Nationalpark Bike-Marathon 2012, 25 augustus — TAGE WIE DIESE

Scuol. Ergens na 7 uur in de ochtend. Op weg richting Pass Costainas. Het landschap is bedekt met dikke vochtige wolken. Van een landschap kun je nu eigenlijk niet spreken; de wereld om me heen is te klein om het landschap te noemen. Ik zie en hoor de medebikers om me heen zwoegen. Ik zie de bomen vlak naast onze weg omhoog. Ik zie de toeschouwers langs de route. Maar verder is de wereld een grote grijze alles bedekkende wolk.

Dan ontstaat er rechtsboven in de lucht een venster in de grijze wolkenmassa! Een venster met uitzicht op de 3200 meter hoge Pizz Pisoc. Door het venster is een rotsige bergpunt te zien, beschenen door een scheutige ochtend zon. Het is magisch in deze grijs bewolkte wereld. Alsof Petrus, die zojuist door de speaker bij de start werd aangeroepen om ons te beschermen tegen het voorspelde slechte weer, ons een gulle knipoog geeft. Tage wie diese!
De wekker ging om 4:15u. Door het einde van de nacht rijden we met Gertie en Leon van ons hotel in Nauders naar Scuol. De auto kunnen we parkeren in een onverlichte alpenweide. De stille bedrijvigheid in het donker is een vreemde gewaarwording. Het miezert. Ik heb nog nooit mijn bikespullen uit de auto bij elkaar moeten zoeken in het donker!

Om 5.45u, nog steeds in de schemer, nemen we afscheid van onze dames Gertie en Gabbi. Zij gaan met de bus naar Livigno voor de start van hun Livignasco-strecke (71km,1700hm). Leon en ik hebben dan nog even tijd voor een kort ontbijt in de ijshal. Onze start voor de Vallader-strecke is om 7:15u in het centrum van Scuol.

De weersvooruitzichten zijn niet gunstig. De speaker bij de start besteedt daar de nodige aandacht aan! Ons wordt op het hart gedrukt om alert te blijven voor een weersomslag, met name voor onweer. We zijn in het hooggebergte! Als de tijd tussen bliksem en donder minder dan 1 seconde is, moeten we maatregelen nemen! Leon en ik vragen ons af wat we dan precies zouden moeten doen. Vorig jaar nog, werd de race stil gelegd vanwege een extreme weersomslag. Om ons te behoeden voor onweer roept de speaker van de organisatie heilige Petrus aan. Blijkbaar zijn ze hier in Engadin gelovig.

Na de geneutraliseerde afdaling tot de Innbrug echot het echte startschot. We beginnen direct aan een lange, vrij vlakke klim. Maar het tempo van de Zwitsers om me heen ligt hoog. Ik ben nog geen 3 kilometer op weg en ik moet mijn doelen voor vandaag al bijstellen. Nee, het gaat niet lekker! In de benen zit pap! En in mijn buik zit de pizza van gisteravond dwars. En mijn rug begint ook weer op te spelen. Temporiseren! Nog 135 kilometer te gaan!

Nu is het zaak om snel een nieuwe mindset te vinden! Mijn benen zijn niet goed. Met mijn rug gaat het niet goed. En dan die vreselijke pizza nog! De weersvooruitzichten zijn ook weinig positief. En dan nog zo ver te gaan! Mijn vorm is de laatste tijd eigenlijk best goed, maar vandaag gaat dat er niet uitkomen. Tage wie diese!

Als ik goed nadenk, weet ik ook wel dat de omstandigheden daar nu even niet naar zijn; drukke werkweek, daarna op vrijdag even snel naar Zwitserland, en op zaterdag midden in de nacht opstaan om even een marathon van 138 kilometer te rijden.

Met al die kilometers nog te gaan heb ik dringend een nieuwe mindset nodig! Genieten van de fantastische omgeving van het Nationalpark! Genieten van de aanmoedigingen van het publiek. Genieten van de bergen om me heen. Genieten van een mooie rit! Dat gaat lukken. Petrus’ knipoog rechtsboven, liet me al een eerste glimp van de bergen zien! Het wordt een fantastische dag, “An Tagen wie diesen! Kein Ende in sicht.”

