Zillertaler Bike Challenge 2012 – lijf, hoofd en buik

Mijn hoofd wist het! De Zillertaller Bike Challange is zwaar. Niet erg technisch, maar wel ontzettend zwaar.Vooral door de brutaal steile en lange beklimmingen tot 35%. Beklimmingen van 2000 hoogtemeter in één keer zonder onderbreking vanaf de startlijn. Vanaf 500 meter hoogte in één keer naar 2500 meter. Elke dag minimaal 3000 hoogtemeter te gaan. Vanuit de onderbuik: steil ist geil.

Aanloop

Mijn aanloop naar de ZBC was niet zoals ik gehoopt had. Er waart een virusje rond in het wieler- en mountainbikepeloton. Na de race in Malmedy kreeg ik serieuze buikklachten. Maar ik was niet de enige. Ik hoorde van nog 3 andere Malmedy-rijders die dezelfde klachten overhielden na de Raid des Hautes Fagnes. De kou zal daar een flinke aanslag op de weerstand geweest zijn. Ik had het geluk dat ik tussen Malmedy en de ZBC anderhalve week tijd had om te herstellen. Argosrenner Kittel werd tijdens de Tour de France een tijd lang met zetpillen op de fiets gehouden. Dat was bij mij niet nodig. Als we uit Nederland vertrekken voel ik me gelukkig weer goed, en verheug ik me op de bergen!

Haus Romantik

Woensdagavond komen we aan in Fügen. We hebben ons verblijf geboekt in Haus Romantik. Nou, nou! Haus Romantik voor twee deelnemers van de Zillertaler Bike Challange. Of het bij Gabbi en mij op de kamer zo romantisch zal worden na de dagelijkse 3000 hoogtemeters valt op voorhand te betwijfelen. Maar Frau Helga Zeller steekt elke ochtend om zeven uur bij het ontbijt heel romantisch een kaars voor ons aan! Ze zorgt ervoor dat de bakker extra vroeg de broodjes komt leveren zodat wij elke dag op tijd klaar zijn voor de start. Het ontbreekt ons aan niks in Haus Romantik.

Meet and greet

Donderdag hebben we nog een dagje om wat rond te hangen in de bergen. We gaan kijken in Hintertux bij het punt waar we straks in de 3e etappe omhoog gestuurd worden voor de laatste klim naar het eeuwige ijs van de Hintertuxer Gletcher. Heel hoog op de berg zie ik het liftstation. Dat is pas halverwege de klim! Het echte eindpunt van de driedaagse is niet te zien vanuit het dal.

Donderdag aan het einde van de middag kunnen we in Fügen de startnummers ophalen. Hier hangt een leuke gemoedelijke sfeer die kenmerkend is voor de Zillertaler Bike Challenge. Almdudler meisjes in dirndl. Mannen in lederhosen. De zon schijnt en het is warm. Er staan ligstoelen om relaxt een fles Almdudler leeg te drinken en ondertussen te bekijken wie de andere deelnemers zijn. s’Avonds is er nog een briefing en een pasta party.

Grappig is dat er hier in Oostenrijk toch zo veel bekenden zijn! Jean Biermans is er met Els. Bij het eten schuiven we aan bij de altijd ethousiaste Jean Habets, Peter Meerman en Ron Schepers. De sfeer is er al!

Challenge

Mooi aan de Zillertaler Bike Challenge is dat er twee varianten zijn: de King/Queen-varianten en de Prince/Princess-variant. De Prince/Princess-klasse mag een aantal hoogtemeters overbruggen met de skilift waar de Kings en Queens met de fiets omhoog moeten. Desondanks blijven er ook voor de princess nog behoorlijk wat kilo- en hoogtemeters over! Voor Gabbi een goede mogelijkheid om kennis te maken met een Alpen-meerdaagse. Zij gaat ervoor om Princess of the Mountain te worden. Voor mij de mogelijkheid om gelijktijdig een hele zware Alpen-meerdaagse te rijden. Mooi concept!

