Transalp 2014 – Dagboek

Dit is ons transalp-dagboek met eigen foto’s van onderweg (zie galerij onderin). Bedoeld voor wie geïnteresseerd is in hoe het van dag tot dag ging.

Er is ook:
– een kort en bondig verslag met actiefoto’s van sportgraf
– een overzicht met onze transalp 2014-ervaringen

Aankomst in Oberammergau

Transalp 2014 092Vrijdagmiddag komen we aan. Ons hotel ligt voor twee nachten in Bad Bayersoien, een ingeslapen Beiers dorp bij een venmeertje. we overnachten boven de “Metzgerei” in een oudbollig maar verder prima hotel.

Uit nieuwsgierigheid gaan we die middag al naar Oberammergau om de startplaats van de Transalp te bekijken. Oberammergau blijkt een suf dorp met een hoog bejaarde-toeristen-gehalte. Maar dat gaat nog veranderen!

Vlak achter ons hotel ligt een meertje waarin het lekker zwemmen is. We nemen een duik en genieten nog even van de rust.

Zaterdagochtend gaan we de stuurborden en Transalp-tassen ophalen in Oberammergau. Het dorp heeft een metamorfose ondergaan, het maakt nu  een frisse sportieve indruk. De bejaarde toeristen zijn verdwenen. De terrasjes zitten vol met bikers. Kleurige  teambussen, campers, en sponsorauto’s druppelen binnen. De startboog staat al! Julien en Evert hebben we snel gevonden in de menigte.

Nadat de stuurborden zijn gemonteerd, en de tassen ingepakt nemen we nog een laatste duik in het meer bij Bad Bayersoien voor het Transalp geweld echt losbarst.

’s Avonds is de eerste pastaparty en briefing. Ook een gelegenheid om te zien wie de andere deelnemers zijn waarmee we komende week de Alpen over zullen steken.

 

1e etappe – 20.07.2014 – Oberammergau – Imst 97,80 km 2.215 hm  

Transalp 2014 156Al vroeg zit de ontbijtzaal van het hotel vol met Transalpinisten. Iedereen is in Bikeoutfit. Grappig is dat we al deze gezichten later nog regelmatig gaan tegenkomen. Stuk voor stuk leuke aardige mensen uit alle windstreken. Dat is één van de mooiste dingen van de Craft BIKE Transalp: al die bijzondere mensen! Sport verbroedert.

Nadat we onze auto geparkeerd hebben op het speciale parkeerterrein in Oberammegau, nemen we onze plek in in het startvak. De zon schijnt, het is warm, maar aan de andere kant van de bergen wordt regen verwacht.

Gabbi en ik kijken elkaar nog even in de ogen, houden elkaar stevig vast, en dan klinkt het startschot. Ons avontuur is begonnen!

De eerste 30km zijn warming-up over asfalt. Het lukt ons goed om in het grote peloton bij elkaar te blijven, en trappen rustig de eerste kilometers weg. We laten ons niet gek maken! Iedereen die wil mag voorbij. Er volgen nog 6 etappes!

Dan gaan we offroad! De eerste echte mtb-kilometers. Stukjes op, stukjes af, en dan volgt de eerste single trail. Hier is al meteen een opstopping ontstaan. Goed moment om even wat te eten. Het duurt een kwartiertje voor we weer kunnen fietsen. Er blijkt een boomstam over het pad te liggen die voor het oponthoud zorgt.

Het wachten in de file wordt beloond met een heerlijke trail: de Plansee Trail. Links van ons prachtige uitzichten op het azuurblauwe bergmeer.

Dan volgt een aaneenschakeling van schotterstukken tot aan de freeride track van Lermoos: een prachtige trail met een hoog fungehalte! Wat doet het me goed als ik Gabbi hier met een big smile en vol zelfvertrouwen naar beneden zie razen! Ze is helemaal klaar voor dit Alpen-avontuur!

