapel regionale kazen afleveren. Als nu ook de broodjes-snijders het niet meer bijhouden, krijgen we zo de blokken kaas voorgeschoteld. Hmm,.. Als toetje nog een stuk watermeloen met een stuk of wat kopjes plaatselijke kruidenthee, kunnen we er weer tegenaan tot de pasta party straks.
Het is nog vroeg als we over de finish komen. We hebben dus nog een hele middag om uit te rusten voor de laatste etappe. Lekker onder de douche, even slapen, fiets nog even inspecteren, even wat lezen, wat muziek luisteren op de MP3-speler, even naar huis bellen, even kletsen met een Zuid Afrikaans team….

Hier en daar klinkt in het kamp nu ook wat bezorgdheid over de afdaling van Tremalzo naar Limone. Niet gek laten maken, denk ik, we zullen het wel zien morgen!
Met het oog op de afdaling naar Limone besluit Marc vandaag nog snel zijn achterband te verwisselen omdat de noppen achter toch wel flink zijn afgesleten. Hij monteert ze weer “NoTubes” met Stans.

Met een aantal Nederlanders besluiten we om de laatste etappe morgen samen te rijden; we gaan er een mooie dag van maken! Met Juliën en Edwin, Rinus en Fred, Rick en Toon zullen wij morgen samen over de streep komen in Limone! Dan kan de finisherparty beginnen! Dat is het plan……

Transalp 8e etappe, Madonna di C. – Limone, 22 juli 2006, 96,38 km /2654 hm op /4097 hm af /max. hoogte 1865 m

De laatste etappe vandaag. Dit is de etappe waar op iedereen zich het meest verheugd heeft. We gaan richting legendarische Tremalzo pas, om ons vervolgens via de Passo Nota in het dal van het Gardameer te storten. Dat zal dan gaan over droomtrails! Deze trails zijn tenslotte legendarisch! Uiteindelijk zullen we aankomen op het strand in Limone: een dorp waar behalve een klein stukje strand eigenlijk geen vlak stukje grond te vinden is! Dit dorp ligt langs een smalle strook tegen de rotswand geplakt. In dit dorp is ons een grote finisherparty op het strand beloofd.

Samen met Juliën, Edwin, Toon, Rick, Rinus en Fred, gaan we van start. De eerste 46 kilometer gaan we geneutraliseerd over asfalt in een hele lange afdaling. Met 1100 bikers gaat het een behoorlijk tempo bergaf tot bij Cimego. Daar begint de eerste klim. We wachten allemaal op elkaar vóór de start-tijdsregistratie in Cimego.

Tijdens de neutralisatie merkt Marc dat zijn gister gemonteerde notubes band nog niet helemaal luchtdicht is; die loopt langzaam leeg. Op zich is dat niet vreemd: bij het gebruik van Stans NoTubes hebben banden meestal nog een dag of drie nodig voordat ze echt helemaal luchtdicht zijn. Snel wordt een binnenband erin gelegd. Ik merk tijdens de geneutraliseerd afdalingen dat mijn remplaatjes toch wel ver afgesleten zijn. Verdorie, ik heb nog een nieuwe set in de tas zitten, maar gister niet meer aan gedacht om deze te vervangen! Ik zal voorzichtig moeten zijn in de afdaling na Tremalzo straks! Maar vooralsnog alleen veel gepiep bij het remmen! De remkracht is nog voldoende. Onderweg informeer ik her en der nog wel of er iemand is die reserve plaatjes bij zich heeft voor Avid Juicy Carbons. Ik kan niemand vinden, dus ik zal het ermee moeten doen. Behalve een ongemakkelijk gevoel leverde het uiteindelijk overigens geen echte problemen op.


Bovenop Passo di Rango komen we onverwacht terecht in een grote file bikers midden in het bos. Daar staan we met onze groep echt helemaal stil. In het bos klinkt zacht gemompel van een grote menigte bikers. Aan dat geluid te horen moet die file nog een flink stuk doorlopen. We kunnen echter niet zien waar het einde is; daarvoor gaat het te steil naar beneden, staan er te veel struiken en versperren meerdere rotsen het zicht. Het bos dempt het stemgeluid van de bikers. Als er mensen zijn die langs de file naar voren proberen door te glippen, klinkt een hard boehhhhhh-geroep van 500 man tegelijk, dat vervolgens weer afsterft tot gedempte mompelstemmen. Dan begint in de verte een Nederlander matrozen-schutting-liederen te zingen, waarop de menigte telkens weer reageert. De sfeer zit er goed in vandaag,.. en we zijn nog niet eens bij de Tremalzo!

