Kellerwald Marathon 2014

Ruim 6 uur in het zadel. Het is er eentje die er altijd behoorlijk inhakt zo vroeg in het seizoen. De Kellerwald Marathon is geen kleintje; wel een goede graadmeter. Hoe gaat die graadmeter dit jaar uitvallen?

Spannend

Voor Gabbi is het extra spannend deze keer. Hoe is ze hersteld van haar blessures na de valpartij op weg naar de Transalp?

Ik zelf had hier in de Kellerwald Marathon nog nooit het gevoel dat het lekker ging: te vroeg in het jaar. Altijd was ik nog op zoek naar de juiste dosering op die afstand. Hoe vaak ik hier al de man met de hammer tegen kwam. Die vervloekte derde ronde! En mijn virusje van vorige week in Groesbeek, ben ik daar goed van hersteld?

Gilserberg

Zoals altijd parkeren we onze Eriba weer op het pleintje voor de school. Niks slaapt lekkerder dan ons eigen bed. Het is al vrij laat als we aankomen, we kunnen gelijk aanschuiven voor de pastaparty.
De organisatie hier in Gilserberg is altijd enthousiast en vriendelijk. Het lijkt erop dat het hele dorp zijn bijdrage levert aan het evenement en dat heeft wel iets gezelligs.

Raceday

Bij het ontbijt is het rustig. De drukte van vroeger lijkt wat minder. Maar ik hoorde dat er toch 700 man aan de start zullen staan!

Om 9.00u klinkt het startschot en gaan we op weg voor een lange rit. In het open veld net buiten het dorp steigt een grote stofwolk op boven het peloton. Dan komen we aan de bosrand en begint de eerste beklimming. Kletspraat ìs er niet meer bij. Alleen het geluid van rollende banden is te horen.

Ik heb mezelf voorgenomen om rustig aan te doen en ruim onder mijn omslagpunt te blijven. Het is nu beter om gewoon in een wiel te blijven zitten en een tandje lichter te schakelen. Er komen hierna nóg twee ronden!

De meeste beklimmingen in de route lopen best lekker. Maar in elke ronde zitten ook vier venijnig steile beklimmingen waarop je je behoorlijk stuk kunt rijden. Ook in deze stukken beter een rustige en gelijkmatige cadans houden en een tandje lichter schakelen. Het lukt me goed om deze discipline te bewaren.

De eerste twee ronden gaan als vanzelf.Een halve werkdag zit er op. Dan begint de eenzame derde ronde. De meeste rijders houden het na 80 kilometer voor gezien. Nog 40 kilometer alleen door het kellerwald; dat brengt me meestal in een soort meditatieve staat.

In de verte zie ik telkens mensen rijden. Niks werkt demotiverender als voorbij gereden worden in deze zwaarste fase van de wedstijd. Daar weet ik alles van!

Maar dit jaar zijn de rollen omgekeerd. Dit jaar pik ik één voor één mijn verre voorliggers op. Voor het eerst in alle edities die ik hier reed heb ik in deze laatste ronde nog energie over! Dat voelt goed. De pijn in mijn benen is lekker. Ik geniet ervan. Die vervloekte derde ronde lijkt mee te vallen deze keer!

Dan komt zelfs marathon-icoon Fred van Zetten in zicht,  goed herkenbaar aan zijn M3 shirt. Hij moet wel aan het freewheelen zijn, dat kan niet anders, want na een kort praatje verlies ik hem ongemerkt achter me. Ik had echt gedacht dat hij gehakt van me ging maken in die laatste kilometers.

Ondertussen sta ik aan de voet van de allerlaatste beklimming. Een rotding! In het eerste deel loopt die niet lekker: te ongelijkmatig. En de lange staart van de klim is gruwelijk steil. Ik voel mijn benen leeglopen. Ik zit akelig dicht tegen een sugarflat aan! Mijn laatste gelletje had ik waarschijnlijk te vroeg gepakt met nog een uur te rijden! Ik probeer nog wat koolhydraten uit mijn bidon te zuigen. Een beetje wanhopig knijp ik mijn bidon leeg in de hoop dat er dan meer koolhydraten uitkomen. Hopelijk is het genoeg voor de laatste 3 kilometer.

Finish

Uiteindelijk blijkt het net genoeg tot aan de finish. Een leeg maar voldaan gevoel! Het gevoel dat je het maximale eruit hebt gehaald wat erin zat. Dat gevoel is mooier dan de ranking in de uitslag.

Gabbi heeft de 80km gereden en is al binnen. Ze zit gezellig met Gertie in de Eriba een miesoepje te eten. Oh, wat heb ik daar zin in: iets zouts!

Voor Gabbi was het een belangrijke rit. Ze leek deze week weer hersteld van alle blessures, en de training ging lekker. Maar een echte race is de beste test. En het ging alweer lekker! Het duurvermogen zit wel goed. En de power is alweer een heel stuk beter als een week geleden in Groesbeek. Ze is opgelucht! De Transalp is een avontuur; de weg er naar toe ook. Back on track!

De graadmeter van Kellerwald is goed uitgevallen. Gabbi is terug! Dat is het belangrijkste resultaat. En ik ben tevreden met de conditie van dit moment en mijn 10e plek bij de masters 2. De Kellerwald Marathon blijft een gezellige, maar loeierzware marathon. Een hele goede graadmeter voor het seizoen. En die is goed uitgevallen. Daar zijn we blij mee!

Op naar ons trainingskamp in Winterberg. Daar gaan we stevig aan de meerdaagse-basis werken! Op naar de Bike FourPeaks en de Transalp! Yiihaa!

Ronald

Een Reactie op “Kellerwald Marathon 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s