We staan aan de voet staan van de eerste lange beklimming in deze Transalp: de Marienbergjoch. Dit blijkt één van de weinige stukken die ik al kende uit vorige transalps. De klim is niet al te lang, zo’n 7km, maar toch behoorlijk steil. Vooral het laatste stuk. De eerste regendruppels van deze Transalp vallen; eigenlijk wel lekker want het is broeierig warm vandaag.

Dan volgt de afdaling richting Imst. Het eerste deel gaat over grove schotter. Tegenslag! Eén van de dikke keien zorgt voor een scheur in Gabbi’s achterband.  Dat is jammer, want we waren net lekker op dreef.

Als team werken we goed samen om het probleem zo snel mogelijk te verhelpen. Gabbi haalt de spullen uit de rugzak terwijl ik het wiel uit de fiets haal.Het schroefje van de tubelessventiel zit muurvast. Een hele serie teams komt ons ondertussen voorbij! Tot bijna bloedens toe probeer ik het kleine schroefje met mijn blote vingers los te draaien. Langzaam komt die los. Snel een binnenband erin, pompen, en hopen dat we met scheur in de buitenband tot aan de finish komen.

In de laatste 10 kilometer tot aan de finish in Imst rijdt Gabbi als een razende om het tijdverlies in te halen. Zo kende ik haar helemaal niet! In een rotvaart rijden we verschillende teams voorbij. Is dit mijn Gabbi?

Kort na ons komt een team over de finish dat vanochtend bij ons aan het ontbijt zat: “Verrückte Holländer!”.

Bij Kenda krijgen we een nieuwe band, die weer tubeless om het wiel gelegd wordt. Ondertussen zorgt Gabbi voor onze herstelshake. Dan de fietsen klaar maken voor morgen, douchen, en wachten op de pastaparty en briefing. Daarna pas vertrekt een bus naar onze slaapplaats. Om 21:50u komen we er aan! Absurd!

 

2e etappe – 21.07.2014 – Imst – Nauders         87,42 km 2.917 hm

Transalp 2014 186Om 6:00u zitten we aan het ontbijt,.. om 7:00u vertrekt de bus weer naar de start. Iedereen hier zit in hetzelfde vervelende HOST-hotelservice-schuitje.

Vandaag is veel regen voorspeld. Als we in Imst aankomen is het nog droog. Een half uur voor de start begint het te regenen. Onder een afdak kletsen we nog even met buurtgenoten Leo en Rogier.

Dit gaat een zware etappe worden! We zijn al drijfnat als we direct na het startschot bergaf naar de Inn rijden. We steken de Inn over en dan gaat bergop richting Pillehöhe. Hier valt een zondsvloed aan regen op onze hoofden. Alsof we tegen een rivier de berg op rijden.

Gabbi voelt zich door de korte nacht eigenlijk helemaal niet zo fit, maar ploetert toch lekker de berg op. Het gaat omhoog en omhoog in de stromende regen. Elke kilometer wordt het kouder, elke kilometer worden we natter. Ik besluit mijn windbody en armstukken  onder mijn regenjas aan te trekken voor extra isolatie.

De frequentie van eten voeren we wat op; we hebben niet alleen brandstof nodig om vooruit te komen. We hebben ook brandstof nodig om onszelf warm te houden.

Dan begint de afdaling. Modderspetters in de ogen. Koude lucht langs onze lijven. Het is afzien, maar kilometer voor kilometer komen we vooruit.

Daar is de “Endurostrecke”! Deze is zo modderig en glad dat iedereen loopt. Een lange file is het gevolg. We staan stil in de kou. De regen is onophoudelijk. We koelen af. Iedereen koelt af. We rillen. Iedereen rilt. Mensen proberen grapjes te maken om de stemming erin te houden. Het blijft bij goed bedoelde pogingen.

Even vraag ik me af of ik nog voldoende coordinatie heb om straks mijn bike te besturen als we  weer kunnen rijden. Ondertussen staan we hier stil op deze troosteloze berg. Ik maak me zorgen. Zorgen om Gabbi. Zorgen om ons. Gaan we deze strijd verliezen van de kou?

