BIKE Marathon Riva del Garda

Bijgeloof

Garda Trentino: de prachtige streek aan de bergachtige noordrand van het Gardameer.We waren er voor een korte vakantie met zoon en dochter. Zoals het uitkwam hebben we ook nog lekker kunnen trainen. Vooral Gabbi, die fanatiek bezig is met haar Transalp voorbereiding. De Bike Marathon van Riva del Garda hebben we natuurlijk ook nog meegepikt. Een marathon van het zware soort! En we werden geconfronteerd met een vreemd soort sporters bijgeloof…

Zaterdag 3 mei is marathondag. Ik start in de Ronda Extrema (93km/3900hm), Gabbi start in de Ronda Grande (75km/2900hm). De dagen voor de marathon heeft het behoorlijk geregend. Hoe zouden de afdalingen erbij liggen?

De middag voor de grote marathondag zitten we op het terras in Arco en merk ik opeens dat mijn dierbare trouwring onverklaarbaar verbogen is. Vreemd! We lopen even langs de juwelier, want die weet vast wel hoe je die ring weer rond krijgt.

Met enige argwaan geef ik mijn ring aan de oude juweliersman. Hij neemt hem mee naar zijn werkplaats buiten mijn blikveld. Ik hoor het geluid van een smit die een paard beslaat. Kling, kling, kling,.. Mij bekruipt een vreemd gevoel. Mijn ring! Dan stopt dat geluid. Voetstappen komen terug mijn kant op. Huhmm, gromt de oude juweliersman in het Italiaans. De ring is gebroken!

Mijn dierbare ring is stuk geslagen. Gabbi en ik,.. wij zijn aangeslagen.

Ik ben een nuchtere jongen, maar dit zet me toch aan het denken. Een voorteken voor de marathon? Je hoort het vaker: sporters zijn bijgelovig.

De start is al vroeg. De kinderen slapen nog als ik om 7:30 het startschot hoor. Maar ze leven met ons mee; in de voortent van de caravan vonden we een briefje waarin dochter Dagny ons succes wenst. Straks zullen ze zelf naar de finish in Riva gaan.

Ondanks de gebroken ring: in de startklim merk ik geen verschil. Het loopt gewoon lekker.Dan komt de eerste afdaling. De steile stenige trail is kletsnat. Het water druipt er langs naar beneden. De stenen zijn spekglad door de modder.De gebroken ring spookt toch door mijn hoofd, en heeft het vertrouwen in de afdalingen ook wel wat gebroken. Waar ik normaal hard naar beneden raas over de keien, neem ik nu meer reserve.

Sinds vorig jaar gaat de marathon over een nieuwe route die een stuk technischer is dan het oude parcours via Santa Barbara. De route blijft nu in de bergen aan de kant van Tenno. Parcoursbouwer Uli Stanciu heeft hier nog wat oude trails uit de eerste wereldoorlog gevonden. Dit is mountainbiken, en dat is mooi! De beklimmingen zijn ook een stuk steiler dan in de oude route. Stijgingspercentages van boven de 20% zijn meer regel dan uitzondering. Het aantal hoogtemeters is gigantisch!
Al met al een zeer zwaar parcours!

De derde beklimming van de Ronda Extrema is een hele lange die tegen het einde ook weer gruwelijk steil wordt. Zo steil dat ik me voorover gebogen moet vastklampen aan het stuur om niet achterover te kiepen. De onderrug, schouders en benen in maximale belasting. Bij elke bocht hoop ik dat daarachter het einde in zicht komt. Die hoop verbrijzelt als een wandelaar mij goed bedoeld aanmoedigt: “Ga door! Nog even! Het is nog maar cinco cento meter!”  Hoeveel? 500 meter nog? Mijn god!

Na deze klim hebben we het grootste deel van de hoogtemeters gehad. Er volgt een mooie serie trails in de buurt van San Giovanni al Monte. Tot er weer een spitsing volgt: de Ronda Grande gaat verder dalwaarts in de richting van de finish. Mijn Ronda Extrema gaat opnieuw omhoog. Nog een laatste grote beklimming voor de route zich letterlijk naar beneden stort over grote keien tot in de wijnvelden.

In deze laatste 20 kilometer verlang ik naar de finish, maar eigenlijk gaat het ook wel lekker nu. Een duitse jongen die in het startvak nog naast me stond laat ik nu definitief achter me. Ik ben van de lange adem.

Na een dikke 7 uur kom ik over de finish waar zoon, dochter, nichtjes en schoonzus ons opwachten. Fijn om ze weer te zien. Het eerste half uur heb ik nodig om bij te komen. Het is alsof ik terug kom van een andere planeet. Even in het gras liggen!

Gabbi heeft ook een mooie wedstrijd gereden. Zeker na alle trainingsuurtjes die ze  al gemaakt heeft. In de dagen rond de marathon heeft ze nog behoorlijk wat hoogtemeters binnen getikt: Monte Baldo, San Giovanni, Paso Tremalzo. De dag dat ze Monte Velo nog even erbij had willen doen regende het pijpenstelen. Achteraf gezien heeft ze tijdens de race wat te weinig gegeten onderweg: energietankje leeg. Alweer een ervaring erbij op weg naar de Bike Four Peaks en Transalp!

Ondanks de gebroken ring is alles goed gegaan! Als ook Gabbi en broer Marc (Waarmee ik Transalp 2006 reed) binnen zijn is het tijd voor een toost op de goede afloop! Een Weissenbier alcohol frei als hersteldrank op het terras in Riva.

De Bike Marathon van Riva del Garda is zwaar en technisch in een prachige omgeving! Mountainbiken in pure vorm. Bijgeloof schijnt sporters eigen te zijn. De ring is inmiddels alweer gerepareerd en zit weer stevig om mijn vinger. Afdalingen raas ik weer als vanouds af.

Garda Trentino: een fantastische streek! We komen er binnenkort terug. Op 26 juli om precies te zijn. De plek waar straks de Transalp eindigt: aan het Gardameer.

Ronald

Bike Festival Riva del Garda 2014 Bike Festival Riva del Garda 2014

Een Reactie op “BIKE Marathon Riva del Garda

  1. Pingback: Foto’s marathon Riva del Garda | rockNdust·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s