Tijdens het wachten in de file kan ik even bijpraten met een Rus uit Moskou. Hij spreekt redelijk engels. Fietsen in Moskou moet je wel in het terrein want fietsen op de weg is daar echt levensgevaarlijk. Ook zijn er volgens deze kameraad best aardige trails te vinden rond Moskou. De échte passie van deze rus is eigenlijk het crosscountry skiën. De zomer komt hij door op de mountainbike. Ik spreek met hem af dat ik eens langs kom om een glas wodka te drinken. We komen nu aan het einde van de file en kunnen weer op onze bikes verder.

Het duurt niet lang of we beginnen aan de klim naar Tremalzo. Tot Rifugio Garda is dit een uiterst saaie klim over asfalt. De klim is lang, maar loopt heel geleidelijk omhoog. Als je hier je ritme goed weet te vinden is die een fluitje van een cent. We zijn inmiddels wel wat gewend! Bovenop de pas zullen we weer op elkaar wachten; dus we kunnen ieder ons eigen tempo rijden. Ik heb zin om nog even flink omhoog te stampen! Deze laatste lange klim van de Transalp loopt prima.

Na Rifugio Garda houdt het asfalt op, en begint schotter. Dan wordt het mooi! Het duurt niet meer lang voor we bij de beroemde vergezichten over het Gardameer aankomen. Dit is prachtig! Mooie picknickplaats als je niet met de Transalp bezig bent!

We bevinden ons nu op ongeveer 1800 meter boven het Gardameer en er resteren nog maar 16 kilometer tot Limone! Deze hoogte en afstand zouden geschikt zijn om bij voldoende thermiek met een parapent van de berg op te stijgen met het strand van Limone als landingsplaats. Zo’n parachute is niet voorhanden dus moeten wij de landing inzetten met onze bikes en vertrouwen op de goede werking van onze remmen. We moeten rekening houden met de nodige turbulentie onderweg.


Hier boven is het al behoorlijk warm. Hoe warm zal het daar beneden dan wel niet zijn. Ik verheug mij nu al op een legendarische duik in het Gardameer.


Het hoogste punt bij Tremalzo wordt gemarkeerd door een kleine tunnel. Daar doorheen, zien we de oude militaire weg haarspeld na haarspeld voor ons diep naar beneden slingeren. Deze militaire weg uit de eerste wereldoorlog, bezaaid met keien, kiezels en rotsplaten, is genieten. Uitzichten zijn adembenemend. Of dit nu een wedstrijd is of niet: ik stop regelmatig om een foto te maken.

In deze afdaling zie ik meerdere keren valpartijen, veroorzaakt door de losse stenen in de bochten. Dit gedeelte gaat mij nog erg goed af. Na enkele kilometers dalen over de militaire weg wordt het weer wat vlakker. We krijgen zelfs nog enkele kleine klimmetjes voor de kiezen. De paden zijn nog altijd vrij breed.

Dan staat er een pijl scherp naar rechts met iemand van de organisatie ter bevestiging van de richting van de pijl. Die wijst naar een smal paadje dat bijna loodrecht naar beneden loopt! Alle afdalingen tot nu toe waren peanuts! Hier begint het echte werk. Het eerste deel van deze geweldige trail gaat heel aardig met een verlaagd zadel. Desondanks lopen hier toch veel mensen. Die vormen vaak de grootste hindernis als je zelf nog op de fiets zit. Iemand die mij met de beste bedoelingen voorbij wil laten komen, tilt zijn fiets aan de kant en maakt daarbij een draai waardoor ik een flinke tik meekrijg en ten val kom. Even de stof afkloppen en weer verder.
Verderop wordt het zwaarder; daar volgen enkele passages die alleen met hoog risico bereden kunnen worden. Hier loop ik daarom maar. Deze stukjes zijn relatief kort. We kunnen daarom weer snel op de fiets.


Plotseling zien we Rinus liggen die flink ten val is gekomen en even kort buiten bewustzijn is geraakt! Het ziet er naar uit dat Rinus iets gebroken heeft in zijn arm. Later bleek zijn pols gebroken. Zo kort voor de finish is het voor Rinus over en uit! Nog maar enkele kilometers resteren tot de finish!