Na een poos kunnen we op de bike en dalen we af naar het iets minder koude dal. Daar wacht ons een stuk van de Via Claudia langs de Inn: mooie trailpassages die ons weer doen glimlachen in de onophoudelijke regen.

klimmen betekent een warm lijf! Daarom kan de volgende beklimming niet snel genoeg komen. Maar ook na deze  beklimming volgt nog een koude afdaling voor de allerlaatste beklimming richting Nauders begint.

De laatste klim naar Nauders heeft nog een verrassende tunnel in petto. De tunnel loopt bergop. Links en rechts zijn kleine lampjes neergelegd om de lange duisternis te trotseren.

Nauders komt inzicht. Nog een paar drassige stukken en we rijden opgelucht over de finish. Inmiddels is het gestopt met regenen. Achteraf hoorde ik dat in deze rit 40 teams uit de race gehaald zijn.

In de parkeergarage voor de fietsen trekken we “droge” kleding aan. Bij het transport zijn onze dagtassen echter nat geworden. Geen droge kleding! We spuiten de fietsen snel schoon en gaan met onze bus naar Reschen waar ons hotel voor vanavond zal zijn. Geen pastaparty, geen briefing. Om goed te kunnen uitrusten eten we ergens in Reschen. Vandaag geen shuttle gedoe meer. Het was zwaar genoeg!

 

3e etappe – 22.07.2014 – Nauders – Naturns 100,23 km  3.365 hm

Transalp 2014 299Vandaag de koningsetappe: veel hoogtemeters, veel kilometers, veel trails. De start is een uur vervroegd; om 8 uur. De shutllebus vertrekt al om 6:30u vanaf ons hotel. Het regent.

Door de koude ervaring van gisteren trekken we vandaag extra warme kleding aan. Die wordt me gelijk in de eerste beklimming al snel te warm. De regenjas gaat uit. Als we het beroemde meer met het “verzonke” torentje gepasseerd zijn, stopt het met regenen en komt zelfs langzaam de zon door.

Tot vlak voor Naturns ligt een prachtige serie singletrails voor ons. Vooral flowige trails en in perfecte staat. In de “Endurostrecke” van vandaag zit wat meer venijn, maar ook deze biedt puur trailplezier.

Aan het begin van een lange trail maakt Gabbi een kleine duikeling. Een diepe kuil, het gewicht net niet genoeg  naar achter verplaatst. Ik zie het niet gebeuren want ik rij voorop, maar ik word gewaarschuwd door een aantal nederlandse jongens.

Ze krabbelt op. Ik zie haar verschrikte ogen. Het eerste wat door mijn hoofd flitst is de zorg om haar zelfvertouwen. We zitten pas in etappe 3 en moeten de moeilijkste passages nog krijgen.

Ik krijg een machteloos gevoel. Een beetje idioot eigenlijk, maar ik probeer een soort resetknop te vinden om haar het vertrouwen terug te geven dat ze had. Natuurlijk vind ik die niet! Die kan ze alleen zelf vinden.

En die vond ze! Een paar trailkilometers verderop heeft ze zich volledig herpakt. Ze is zichzelf overstegen! Juist dat zelfvertouwen was altijd zo lastig voor haar. En nu in de Transalp doet ze het gewoon! Grote, grote klasse!

Deze etappe is een groot trailfestijn tot we uiteindelijk Naturns zien liggen. Maar dan zijn we er nog niet! Onze weg loopt eerste naar de Marzonalm; een klim van 800hm. Dan hervat het trailfestijn zich weer: mooie traildownhills tot in Naturns.

De koningsetappe zit erop. Inmiddels is het zomers warm. Onze slaapplaats is deze keer op loopafstand van de finish. De eigenares van het huis haalt heel aardig de waterslang uit zodat ik op mijn gemak de fiets kan schoonspuiten. Wat een luxe vandaag. geen wachtrij bij de spuit, bedje vlakbij de finish, en een heerlijke zomeravond. We genieten ervan!

