Kellerwald Marathon 2013

Hoofdletters

Met 120 kilometer en 3000 hoogtemeter mag deze marathon geschreven worden met de hoofdletter M. Is Kellerwald een leuke marathon? Nou,..Kellerwald is een aardige marathon. Tot in perfectie georganiseerd en een gezellige sfeer. Maar leuk? Niet echt. Drie keer hetzelfde rondje is niet leuk. Maar wie zo vroeg in het jaar een boost aan kilometers en hoogtemeters nodig heeft, kan die vinden in het Kellerwald. Een marathon met de hoofdletter F. De F van?

Aan het begin van de avond arriveren we met caravan in Gilserberg. Onze plek van vorig jaar op de camperplaats is nog vrij. De avond bestaat uit stuurbord afhalen, pastaparty, fietsen prepareren en gezellig bijkletsen met marathonvrienden.

Jan en zijn maten zijn er ook weer. Hij heeft voor ons een overzichtskaart met mooie mountainbikeroutes tussen de Ardeche en Allier in zuid Frankrijk. Hij weet ons goed in te schatten! Super tip! Dat iemand er thuis aan denkt om voor ons een overzichtskaart mee te nemen naar Gilserberg is toch wel bijzonder! Dank je wel Jan!

Met Leon en Gertie drinken we na de pasta nog een weissen bier. Aan de bar bestel ik “drei alcohol frei weissenbier und ein normales weissenbier”. De man achter de bar heeft een goed humeur. Erg goed zelfs, met de geur van bier om hem heen. Hij wil me 6 glazen geven. Het is ook niet meer echt duidelijk in welk glas nu “mit oder ohne” zit. Uiteindelijk ga ik weg met 3 glazen mét, en 1 glas zonder alcohol. Ach, wat maakt het uit. Het smaakt prima, en ik slaap als een os van dat bier.

Om half 7 s’ ochtends schuiven we aan voor het ontbijt. Dat is prima geregeld. Koffie, broodjes, Yogurt, vruchtensap en een eitje erbij.

Fietsen staan klaar. De Mio Cyclo 105 HC vastgeklikt op het stuur, stuurbord gemonteerd, bidons gevuld, en gelletjes en repen in de achterzak gestopt.

Wat later sluiten we met Gertie en Leon aan in het startvak. Startschot. We gaan op weg. Eerst voor een kleine plaatselijke ronde. Dan de eerste berg op. De wedstrijd is begonnen.

De route bestaat uit veel schotter paden bergop en bergaf. Daartussen vier venijnige steile beklimmingen die in de laatste ronde toch behoorlijk pijn beginnen te doen. Enkele leuke trailafdalingen completeren het rondje van 40 kilometer; elke ronde 1000 meter hoogteverschil. Dat is niet niks!

De eerste en tweede ronde rij ik nog in groepjes met hoofdzakelijk 80km-rijders. Daarna bij het ingaan van de derde ronde is niemand meer te bekennen. De grote eenzaamheid tegemoet. Waar zijn alle 120km rijders?

Heel in de verte zie ik iemand rijden. Maar met die steile stukken nog in het verschiet, lijkt het me niet verstandig om te forceren.

Af en toe kijk ik achterom. Ook daar niemand te zien. Dan, uit het niets, komt toch iemand voorbij. En zoals het spel tactisch gespeeld hoort te worden, is zijn tempo op dat moment behoorlijk hoog. Ik ben verrast, kan niet zo snel tempo wisselen om bij de man in het wiel te kruipen. Uiteindelijk blijft de man de hele rit in de verte voor me uit rijden.

Bij de laatste bevoorrading laat ik uitgebreid de bidon bijvullen. Dat bleek niet nodig. Vanaf daar is het nog maar zo’n 10 kilometer tot de finish. Dat had ik ook wel met die laatste halve slok aangekund. Ik had hier kunnen aansluiten bij de man die al die tijd al in de verte voor me reed. Gemiste kans. Ook de laatste 10 kilometer gaan solo.

Bij de finish staan Gertie en Gabbi te zwaaien. Ze hebben hun 80km rit goed volbracht. Super van die twee! Ik heb de indruk dat ze er een gezellige cruise rit van gemaakt hebben; ze lijken nog vol met energie, en hebben lol voor twee. Dat hadden ze bij de start al. Zelf wil ik nu eigenlijk alleen maar op de grond liggen in de voorjaarszon. Tuti kaputi.

Niet veel later komt Leon ook binnen. Tijd voor een glas isotonisch Weissenbier alcoholfrei!

Terug kijkend heb ik redelijk gereserveerd gereden na mijn hongerklopervaring van vorig jaar. Misschien een beetje te gereserveerd. Maar geen echte inzinking gehad. Stabiel gereden. En dat was mijn doel. Moeilijkste moment was de eerste helft van de laatste ronde: helemaal alleen rijden met de finish nog ver weg.

De eerste marathon van het jaar zit erop. Een marathon met een hoofdletter M, en een hoofdletter F. De F van functioneel.  Een functionele boost aan kilometers en hoogtemeters. Maar ook de F van fundament. Fundament voor de rest van het seizoen.

Op naar de volgende. De Vulkan Marathon in Schotten. Komende zondag alweer!

Ronald

Mio105 HC in actie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s