Arco. Echt!

Marathons, meerdaagsen, trainingsritten. De afgelopen maanden. Mooi! De fiets zit in mijn genen, ik kan niet zonder. Echt! Dan een paar relaxte weekjes vakantie in Arco, Trentino. Het is onze gezinsvakantie.

 

Poedelen in de rivier, een meertje of in het zwembad. Slenteren door Italiaanse steegjes. Loom hangen op een terras in de schaduw. Picknick met de voeten in een koele bergrivier. s’Ochtends de geur van “pruttelkoffie” onder onze luifel. De hangmat. Dochterlief die er met vrienden een gewoonte van maakt om vlak voor sluitingstijd met de kleren in het zwembad te springen. Ach,..het is vakantie. Zoonlief die met zijn vriendjes rondzwerft over de camping, terwijl wij loom met een lemonbiertje naar de grote rotswand staren; het geluid van cikaden op de achtergrond. Onze gezinsvakantie. Ik kan niet zonder!

Onze plek was Camping Zoo in Arco. Het is de ontmoetingsplek voor klimmers, bikers en andere sportivelingen in Arco. Er heerst een sportieve en ontspannen sfeer. De Sarca vallei kan warm zijn in de zomer. De rivier en het zwembad bieden verkoeling op de camping. De vlucht naar hogere en koelere oorden is ook snel gemaakt vanuit Arco. S’avonds kan er kampvuur gemaakt worden langs de rivier. Voor onze twee jongelingen is Camping Zoo de vakantieplek bij uitstek. De jeugd heeft elkaar snel gevonden. Ze willen volgend jaar weer terug naar deze plek! Het lijkt de ideale plek om sportieve actie met lome uurtjes te combineren.

Arco en omgeving is regelmatig het strijdtoneel van wieler- en mountainbikewedstrijden. Als mountainbikers kennen we de Riva Marathon en de Transalp natuurlijk. Maar er zijn nog vele minder bekende mtb-wedstrijden in deze streek. Ook de Giro d’ Italia heeft hier een lange geschiedenis. In 1972 won Eddy Merckx in Arco een Giro-etappe. Onlangs nog, in 2012, was Arco doorkomstplaats in de Giro d’Italia. Het peloton startte in Limone en reed via de Sarca Vallei noordwaards richting Dolomieten. In de Giro del Trentino van 2012 was Arco het toneel van de ploegentijdrit waar de ploeg van BMC uiteindelijk de snelste tijd neerzette.

Je ziet het in de hele streek: er is veel geinvesteerd in de fiets- en bike infrastructuur. Fietspaden, bewegwijzering, vaste mtb-routes, brochures en kaarten. Berghutten, restaurants en terrasjes die bikers hartelijk verwelkomen.

Het is onze gezinsvakantie, maar terwijl de kids zich goed vermaken op de camping konden Gabbi en ik ook nog wel wat korte tainingsritjes maken:

Monte Velo
Passo Santa Barbara; zo heet de col. Monte Velo wordt die vaak genoemd; naar het kleine gehucht boven op de berg. Een mooie trainingsklim van 11 kilometer. Daarna als beloning de mooie offroad afdaling die ik nog kende uit de finale van de Ronda Extrema van de Riva Bike Marathon. Het eerste deel is stenig, smal en steil met mooie uitgereden kombochtjes. Daarna gaat het verder naar beneden over schotter. Mooi rondje voor een snelle training van twee uurtjes. Naar verluid, was Monte Velo de berg waar Rasmussen zich elk jaar voorbereidde op de grote wielerwedstrijden. Op en af, en op en af.

Tijdens mijn beklimming is het er heet. Zinderend eigenlijk. Zweetdruppels glijden langs mijn helm, en druipen via mijn voorhoofd op mijn sportbril. Het zicht vervaagd. Af en toe doorbreekt een auto de stilte op de berg. De weg wordt smal en slingert zich zonder onderbreking omhoog.

Bij kilometerpaaltje 5,5 staat een huis. Een huis met prachtig uitzicht op het Gardameer en de Sarca-Vallei. Maar mijn aandacht voor landschap wordt afgeleid. De  wazige sportbril zet ik af. Een Italiaanse dame komt uit het koele huis naar buiten. Ze haalt een bloedrode racefiets uit de kofferbak van een auto die naast het huis in de volle zon staat geparkeerd. Door de felle zon wordt het bloedrood van de racefiets, nog roder. De Italiaanse is blond. Aan haar wenkbrouwen zie ik dat het niet haar eigen kleur is. Het is nep! Door de felle zon wordt het nog nepper!