 

4e etappe – 23.07.2014  – Naturns – Sarntal 73,20 km  2.646 hm

Transalp 2014 165De zon schijnt en de temperatuur is precies goed. Dit wordt een heerlijke bikedag! Na wat kleine aanloopklimmetjes krijgen we een kanjer van een berg voor onze wielen: 1700hm aan één stuk.

Die ochtend bij het ontbijt zitten twee afgetrainde Italianen die ons in het Italiaans proberen duidelijk te maken hoe verschrikkelijk steil het vandaag gaat worden. Italiaanse horror.

We steken de Brennerautobahn over richting oosten. Daarna begint de beklimming. Steil? Ja inderdaad. Behoorlijk steil. Het ideale terrein voor Gabbi! Gabbi rijdt lekker in haar cadans omhoog. Ik sleep me achter haar aan en wil me niet laten kennen.

Greiterhof! Die naam heb ik vanochtend in mijn hoofd geprent. Daar staat het bordje: “Greiterhof”. Op het routeprofiel staat daar een zwart lijntje: “schieben”. We staan geparkeerd tegen een gruwelijk steile steenhelling. Fietsen onmogelijk! Zo’n 200hm moeten we de fietsen door de keien omhoogslepen.

Gabbi is goed in steile hellingen. Maar niet te voet. Haar benen lijken tekort. Haar fiets te groot. Ze vloekt het hele bos bijelkaar om boven te komen. Meter voor meter sleept ze zichzelf en haar fiets door de keien naar boven. Ik hoor het donderen: ze moet en ze zal boven komen! Wat een gevecht! Ze komt boven. Blaast twee seconden uit, en springt weer op de fiets. Dat hebben we gehad!

De beklimming gaat verder tot de Voraner Alm, maar loopt nu lekker. Boven komen we terecht op fantastische almtrails. Almtrails die we normaal alleen tegenkomen op de cover van BIKE. Zo fantastisch! Met een smile op het gezicht genieten we van deze trails. Waaw! Karakter: “Sahne”-trails

Dan volgt een 10km lange afdaling over bostrails in perfect conditie. Vermoeide benen voelen we niet meer. Ook Gabbi vliegt hier naar beneden met een brede lach. Ik zie haar dingen doen die ik haar nog nooit heb zien doen. Alweer overstijgt ze zichzelf. Ze geniet van elke meter. Wij genieten van elke meter.

De trail eindigt vlak voor de finish in Sarntal. We zijn er. Weer een etappe in de pocket. In het klassement hebben we goede zaken gedaan: alweer gestegen.

We genieten van het mooie weer. Maken de fiets schoon, gaan naar de pasta party en daarna zo snel mogelijk met de shuttle naar onze slaapplaats: ergens 12km en 700hm verderop, in een plaatsje dat s’winters skigebied is.

 

5e etappe  – 24.07.2014  – Sarntal – Kaltern 67,42 km 2.785 hm

Transalp 2014 245Deze ochtend komt onze shuttlebus pas vrij laat. Haastig moeten we de fietsen ophalen uit het bikepark; we zijn uiteindelijk net op tijd in het startvak.

De start verloopt chaotisch. Wij mogen starten vanuit Block B, maar de blocken lopen door elkaar en er wordt niet gecontroleerd. Vanuit deze chaos gaan we van start.

De eerste beklimming loopt naar Stoanane Mandln. Een mystieke plek met stapels stenen. Het verhaal gaat dat hier vroeger een heksencultplaats was. Inmiddels is de hemel bedenkt met zware wolken. Dat past bij deze plek!

Over grote natte keien worden we van deze heksenberg gestuurd. Een lange afdaling tot we helemaal onderaan weer de Brennerautobahn oversteken. Opvallend is hoe snel we we weer opnieuw in de stilte zijn. Vlak bij deze snelweg zijn nog veel verrassend mooie plekken te vinden!

