Bam!

Het wordt tijd voor het voorjaar! Ik heb nu wel genoeg van de kou en nattigheid. Maar het duurt niet meer lang! Het bikeseizoen komt er aan. Als je bovenaan de Kruisberg staat en je kijkt over het dal, dan zie je het: het voorjaar.

Biken willen we. Uren lang. Liefst elke dag. Afgelopen weekend waren de omstandigheden voor de afwisseling weer eens redelijk. Nee, niet het terrein in. Maar wel gewoon een paar lekkere trainingsritten over de weg.

IMG_9524Zondag laten we ons  weer eens verrassen door de Mio. “Surprise me” met een ritje van 4 uur. Onze Mio geeft me drie keuzes: Naar het noorden, richting Heuvelland, of een lus door Duitsland. Die lus richting Duitsland ligt het minst voor de hand,..dus laten we die maar eens doen.

We rijden via allerlei weggetjes naar Rimburg en steken daar de grens over bij het riviertje de Worm. Hier liggen nog wat mooie hellingbossen waar leuke trails zouden moeten liggen. Bij betere omstandigheden zouden we die binnenkort maar eens moeten gaan verkennen. Ik weet dat de jongens van MTB-vereniging Discovery hier regelmatig komen. Zij kunnen me vast wel helpen aan een paar GPS-tracks met de leukste trails door deze hellingbossen aan beide kanten van de Worm.

Hier in Duitsland ken ik de weg niet. Ik rij veel door Belgie, maar deze streek hier heeft me altijd wat minder aangetrokken. Terwijl dit voor mij op een steenworp ligt.  Je moet de leuke plekjes weten te vinden. Dat stukje Duitsland tussen Rimburg en Aken heeft wel zijn mooie plekjes, maar er zitten ook regelmatig saaiere stukken tussen.

Als we het Wormdal weer een keer inrijden zegt mijn gevoel dat de rivier naar links moet stromen. Fout! De rivier stroomt naar rechts. Hier op duits grondgebied ben ik regelmatig mijn richtingsgevoel kwijt. Gelukkig hoeven we maar te doen wat de Mio zegt en dan komen we uiteindelijk vanzelf weer op bekend terrein. Via een grote lus rijden we door Soers langs de Laurensberg, via Aken naar Vaals.

Wat is het dan weer fijn om in ons eigen Heuvelland te zijn! Heuveltje op, heuveltje af. Altijd kronkelweggetjes. We zijn verwend hier in het Heuvelland! Via het hoogste dorp van Nederland, Vijlen, word ik naar de Kruisberg gestuurd. Straks begint hier de finale van de Amstel Gold Race.

De Kruisberg. Boven aangekomen zie je wat de renners van de Amstel Gold Race hier straks over twee maanden na 235 kilometer zien: de Eyserbosweg! Een respectabele streep geplakt op de tegenoverliggende helling. Straks versiert met fleurig publiek en frisgroene bladeren. Nu omzoomd door kale bomen.  Vanaf de Kruisberg val je bijna het dal in en begint meteen de beklimming van de Eyserbosweg. Alleen meesterknechten kunnen hier nog bij hun kopmannen blijven. Verbeten gezichten. Lege lijven. Zere benen. Gebroken jongens die de hoop op roem achter zich hebben gelaten. Zwalkent over de weg, verlangend naar de bezemwagen. Dan is het lente! De Eyserbosweg is het voorjaar!

Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg. Het is een grapje van mijn Mio! In de laatste 6 kilometer voor ik thuis ben, stuurt de Mio mij over drie finale Amstel Gold beklimmingen. BAM!

Ronald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s