1e etappe Fügen – Zell am Ziller (Kings: 72 km,  3145 hm – Princess: 67 km, 2455 hm – Max. steiging 19%)

Als we rond 8 uur aankomen bij de start in Fügen is het er al gezellig druk. Er is veel pers aanwezig. Er klinkt muziek en het weer is (nog) mooi. Gabbi wordt voor de filmcamera geinterviewd. Alles ziet er goed uit! Het startschot klinkt. We worden toegejuicht door veel publiek dat al vroeg uit de veren was om deze start mee te maken. De schoolkinderen van Fügen zijn naar buiten gekomen om ons op weg te toeteren, roepen en klappen. Op naar de eerste beklimming.

De eerste beklimming naar Hochfügen gaat eerst een stukje over asfalt, dan over schotter door het Finsingtal. Het weer zag er vanochtend zo goed uit, maar halverwege de beklimming gaat het regenen. Dat blijft enkele uren zo. Fysiek gaat het met mij helemaal niet lekker; voel me af en toe net een vaatdoek en ben niet vooruit te branden. Waarschijnlijk de nasleep van mijn buikklachten. Maar ik ben in de bergen! En daar geniet ik van! Heerlijk! Onderweg in deze beklimming kom ik 24-uurs held Jos Engelen tegen. Hij is samen met Jan-Willem Eikelenburg aan de start verschenen.

Onderweg blijkt hoe internationaal het deelnemersveld is. Ik heb leuke gesprekken met een stel Denen. Er rijden Italianen, Tjechen, Oostenrijkers, Zwitsers, Duitsers, Fransen, Denen, Zweden, Belgen, en zelf een Nepalees. Ik vraag me af hoe die Nepalees hier terecht is gekomen. Ik had graag even een praatje met hem gemaakt,..maar hij fietst een eind voor me.

In Hochfügen gaan wij linksaf weer naar beneden, terwijl Gabbi hier met de bergbahn naar 2500 meter de natte kou in wordt gebracht. Mijn “King”-route gaat via een aantal beklimmingen over verschillende almen richting Zillertaler Hochstrasse.Daar kom ik in de afdaling Gabbi weer tegen. Met een vuilniszak als extra regencape, en latex handschoenen over de fietshandschoenen.

“Hey schat! Haha, hoe zie jij uit met die vuilniszak?”

“Ik had het daar boven zo verschrikkelijk koud! In de Platzl Alm Hütte daarboven hebben ze me opgewarmd en kreeg ik dit voor de afdaling!”

Beneden in het dal bij de bevoorrading heeft Gabbi het nog steeds zo koud dat ze doorfietst. Ik neem wat voorraad en fiets weer achter haar aan voor de laatste en lastigste lange klim van de dag. Ondertussen krijgt ze het weer warm en help ik haar met het uittrekken van de vuilniszak en latex handschoenen. Ik geef haar een zet bergop en ze gaat weer! Kort daarna fiets ik haar weer voorbij: “we gaan hüttewirt Martin van de Platzl Alm Hutte maandag even bedanken!”

Nu kom ik eindelijk weer in een goede klimcadans. De rest van de beklimming gaat nu best aardig. Inmiddels is de lucht ook opengetrokken. Vanuit het bos komen we nu op de alm terecht. Hier is het helemaal zoals je dat verwacht: berghutjes, halve boomstammen die dienen als waterbak, bruine koeien, mooie uitzichten op het dal en de bergtoppen aan de overkant. Bovenop de berg, vlak onder de top, moet ik nog tussen een groep loslopende paarden door manouvreren voor de lange afdaling naar Zell am Ziller begint. De finish van de eerste etappe is bereikt.