De nieuwe beklimming gaat naar de Appaner Höhenweg; een schotterpad op hoogte wat continue een beetje op en af gaat. Maar het is niet helemaal schotter. Net als gisteren ook hier weer een loop stuk. Deze keer nog wat heftiger dan die van gisteren.

Over een steile modderhelling met boomwortels moeten we omhoog met de fiets. Hier valt al nauwelijks te lopen zonder fiets. Het is een klauterpartij vanjewelste. Gabbi met haar korte benen heeft het moeilijk. Ze vloekt weer het hele bos bijelkaar. Met mijn fiets op de  schouder en balanserend op de boomwortels probeer ik Gabbi’s fiets ook omhoog te duwen.

Die korte benen, die grote fiets, die steile gladde modder helling. Dat kost haar zoveel energie! Maar ze ploetert zich omhoog. Helemaal bovenaan staat een aardig Braziliaan die haar een hand reikt en over het laatste stukje naar boven trekt. Boven! Eén diepe ademhaling, en ze is weer weg op de fiets. Nog zeker een half uur hoor ik haar vloeken. Tijd voor twee gelletjes tegelijk!

Maar we zijn er nog niet! De nodige trailkilometers volgen nog. Gabbi is uitgeput, en heeft het zwaar. Ze doet daarom extra voorzichtig; er waren al zoveel uitvallers.

De laatste kilometers heeft ze de focus weer te pakken en racen we naar de finish. Dezelfde finish als waar ik met Leon in 2008 een gevecht leverde tegen de klok nadat mijn cassettebody kapot was: Kaltern.
Ons hotel ligt deze keer op fietsafstand. Ik poets de fietsen. We eten wat. Drinken de herstelshake, en gaan dan op de fiets naar ons hotel.

De bikes parkeren we op de hotelkamer naast ons bed. Die avond blijven we in het hotel. We gaan niet meer op- en neer naar de Pastaparty. We gaan liever op tijd naar bed!

6e etappe – 25.07.2014 –  Kaltern – Trento 98,25 km 2.894 hm

Transalp 2014 127’s Ochtends na het ontbijt rollen we vanuit ons hotel de berg af naar Kaltern. Goede gelegenheid ook om de nieuwe remplaatjes in te remmen. Na 5 etappes heb ik de oude plaatjes vervangen.

Eerst volgt een geneutraliseerd deel van 15km, licht bergaf over de weg. Met 1000 man tegelijk bergaf is niet Gabbi’s ideale start. Wij mochten elke dag vanuit Block B starten. De rijders uit block C en D maken gebruik van de neutralisatie om naar voren te rijden.  Het leidt tot een zenuwachtig peloton en valpartijen. Wij blijven rustig rijden in de safe-mode. De rijders uit C en D staan daar niet voor niks; die komen we straks wel weer tegen als het bergop gaat!
De eerste beklimming gaat over een oude spoorbaan omhoog. Dat loopt voor mij wel lekker, maar Gabbi heeft het liever wat steiler. Ik heb wat kracht over om haar af en toe een stuk te duwen.

De oude spoorbaan loopt eerst door de wijnhellingen, daarna meer door het bos. Regelmatig komen we ook door een tunnel die het erg apart maakt. Na de spoorbaan gaat het eerst over asfalt, daarna over schotter verder omhoog.

Heel langzaam dalen we af richting Trento. De afdeling wordt continue onderbroken door korte venijnig steile klimmetjes. De kans om in een ritme te komen ontbreekt. Dit is slopend!

In de buitenwijken van Trento is de bevoorrading voor de laatste beklimming van de dag begint. De route maakt nog een ommetje over de huisberg van Trento. Terrein van de locals; want hier zul je zelden een toerist aantreffen.  Voor mij een vervelend steile beklimming, voor Gabbi het ideale terrein! Het is er warm. In de zon bloedheet. Gelukkig loopt de route grotendeels onder de bomen. Hoe dichter we bij de top komen, hoe meer mensen lopend omhoog gaan. Wij trappen door tot boven.