Het lijkt wel hoe moeilijker het gaat, hoe directer het gevoel met de omgeving, de Zwitserse bergen. Als een ijskoude douche op een blote huid. Zo iets. Met mijn benen en rug van vandaag, gaat dit dus een topervaring worden!

Het kleine venster in het wolkendek opent zich verder. Het berglandschap wat eerst nog onzichtbaar achter de wolken verstopt was, is nu helemaal zichtbaar; omringd door drieduizenders!

Deze marathon stond al lang op mijn verlanglijst. Van Zwitserse insiders hoorde ik dat dit landschappelijk gezien de mooiste is van alle Zwitserse marathons. Ik ken nog lang niet alle Zwitserse marathons, maar als ik om me heen kijk, lijkt dat heel geloofwaardig.

Het eerste deel tot Livigno kende ik al van de Transalp 2006 en 2008. Tot Livigno moeten we drie passen over. Het grootste deel van de hoogtemeters ligt in dit deel. Eigenlijk volgt de route de rand van het Nationalpark, want in het park zelf mag je met de fiets niet komen; dat is een stuk wildernis dat alleen tevoet toegankelijk is. Neemt niet weg dat het prachtig is. We rijden door wilde hoogdalen. Ik denk dat je hier op een doorsneedag weinig mensen zult tegen komen. Soms ziet het er erg lieflijk uit, soms erg ruw, kaal en rotsig. Als alle wedstrijdrijders hier zijn gepasseerd, zullen de marmotten weer tevoorschijn komen!

Over mooie schotterpaden gaan we omhoog, over mooie flowtrails gaan we weer naar beneden. Dit is echt een top bikegebied! Op schijnbaar onmogelijke plaatsen zijn bevoorradingen. En die is goed! Voor iedereen staan er verse bidons klaar! “Long energy, Iso, oder Wasser?”, wordt gevraagd, en je krijgt een volle bidon in je hand gedrukt. “Gel, Banane, Brot?”, het wordt in je hand gedrukt, terwijl je nog een extra aanmoediging krijgt! De Zwitsers kunnen marathons organiseren. Top gebied, top organisatie!

Inmiddels schijnt de zon in mijn gezicht. Niks wijst nog op slecht weer.We zijn mazzelaars! Die oproep van de speaker vanochtend heeft gewerkt! Met mijn rug gaat het steeds slechter. Wordt tijd voor een medisch onderzoek, want die rugpijn begint me wel te irriteren! Dat is iets voor komende winter. Voor vandaag zit er niks anders op dan af en toe van de fiets te stappen en mijn rekoefeningen te doen. Nee, geen snelle tijd dus. Maar ach, “Tage wie diese”. Ik had me verheugd op deze dag.

Dan komen we in Livigno aan. In de Transalp ons eindpunt van de etappe. In de Nationalpark Bike-Marathon het keerpunt. We worden de Pass Chaschaunna opgestuurd. Het eerste deel loopt door almen met koeien. Daarna draaien we rechtsaf een steil pad op. Al snel loopt hier iedereen. Ik ben er niet rouwig om! Voor mijn rug is dat ideaal nu op dit moment. Na het eerste steile stuk,  kan ik toch weer een stuk fietsend omhoog. Maar veel sneller dan de lopende bikers om me heen ben ik niet. In de verte wappert een Italiaanse vlag. Is daar de top al?

Nu is ook goed te merken dat ik nog niet geacclimatiseerd ben; de hoogte begint mee te spelen hier. Als ik tot vlakbij de vlag kom zie ik dat hier de top nog niet is. Die ligt nog een eindje verderop. Nu weer stap-voor-stap, ga ik tot aan de grote hut bij de top.