Nadat ik fris gedoucht ben, komt Gabbi ook over de finish. We eten nog een bord pasta van de organisatie en gaan dan met de trein terug naar Fügen. De organisatie is top! Voor alles is gezorgd. Elke avond volgen we hetzelfde ritueel in Haus Romantik: fiets verzorgen, rusten en nog een lichte maaltijd rond half acht. Dan om 9 uur een uurtje op ons eigen balkon met uitzicht over het Zillertal. Benen op de houten reling, in de hand een glas SportRadler.

2e etappe Zell am Ziller – Mayerhofen (Kings: 74 km, 3045 hm – Princess: 59 km, 1465 hm – Max. steiging: 35% – !!)

Waar het accent gisteren nog lag in de laatste klim, ligt het zwaartepunt vandaag in de eerste klim. Vanaf Zell am Ziller op 500 meter hoogte in één keer naar de Ubergangsjoch op 2500 meter hoogte. Twintig kilometer klimmen zonder onderbreking.Een beklimming die naar het einde toe steeds steiler wordt. Tot 35% steil vlak onder de top. De koninginnerit wordt gezegd.

Het eerste deel van de beklimming gaat wel aardig. Ik pak mijn cadans en fiets gewoon lekker door. Dan hoor ik boven me: “Hey Ronald! Hup,hup. hup,..” Het komt uit de kabelbaan. Gabbi gaat met de gondel omhoog en ik rij er precies onderdoor! Wat een geluksvogel: zij hoeft van deze klim maar 700 hoogtemeter op de fiets af te leggen, ik 2000. Als Gabbi daarboven met de lift aankomt, zijn de toppers uit het klassement al langs. Het tempo van die jongens is voor mij onvoorstelbaar!

Het eerste deel van de klim loopt nog best aardig. Over het eerste deel zijn we gisteren nog naar beneden gekomen. Het is een klim zonder onderbreking. In de haarspeldbochten zoek ik vergeefs naar kleine rustpuntjes om de benen en rug voor een klein moment te ontspannen. De benen kunnen de spanning eigenlijk wel aan. Mijn rug voel ik langzaam vol lopen. Mijn rug zit niet lekker vandaag. Het is een bekende kwaal voor mij, maar vandaag is het toch wel extreem. Zo erg had ik het nog niet meegemaakt. Ook niet in de twee keer acht dagen Transalp. Ook niet tijdens grote Alpen marathons zoals de Grand Raid Cristalp.

Door de rugpijn kan ik mijn cadans niet goed vinden. In het tweede deel van de beklimming wordt het nog steiler. Mijn rug ontploft zowat. Ik ben blij als er iemand voor me afstapt en een stuk lopend aflegt. Voor mij een legitimatie om ook maar even af te stappen en een stuk te lopen. Fijn om de rug zo even te ontspannen! Nee, mijn lijf zit niet goed.

Hierboven is het landschap kaal. Er is niet veel meer dan mos, gras, stenen en sneeuw. De wolkenvlagen zorgen voor een mysterieuze sfeer. De scheidslijn tussen de sneeuwvelden en de wolken zijn vervaagd. Hierboven bevinden we ons in een hele andere wereld. Hier heersen de elementen, niet meer de mens. Nederigheid is hier op zijn plaats. Het laatste stuk naar de ubergangsjoch is extreem steil. Stenig, en nog niet overal is de sneeuw gesmolten. Volgens de camaraman was er één biker die hem helemaal is opgefietst! Dit is in 4 edities van de ZBC nog nooit eerder vertoond. Respect!

Dan gaat het bergaf. Mooi technisch, stenig en steil. Stukken door de sneeuw. Hier en daar is een stroom smeltwater waar we doorheen moeten. Het ijswater loopt langs de benen en kruipt in de schoenen terwijl ik naar beneden suis. Niet zo heel lang. Want na korte tijd gaat het alweer omhoog. Opnieuw omschakelen: van de daalmodus naar de klimmodus.

