Bart Brentjens Challenge 2015

De Bart Brentjens Challenge: de Amstel Gold Race onder de mountainbikewedstrijden. Met een nieuw en uiterst selectief parcours van 110km en 1800hm door Zuid-Limburg en Voerstreek. Zoals al zo vaak eerder: tevens NK XCM. Het parcours haalt het onderste uit de kan van wat Zuid-Limburg en Voerstreek te bieden hebben aan een grote mountainbike marathon. Marathonbiken is een fantastische sport. Ik kan het niet missen.

Afsluiting seizoen

Voor mij persoonlijk was dit een fantastische afsluiting,.. van een mager marathonseizoen. In vergelijking met voorgaande seizoenen hebben we dit jaar maar weinig marathons gereden; dit was een tussenjaar met andere prioriteiten. De Sella Ronda Hero in juni was een mooi hoogtepunt.

Maar dat lijkt alweer zo lang geleden! Na een lang wedstrijdseizoen moest ik vroeger aan mijn haren naar de startlijn van de Bart Brentjens Challenge gesleept worden. Een nacht regen was reden om in mijn bed te blijven liggen. Maar dit jaar is de Bart Brentjens Challenge alsof het mijn eerste wedstrijd van het seizoen is; de vorm is er nog niet, maar die staat er aan te komen! Ze voelde dat bij de eerste marathon van het seizoen. Zo voelde het nu.

Ik heb er van genoten om 110km maximaal te gaan. Om tussen de wielen te zitten. Om erbij te zijn. Om gelletjes te peuzelen. Om sportdrank te drinken. Om kilometers af te tellen. Om gelost te worden. Om andere te lossen. De benen deden pijn, maar elke kilometer reed ik met ontzettend veel plezier. Marathonbiken is een fantastische sport die ik gewoon niet kan missen.

Parcours

Het parcours haalt het onderste uit de kan van wat Zuid-Limburg en Voerstreek te bieden hebben aan een grote mountainbike marathon. Gezien de beperkingen die een groot evenement, en zeker een wedstrijd, met zich meebrengt lijkt dit het maximaal haalbare. Een grote chapeau voor de parcoursbouwers!

Zodra de route de Voerstreek indraait is geen kilometers nog vlak tot de plateau oversteek. De hoogtemeters tikken hier snel aan! Het is een afwisseling van brede paden en trailstukken. We komen heel verrassend over het erf van Kasteel Altenbroek.

Bij de “trappen van Teuven” kort na de oversteek van de Gulp ligt de enige echte looppassage. De rest van de route was fietsbaar. Dat het parcours toch de nodige technisch uitdaging kende blijkt wel uit het aantal lopers dat ik verder nog gezien heb onderweg.

Dan volgt de plateau oversteek. Voor mij als Heuvelland bewoner het zwaarste stuk. Weinig technisch, gewoon hard tempo rijden, soms valsplat, en met een beetje pech ook nog tegenwind. Niet mijn terrein, maar als afwisseling wel mooi dat het in het parcours zit.

Het slotakkoord bestaat weer uit een aantal kort achter elkaar liggende beklimmingen op de hellingen van het Savelsbos. Met als echte afsluiting een jarenlang vergeten holle weg om de laatste energie uit de benen te persen. Mooi stuk!

wedstrijddrive

Gezien mijn trainingsarbeid de laatste maanden viel het helemaal niet tegen. Nee, geen explosiviteit in de benen.Geen snelheid. En ja,mijn rug: logisch dat die pijn doet. Maar dieselen ben ik nog niet verleerd. En dat blijft de basis. De power komt wel terug als ik weer gericht ga trainen.

Ik kreeg zelfs de wedstrijddrive weer even terug! Ergens bergop in het Savelbos rijdt in de verte een man voor me. Ik ploeter. Metertje voor metertje kom ik dichterbij. Precies op het hoogste punt zit ik eindelijk in zijn wiel. Terwijl ik daar amper twee seconden zit begint de man direct te wuiven! Met irritante zwaaiende bewegingen smeekt de man om de kop over te nemen! De wedstrijdadrenaline borrelt zodat ik de pijn in mijn benen even vergeet. Iemand die zo zielig doet verdient het niet om aan mijn achterwiel te hangen! Er op en er over! Ik trek op het vlakke nog even keihard door. Het gat is 20 meter,  dan 50 meter. Daarna kijk ik niet eens meer om. Kortemetten!

De adrenaline borrelt nog steeds. In de op een na laatste downhill rij ik gruwelijk hard naar beneden. Mijn Epic doet hier fantastisch werk. Wat een super bike! Op het moment dat ik de hele wereld lijk aan te kunnen en bezig ben met een inhaalrace scheurt mijn band open. De sealant spuit eruit. Net als tijdens de Sella Ronda Hero weer in de finale een band aan gort! Deze keer lukt het me wel om het ventiel uit de velg te schroeven. Binnenband er in en doorrijden.

Het laatste stuk naar Eijsden gaat als vanzelf. Na de finishboog staat Gabbi. Ik heb met haar te doen; ze was lang geblesseerd dit jaar, en nu snipverkouden. Ik heb meer geluk: ik kon deze laatste marathon van het jaar gewoon meepikken. Het voelt goed om dit magere jaar toch nog af te sluiten met een marathon.

De laatste marathon van seizoen 2015 is de eerste van seizoen 2016!  Laat de winter maar komen.

Ronald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s