De 700 hoogtemeters die we opgereden zijn, mogen we nu af. Een lange technische trail tot in Trento. Beneden in de diepte ligt de stad. De cathdraal midden in de stad is al te zien in de verte. Daar ligt de finish!

De laatste kilometers zijn wel erg bijzonder voor een transalp: We rijden door het drukke stadsverkeer van Trento. Agenten die fluitend al het verkeer voor ons stopleggen. We krijgen vrijbaan in deze stadse drukte. Rode stoplichten die we met een zwaaiend gebaar van de agent mogen negeren. We hobbelen over stadskasseien tot het finishdoek op het plein bij de cathedraal van Trento.

Het blijft toch een beetje vreemd om met de Transalp een grote stad in te rijden. We verzorgen onszelf en informeren dan naar ons hotel van vandaag.

Of we even met de fiets naar ons hotel 7km /400hm verderop  willen rijden? Ik dacht het niet! Na de pasta zoeken we snel onze beloofde bus op zodat we op tijd met de benen hoog kunnen. Bus? Welke bus? De eerste bus vertrekt pas over anderhalf uur! Het wordt weer laat vandaag.

 

7e etappe – 26.07.2014 – Trento – Riva del Garda 62,74 km 2.325hm

sportograf-52386538De shuttlebus staat al vroeg voor ons hotel. In de regen. Gisteren was het nog zo’n mooi weer; vandaag lijkt niks meer daar op.

Op het grote plein in Trento parkeren we onze bikes in Block B, en schuilen we in een lunchcafe aan het plein. Regen, regen, regen.

Ik moet weer denken aan de 2e etappe. Volgens de voorspellingen zou het echter minder koud worden als toen. Desondanks gaan we naar Monte Bondone op 1500 meter: het skibebied van Trento. Daar zal het zeker fris zijn!

Op weg naar de monte Bondone is het nat. Zo nat heb ik het in de Alpen nog nooit meegemaakt! Het lijkt wel de Ardennen Trophy in de meest natte omstandigheden ooit. Plassen water tot boven de trapas. Almen die in een zompig moeras zijn veranderd. Modder en nog eens modder. Het onweer op deze berg maakt het helemaal bizar. Ik ruik de bliksem in de lucht.

De eerste bevoorrading is bij de top van de Bondone. Ze zijn er druk bezig met het opwarmen van bouillon. Dat duurt ons echter te lang. We zouden onderkoelt raken als we daarop wachten. Het is hier barkoud en we zijn kletsnat. Toch maar weer op de fiets, om zo snel als mogelijk van deze berg af komen.

Onderweg zien we verschillende valpartijen. Ook ernstige. Mensen zijn onderkoeld en uitgeput. De concentratie neemt af. Met Riva del Garda binnen handbereik zijn er nog steeds teams die uitvallen. De Transalp is hard.

Oók die teams hadden er hard voor gewerkt! Nu ligt er eentje onder een isolatiedeken. Het is vreselijk! Gabbi rijdt met tranen in de ogen de berg af.  Zeven dagen van uiterste inspanning maakt emotioneel.

Nog één lange beklimming in deze Transalp. Alles uit de kast! Daarna volgt nog de laatste “endurostrecke”;  een lange waterglijbaan over keien en door modder. Dit is de laatste echte hindernis.

Op het routeprofiel zie ik daarna nog een  relatief korte asfaltklim. Een klimmetje dat ik ken van één van mijn ritjes met “Andre the Giant”. Gabbi gaat nu helemaal volle bak omhoog en over de top in één keer plankgas naar beneden.

Naar beneden! Dit uitzicht kennen we! Arco, Riva del Garda, de klimrotsen. Go, go, go!

 

Finale

sportograf-52390406Beneden in het dal over de brede weg gaan we voluit. Gabbi in mijn wiel. Beuken tegen de wind die ’s middags altijd vanaf het Gardameer komt. Eén voor één pikken we andere teams op. Die verzamelen zich allemaal in onze wielen.