Het bloedrood van de racefiets is wel echt. Het doet me denken aan mijn oude bloedrode Pinarello die ik kocht toen ik 17 was, en nog steeds in onze garage hangt. Een authentieke fiets,lang geleden vervaardigd in Tarvisio uit stalen double butted Reynolds buizen!

Gaat de blonde italiaanse die eigenlijk niet blond is nu haar fietsbroek aantrekken? Ik verhoog het tempo! Ik wil niet dat nepblond straks eerder in Monte Velo is dan ik!  Echt, puur, authentiek! Dat zijn meer mijn dingen. Echt! Onder onze luifel lachen we ons elke dag weer krom als één van de kinderen tijdens het ontbijt gekscherend roept: “Plastic fantastic”. Ze kennen me!

Monte San Giovanni
Dit is ook een mooie trainingsklim. Weer zo’n 11 kilometer lang,  met uitzicht over Cenega, Dro en Pietramurata. Boven aangekomen moet je zeker nog wat drinken voor je de offroad afdaling kiest via Tenno. Ristorante Bar Malga San Giovanni heeft een heerlijk rustig terras in het berglandschap en schenkt grote glazen apfelschorle.  Grofweg gaat de afdaling over de route die we tijdens de Riva Bike Marathon opgereden zijn. Maar let op, want je kunt makkelijk verkeerd rijden zoals wij! Dat leverde een paar afdalingen op die eigenlijk alleen goed te doen zijn met bijpassende Downhill-fiets. Grote stukken waren wel te doen op mijn S-Epic, maar zeker niet alles. Door een stuurfoutje maakte ik van dichtbij kennis met de keien op de flanken van San Giovanni.

Passo Tremalzo
Al zo vaak gefietst, maar blijft landschappelijk een toproute. Eén van mijn favorieten! Ik kreeg het niet over mijn hart om hem deze keer links te laten liggen. Samen met Joost het Tremalzo-rondje gereden. Nu, hartje zomer, is het vrij druk op de route. Ik ben meer het voorjaar gewend. Dan heerst daarboven de stilte. De uitzichten over het Gardameer in de afdaling naar Pregasina blijven geweldig!

Anello Garda Sarca
De Sarca vallei biedt vanaf de camping veel mogelijkheden voor snelle trainingsrondjes.  De vaste uitgepijlde MTB-route door de Sarca vallei blijft een mooie,  en kent telkens weer leuke verrassingen. Aardige klimmetjes, idyllische olijfgaarden en stenige trails die wat techniek vragen, wisselen elkaar af.
Midden in die Vallei ligt een opvallende berg tussen Riva en Torbole: Monte Brione. Die Monte Brione is ook te fietsen. Een klein asfaltweggetje loopt naar boven, waarna een mooie en aardige technische trail naar beneden volgt. Moet je gewoon een keer gedaan hebben!

Plannen
Er is in de streek nog zoveel te ontdekken op mountainbike gebied. Volgende keer als we hier zijn zal ik me eens concentreren op de noordelijke streek richting Brenta. Daar liggen mooie MTB-routes die nog wat minder bekend zijn. Dit jaar hebben we daar alvast een wandelende verkenning gedaan. Het beloofd veel goeds daar! Grotendeels gaan de routes door het Nationaal Park Dolomiti Brenta waar je nog beren kunt tegenkomen! De rand van het nationaal Park is in 30 minuten met de auto vanuit Arco te bereiken.  Meer info vind je hier:  DolomitiBrentaBike.IT 

Een lokale geheime tip: Arco in de winter! Januari, februari en maart zijn in Arco de droogste maanden van het jaar! Kerstmis aan het Gardameer? Trainingsstage in maart? Net zoals Rasmussen de Monte Velo op en af, en op en af? Ik ga er eens over nadenken.

Ik kan niet zonder. Niet zonder bikeplannen. Niet zonder bike. Maar ook niet zonder mijn drie. Echt!

Ronald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s