Daarna gaat het lang bergaf richting Gerlos. Hier krijgen we ook een kort maar mooi trailstuk! Dat is even genieten! Als de route verder naar beneden loop denk ik dat ik niet goed zie! Blauwgrijs tenue, blauwe rugzak. Met een snelheid van 65 kilometer per uur ontmoet ik Gabbi in de afdaling. We moeten schreeuwen om elkaar te kunnen verstaan met die snelheid. Tot aan de bevoorrading beneden, dalen we samen af. Daar mag Gabbi rechsaf; de lift in. Ik wordt linksaf gestuurd. Dezelfde berg op, maar dan fietsend.

In deze klim speelt mijn rug weer erg op. Even kan ik niet meer genieten van de bergen. Ik ben blij als ik boven aankom en met de afdaling kan beginnen. Beneden in het dal volgt nog een saai stukje van 10 kilometer langs de Ziller richting Mayerhofen waar de finish is. Gabbi zit al een tijdje gezellig met Jean Habets, Ron Schepers, Leo Rooding en Peter Meerman aan een lange tafel.

In de laatste afdaling is een spaak gebroken van Gabbi’s voorwiel. Centurion, die de technische ondersteuning verzorgd voor de ZBC, hebben geen spaken op voorraad! Dat is een leermoment voor ons. Tijdens de volgende meerdaagse zorgen we dat we zelf een paar reserve spaken meenemen. We hebben met Jean Habets een topmecanicien in de buurt die ons graag geholpen had,..dus als we eigen spaken meegenomen hadden,… Maar uiteindelijk lukt het ons met wat omzwervingen om een passende spaak te vinden! Gelukkig, Gabbi kan de morgen tijdens de laatste etappe gewoon van start!

3e etappe Mayerhofen – Hintertuxer Gletcher (Kings: 52 km, 2975 hm –  Princess: 29 km 1300 hm – Max. steiging 23%)

De etappe naar het eeuwige ijs! Waar anderen ook in de zomers nog hun skies onderbinden, ligt vandaag onze finish. Bij het Tuxer Ferner Haus op 2660 meter. Vlak voor de start zie ik dat mijn zadel een tikkeltje scheef staat. Zou dat de reden zijn van de vreselijke rugpijn van gisteren? Alweer een leerpunt na zoveel jaar marathon ervaring: controleer het zadel voor de start! Voor de zekerheid heb ik vandaag een paracetamol op het frame geplakt. Voor het geval dat!

Na de start rijden we Mayerhofen uit. Het gaat gelijk bergop. De eerste hoogtemeters lopen nog over asfalt. Hier merk ik dat mijn benen behoorlijk verzuurd zijn door de steile beklimmingen van de vorige twee dagen. Daarna gaat de route over schotter. Hier vind ik mijn klimcadans weer terug en draaien de benen lekker. De pijn in de rug heeft vandaag weer normale proporties aangenomen. Het gaat eindelijk zoals het hoort! Het klimmen gaat weer lekker.

Boven komen we weer in een almenlandschap terecht. Ergens bovenaan een kort gemeen klimmetje moeten we de fiets over een hek tillen. Daarna begint de afdaling, eerst over losse keien. Nu gaat het snel. Sneller dan verwacht ben ik in Hintertux waar een gezellige doorkomst hebben met veel publiek. Dan begint de laatste beklimming naar de gletcher.

Deze laatste beklimming gaat over schotter. Eerst door het bos. Dan door een idyllisch almenlandschap. Daarna door een buitenaards aandoend landschap waar je telkens zoekt naar het juiste perspectief. Kleine steenblokken in de verte, blijken dichterbij immense rotspartijen te zijn. Een ruisende beek in de verte blijkt dichterbij een brullende rivier te zijn. De ijkpuntjes in dit landschap zijn de bikers zelf. Het zijn kleine nederige stipjes in het gletcherlandschap.