Ik blijf maximaal rijden. Het gaat hard! Gabbi volgt goed. Een Zwitsers damesteam schreeuwt: “Laat die andere teams ook rijden!” Het boeit me niet! Morgen is geen etappe meer. We zijn er. Nu wil ik gewoon rijden voor wat ik waard ben!

Nog 1000 meter,…
Een hele groep rijdt in onze wielen achter ons aan. Pedalen los! Iedereen uit ons wiel mag wegrijden. We willen graag alleen over de finish komen. Ons moment!

Nog 500 meter,…
Drie bochten te gaan. Ons moment! Het gaat allemaal zo snel. Te snel om te bevatten. Vanalles flitst door onze hoofden. In mijn hoofd wordt een film van een jaar voorbereiding in een halve seconde afgespeeld.

Nog 100 meter,…
Laatste bocht.De finishboog in zicht!
Hand in hand rijden we het laatste rechte stuk op. we kijken elkaar aan, dolgelukkig dat het ons is gelukt.
Gejuich lang de kant. In een flits zie ik familie en vrienden langs de kant.

Onder de finishboog,…
We zijn er! We hebben het gehaald. We did it!

Terwijl ik Gabbi stevig vast heb herinner ik me heel goed wat onze droom was. 2012 werd het niet; er was meer ervaring en training nodig. 2013 werd het ook niet; het was beter om toch nog maar een extra jaar te trainen en ervaring op te doen. 2014 werd het! We gingen ervoor, en we did it!

Het is allemaal nog moeilijk te bevatten. Geweldig dat broer Marc,  Janine en de kids er bij zijn! Geweldig ook dat vrienden Ellen, Hugo met de kids bij de finish in Riva zijn. Allemaal stonden ze ons toe te juichen in de laatste meters voor de finish. Dat doet ons wat. Met broer Marc heb ik in 2006 mijn eerste Transalp gereden.

Deelnemers springen elkaar om de nek. Finishershirts, medailles. Een uitgelaten stemming. Inmiddels is zelfs de zon tevoorschijn gekomen!

Waar we ons al een hele week op verheugd hadden, laten we niet liggen tot vanavond! We bestellen alvast een halve kip met friet. Dan pas leveren we onze bikes in, en lopen we naar ons hotel.

Deze keer een hotel op loopafstand. Wel zo fijn voor de finisherparty!  Live muziek. Eten en drinken. Super gezellig en een uitbundige stemming.

Een uitbundige stemming! We did it!

 

Ronald

Ronald

9 Reacties op “Transalp 2014 – Dagboek

  1. Ronald en Gabbi proficiat met deze geweldige prestatie,maar wat een geweldig geschreven verslag kreeg bijna het gevoel dat ik mee reed.

  2. Jeetje, Ronald en Gabbi. En dan heb je nog niet alles kunnen beschrijven. Wat een prestatie. Mooi om te lezen hoe jullie dit samen gefikst hebben.
    Hopen dat jullie nog lang vanaf die roze wolk hierop terug kunnen kijken. Dit nemen ze je nooit meer af!

  3. Geweldig om jullie transalp ervaring zo mee te krijgen! prachtig! we zijn een beetje met jullie mee gereist. Wat een overwinning op je zelf!

  4. heb net jullie verslag zitten lezen geweldig!!
    heb veel bij jullie in de buurt gereden en heb respect voor Gabbi haar doorzettingsvermogen ,vooral in de steile loopstukken had ze het zwaar maar eenmaal boven geen seconde uitpuffen maar gelijk door
    super
    was voor mij ook een geweldige ervaring om nooit te vergeten
    gr Roel

    • Dat is mooi Bart! Transalp rijden is een onvergetelijke ervaring voor elke mountainbiker. Succes met de voorbereiding.
      Trainingstips? Kort en bondig (ook een beetje open deur natuurlijk): Duur, duur, duur. En herstel, herstel, herstel. Herstel trainde ik door daags voor een marathon nog een stevige duurtraining af te werken. Of gewoon een aantal dagen aaneengesloten lange intensieve trainingen te doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s