De trail is erg smal, dus Rinus moet eerst ergens op een veilige plek langs het pad gebracht worden. Met de mobiele telefoon wordt het noodnummer gebeld en de rescue ingeseind. De rescue is onderweg; zij zullen Rinus hier van de berg halen. Een Belgische verpleger zal bij Rinus blijven totdat de rescue is gearriveerd. Ondertussen zorgen Marc en ik ervoor dat de fiets van Rinus hier van de berg komt. Ik wandel met 2 fietsen in mijn handen de berg af. De rescuemannen komen inmiddels met grote rugzakken de berg op gerend. Van hen krijg ik de instructie om de fiets van Rinus een eind verderop bij de rescue-motor achter te laten.


We kunnen verder fietsen, .. maar wat een domper zo vlak voor de finish! De resterende kilometers bestaan uit super steile weggetjes met hele grote keien. Wat ben ik blij met mijn fully in dit terrein.


Dan komt Limone in zicht. We worden over een terras van een chique hotel gestuurd vervolgens langs een riviertje achter de tuinen naar het strand aan het Gardameer. Nog 100 meter over het strand. We worden hier toegejuicht. Enkele keren hoor ik mijn naam nog roepen, maar weet tot op de dag van vandaag niet wie dat was. De sfeer hier op het strand is absoluut top! We hebben de Transalp uitgereden! Onze droom is uitgekomen! We hebben het gedaan en het is ons gelukt! Prachtig.

We worden opgewacht door een mooie dame die ons de Transalp medaille omhangt. Een goudkleurige, en we vinden ook dat we die kleur verdiend hebben!

Daarna worden we begroet door Kim, Jolien, Marcel en Ramses. Marcel en Ramses zijn al hééél lang binnen. Die mannen zijn 8ste geworden in de einduitslag van de Transalp. Een absolute (wereld)top prestatie! Respect voor deze mannen!


Iedereen neemt een duik in het meer. Velen rijden met de fiets gewoon het meer in. In het Gardameer drijven carbonfietsen van € 5000 vrij in het rond. Het is geweldig. Ook de locatie hier op het strand kan niet beter. Strand, palmbomen, water, een gezellige mensen massa, muziek. Iedereen feliciteert elkaar! Dit gaat een lange gezellige avond worden.

Het is echt hartstikke gezellig…toch had ik mij de finish anders voorgesteld. Vanochtend zijn we in een groepje van acht vertrokken, en één van onze groep is nu op weg naar het ziekenhuis. We hopen dat het allemaal wel mee zal vallen met Rinus en maken er het beste van.

De finisher party


Na de finish blijven we nog lang hangen op het strand. Het is nog te gezellig om nu al onder de douche te gaan staan. Uiteindelijk moeten we toch voor de laatste keer de douche opzoeken en onze slaapplaats inrichten. De fiets hebben we al ingeleverd bij de vrachtauto’s voor transport naar Füssen. De vrachtauto’s zullen vannacht nog naar Füssen vertrekken.


Rond 18.30 lopen we terug naar het strand. In Limone ruikt het naar gegrilde kip! Voor de gril staat inmiddels al een lange rij mensen. Terwijl we wachten drinken we alvast een biertje! Vandaag wordt het friet met kip! En dat smaakt voortreffelijk. We zitten met zijn alle aan tafel: Juliën, Edwin, Marcel, Ramses, Kim, Jolien, Toon, Rick, Marco en Fred. Een naam ontbreekt: Rinus, waar is Rinus?


Halverwege de avond komt Rinus: gespalkt en wel, en voorzien van de nodige pijnstillers. Rinus’ pols is gebroken. Gips zal hij in Nederland pas krijgen. Gelukkig kan hij toch nog even aanwezig zijn.


Dagelijks worden alle jarigen op het podium geroepen. Vandaag is het de beurt aan Marcel Esser! Hij is jarig!


Later worden wij, net als alle andere finishers, op het podium verwacht voor een persoonlijke felicitatie van Uli! We hebben allemaal ons finishershirt gekregen. De stemming is uitgelaten. Van iedereen wordt een foto op het podium gemaakt!


Wij willen nu ijs…een heel groot ijs. Gelukkig hebben ze die hier in Italië. Op een terras met uitzicht over het meer gaan we met zijn allen ijs eten. Over de ijscoupe kijken we uit op een gigantisch vuurwerk. Dat zal vast en zeker voor ons bedoeld zijn…..


Als we terugkomen op het strand word ik bijna omver gelopen door een dronken transalp winnaar Karl Platt met een stapel bierglazen. De stemmig onder de finishers zit er nog steeds goed in. We kruipen pas laat in onze slaapzak……………………………….


Het zit erop. We hebben de Transalp gereden en het is gelukt! De mooiste sportieve mijlpaal in mijn leven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s