De weg omhoog wordt alsmaar steiler. Mijn lijf alsmaar leger. In de verte voor me zie ik een rijtje bikers afwisselend lopen en fietsen. Ga ik ze nog pakken? Ik kom steeds een stukje dichterbij. Moet stukjes lopen, en kan weer stukken fietsen. De hoogte van 2600 meter begint nu ook te tellen. Ik nader het groepje tot op 100 meter. Maar het lukt niet meer. De finish komt in zicht. Nog maar een paar hondermeter duurt deze strijd. Opgelucht kom ik over de finish. De Zillertaler Bike Challenge is volbracht. Dit is absoluut een zware driedaagse! Een hele zware!

Lijf, hoofd en buik 

Gabbi is al lang binnen, is al gedoucht en heeft al gegeten. Ze spingt me om de nek. Blij om finisher te zijn! Dat kan lang niet iedereen zeggen. Het aantal uitvallers onderweg is best groot.

Leo Rooding komt net onder de douche vandaan, als ik nog moet gaan douchen! Leo is een biker-buurtgenoot uit Valkenburg. We kletsen nog wat na op de goede afloop terwijl ik een bord pasta met vleesspies leeg eet. Tijdens het gesprek tuur ik over mijn bord naar de gletcher. Dit is een imposante plek voor een finish!

Terwijl Gabbi en ik met de gondel weer terug naar lagere en warmere oorden gaan, zijn er nog steeds bikers bezig met de beklimming. Beneden in Hintertux is het warm en wordt het finishersfeestje gevierd. De finishers krijgen hun finishershirt. Almdudler is gratis zoveel je maar wilt. Ik durf vandaag een Almradler te pakken; een soort mix van Almdudler en bier.

Met een vreemd gevoel hang ik in een ligstoel. Uitzicht op de bergen en het tafereel bij de finishershirts. Almradler in de hand. Ik voel me loom en hyper tegelijk. Mijn lijf zit nog in de modus van doorgaan, doorgaan, doorgaan. Terwijl mijn hoofd weet dat het klaar is. Het is klaar. En mijn buik vindt dat jammer! Dit was een fantastische meerdaagse!

Klik hier voor meer foto’s van Sportograf

Ronald

3 Reacties op “Zillertaler Bike Challenge 2012 – lijf, hoofd en buik

  1. Hoi ik ga deze ook rijden. Kan je wat meer info geven ivm accomodatie (waar best? gezien de verschillende start/aankomst plaatsen). En vervoer: deden jullie alles met die trein, hoe ging dat?

    • Hi Kristien,

      We zijn net terug uit de Bike Fourpeaks, vandaar een wat verlate reactie. Leuk dat je de Zillertaler Bike Challenge gaat doen!

      Wij hadden een pension in Fügen, de eerste startplaats. Dat was Haus Romantiek, goede prijs/kwaliteit, grote gastvrijheid, en ook erg behulpzaam (bv het extra vroege ontbijt voor ons). Hier zijn we alle dagen gebleven.

      Elke dag zijn we met de auto naar de startplaats gegaan. De afstanden naar de verschillende startplaatsen zijn erg klein, en altijd binnen een half uur te bereiken. Daar is altijd goede parkeergelegenheid. (bij de eerste etappe auto natuurlijk laten staan bij pension.)

      Bij de start kun je een tas met droge kleding en douchespullen meegeven aan de organisatie. Daarvoor krijg je een speciaal klein tasje met je nummer erop. Dat werkt prima. Bij de finish is er goed eten en drinken.
      Daarna kun je met de fiets in de trein gemakkelijk terug naar de startplaats, en ben je weer terug bij je auto.

      Omdat het eten direct na de finish is, zul je s’avonds waarschijnlijk weer opnieuw honger hebben. Wij gingen altijd s’avonds nog een keer wat eten in het dorp.

      Voor de laatste etappe is het retourtje naar de start iets anders. Je gaat met de gondel vanaf de gletcher terug het dal in. Daar is een soort finisherparty. Vanaf daar rijdt geen trein, maar een bus die ook de fietsen meeneemt.

      Samenvattend: Logistiek is goed geregeld!

      Veel plezier en succes. Bike ze in het Zillertal.

      Ronald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s