Hier bovenop Pass Chaschaunna ligt een bevoorradingspost met warme bouillon! Warme bouillon met een tube Red Explosion. De bouillon is lekker,…

Dan de mooie trail afdaling. Prachtig. Genieten met volle teugen! Voor me loopt een amerikaanse rijdster die het even iets te steil vindt om op de fiets te blijven. Omdat ik haar net in een smalle scherpe bocht moet passeren zet ik een voetje aan de grond. Ze blijkt een reddende engel! Want op het moment dat ik de voet aan de grond heb merk ik dat de remdruk van mijn voorrem is weggevallen. Fading! Wat als zij mij niet in de weg gelopen had? Ik wil er niet aan denken! Ik moet zelf nu ook een paar haarspelden lopen tot mijn rem is afgekoeld. Dan komt de remdruk weer terug en spring ik weer op de fiets. Iets behoudender dan daarvoor,..

Nog een mooie trail tot in het Inntal ligt voor me! Dan is het nog 50 kilometer tot aan de finish in Scuol. Vanaf hier heeft de route een ander karakter. Het parcours loopt over de flanken van het Inntal. We rijden langs de bij kayakers bekende Innschluchten. De Giarsunschlucht, de Ardezerschlucht, de Scuolstrecke. Uit mijn kayaktijd kan ik me de Giarsunschlucht nog goed herrinneren, met een passage die de Preussenschleuder  genoemd werd.

Vanaf hier gaan we door landelijk Zwitserland. Bossen, bergweilanden, kleine dorpjes, oude ruïnes, prachtige uitzichten, en ook hier overal vriendelijke mensen. Dit stuk ziet er op het hoogteprofiel vrij vlak uit, maar deze schijn bedriegt. Het gaat continue op en af. En zo worden nog de nodige hoogtemeters bij elkaar gesprokkeld! Uiteindelijk begint de laatste afdaling langs de skilift van Scuol naar beneden. Razend door het dorp, over de hoge Innbrug naar de finish.

De finish!  Gertie en Gabbi zijn al een tijdje binnen en staan te juichen. Ik heb eerst een paar minuten nodig om bij te komen. Wat een dag! Wat een marathon! Wat een gebied!

We zitten op de terugweg in de auto en horen “Die Toten Hosen” op de radio. Die Toten Hosen, een volwassen geworden punkband. Hoe sprekend! Waar ken ik dat van? Tage wie diese schreeuwen ze door de speakers.

“Ein tage wie diese!”
“Erleben wir das Beste, kein Ende ist in Sicht.”
Hoe sprekend! De Nationalpark Bike-Marathon. Geen einde inzicht? Uiteindenlijk kwam het einde toch nog in zicht. Na 138 kilometer. “Tage wie diese!!” Fantastisch!

Ronald

Praktische informatie Nationalpark Bike Marathon:

  • Website organisatie: www.bike-marathon.com
  • Website Nationalpark: www.nationalpark.ch
  • Hotels in Zwitserland zijn erg duur. Wij hadden een Hotel un Nauders geboekt, net over de grens in Oostenrijk. Dat is meer als de helft goedkoper. 30 minuten van Scuol.
  • Iedereen krijgt een tas van de organisatie die je bij de start kunt inleveren. Bij de finish ligt deze tas weer voor je klaar. Handig voor bijvoorbeeld een warme jas, of beenstukken, zodat je warm blijft tot vlak voor de start.
  • Hou er rekening mee dat de wedstrijd grotendeels boven de 2000 meter verreden wordt. Ik had mezelf geen tijd gegeven om te acclimatiseren. Dat heb ik goed gemerkt in de startklim, en eigenlijk in de hele rit. De Zwitsers zijn die hoogte goed gewend, wij flachland-tiroler niet.
  • Bevoorradingen zijn super. Er worden complete bidons en gelletjes aangereikt.
  • Ontbijt is goed georganiseerd, geen hectische toestanden. gewoon heel relaxt en van goede kwaliteit
  • Er zijn verschillende startpunten. Alleen de 138km-rijders starten in Scuol. Voor de overige afstanden is busvervoer geregeld naar de de andere startplaatsen (Fuldera, Livigno, s-chanf).
  • Wij hadden geen Zwitserse francs meegenomen, in Scuol kun je ook met euro’s betalen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s