Raid des Hautes Fagnes, 24-6-2012

De Raid des Hautes Fagnes. Voor mij de mooiste van alle marathons in de verre omtrek. Lang, zwaar, technisch en een fantastische omgeving. Altijd met een toporganisatie. Zover ik me kan herrinneren steeds verreden bij temperaturen van 25 graden of hoger. Zoals de organisatie zelf zegt: “the ultimate bike race”. Hoe ging het in de 2012-editie?

De laatste weken heb ik het erg druk op het werk; extra uren gemaakt. Vrijdag hadden we een trouwfeest tot in de late uurtjes op het strand in Scheveningen. Gezellig! Maar niet de perfecte voorbereiding voor een zware marathon. Maar ik wil de raid niet missen, en bovendien is dit onze laatste voorbereiding op de Zilleretaler Bike Challenge. Zaterdag vroeg naar bed. Zondag vroeg weer op.

Bij het ophalen van de startnummers treffen we Team Tomacycles met Lars Toma, Ben en Kay Slenter. Dat komt goed uit. Door onze slechte voorbereiding kwamen we er pas laat achter dat onze gelletjes bijna op waren. Gelukkig heeft Lars nog wel een paar gelletjes over voor ons. Thanks Lars!

Uit de weersvoorspellingen bleek eigenlijk al dat deze editie van DE raid een hele andere zou worden dan we gewend waren. De weersvoorspellingen op zaterdagmiddag: vanaf 19.00u gaat het regenen. Prima! Niks mis mee. Dan ben ik al lang binnen. De weersvoorspellingen zondagochtend vlak voor de start: vanaf 16.00u gaat het regenen. Ook niks mis mee. Dan ben ik bijna bij het finishdoek!

De raid des Hautes Fagnes is zwaar. Dat weet iedereen. Als het zou gaan regenen, is zwaar niet meer het juiste woord. Meedogenloos! We zijn optimistisch, maar toch is de spanning rond de weersvooruitzichten voelbaar voor de start van de 115km. Wat staat ons te wachten? Ik zie armstukken, windbody’s en regenjasjes. Goed ingesmeerde benen om de zwaarste omstandigheden te doorstaan.

Vlak voor de start rij ik nog maar een stukje de eerste klim op. Als warming up. Even kort de hartslag tot net onder mijn omslagpunt laten komen. Dan terug naar beneden om plaats te nemen in het startvak. Als ik naar de lucht kijk ziet het er nog prima uit! Het is 9 uur. We gaan hoopvol van start.

De route is mooi zoals we van deze organisatie gewend zijn. De paden zijn goed te berijden. Hier en daar leuke technische passages. Heerlijk! Conditioneel gaat het goed. Na deze drukke weken is dat boven mijn verwachting. Af en toe een kort gesprekje met een medestrijder. Het nieuwe gedeelte in de 115km-route bij het riviertje de Hoëgne is prachtig! Voor en na de derde bevoorrading krijgen we een aantal schitterende trails voorgeschoteld. De verleiding is groot om hier hard overheen te knallen, maar krachten doseren blijft belangrijk bij deze afstand! Boven op het plateau van de Hoge Venen staat een stevige wind. Hier is het verstandig om een goed groepje uit te zoeken om de wind te trotseren. Ik kom terecht in een groepje met een behoorlijk tempo-duurvermogen. Af en toe moet ik de afweging maken of het efficienter is tussen de wielen te blijven met dit tempo, of toch maar wat rustiger aan te doen, maar dan alleen verder gaan door de wind. Het loont de moeite om het wiel vast te houden.

Dan komen we in de buurt van het riviertje de Bayon. Hier rijden de drie afstanden (65km, 90km en 115km) weer samen op dezelfde route. Hierdoor ontstaan lange opstoppingen bij diverse sleutelpassages die er vroeger bij het oude parcours nooit waren. Dit zal de organisatie niet beoogd hebben met de parcoursaanpassingen. Op een ongelukkige wijze komen de verschillende deelnemersvelden nu heel geconcentreerd samen op het parcours uit. Zoveel deelnemers passen niet zomaar door een “flessehals”. Hier ontstaan wachttijden. En het begint te regenen!

De klim langs de Bayon blijft mooi. Bovenaan langs de waterval, bocht om naar rechts. Dan een lange slinger rechts omhoog. Van bovenaf aan de overkant van het dalletje hoor ik mijn naam. Het is mijn eigen vrouwtje, op weg voor haar 65km-race! Het komt niet vaak voor dat wij elkaar tegenkomen in een wedstrijd! “Succes schat, doe voorzichtig, en blijf goed doseren!” Na deze tip fiets ik door.

Het begint te regenen. Eerst zachtjes. Maar na enkele minuten komt het met bakken uit de hemel. Onder de bomen blijft het eerst nog even droog. Maar het duurt niet lang of alles is klets nat. Ook onder de bomen. In een mum van tijd veranderd een zware marathon in een meedogenloos slagveld. Ik heb ondertussen mijn body aangetrokken, en armstukken tot onder mijn oksels getrokken. Kletsnat tot op het bot. In het begin krijg ik nog wel warm door hard bergop te fietsen. Maar in de afdalingen koel ik weer af. Door mijn bril zie ik geen steek meer. Door de body die ik aangetrokken heb kom ik niet meer goed bij mijn gelletjes achter in de zak. Zelfs van stoppen bij de bevoorrrading krijg ik het koud. De opstoppingen op het parcours maken het nog erger allemaal. De kou trekt de energie uit mijn lijf. Ik begin te razelen en de regen houdt niet meer op.

In de Afdaling naar de Tro Maret moeten we over een pad dat onlangs door de bosbouwers is omgeploegd. Door een bruine modderstroom moeten we hier naar beneden. Modderpoelen tot aan de trapas. De lol is er nu wel vanaf. Wat een baggerzooi in de natte kou. Zinloos! Ongezond voor mens en materiaal!

In de afdaling naar Malmedy kom ik Gabbi weer tegen. We rijden een stukje samen tot beneden achter de kathedraal van Malmedy. Daar draait de route af voor een laatste lus van 9 kilometer richting Ferme Libert. Ik razel en ben door en door koud. Over anderhalve week is mijn hoofddoel van 2012 de Zillertaller Bike Challenge. Ik heb nu 106km van de 115km gereden, dat is voldoende training. Die laatste 9 kilometer kunnen me gestolen worden! Elke kilometer begin ik meer te razelen. Doorgaan zou niet gezond zijn, dan zou ik helemaal onderkoelt aankomen. Het is goed geweest! En achteraf gezien was dat een wijs besluit. In de grote hal in Malmedy zie ik rijders in isolatiedekens gewikkeld. Ook uit de verhalen na afloop blijkt dat een groot aantal bikers last had van onderkoelingsverschijnselen. Het is goed om te weten wanneer je moet stoppen, maar niet makkelijk voor een duursporter. De ratio boven de emotie. Lastig. Maar wijs.

Bij de Kathedraal zwaaien Gabbi en ik af richting finish. Samen komen we over de finishlijn. Niet de echte finishlijn, maar onze finishlijn. Hand in hand. Voor ons is het klaar! Dit meedogenloos gevecht tegen de kou en het water gaan we niet aan. Onze pijlen zijn nu gericht op de Zillertaller Bike Challenge. Volgend jaar is er weer een Raid des Hautes Fagnes, hopelijk als vanouds bij 25 graden en droog weer.

Achter de finish staan Schoonpa en -ma met zoontje Darik. Darik kijkt ons vol ongeloof aan. Hij ziet de modder. Hij ziet ons rillen. Ik zie hem denken: Van wat voor planeet komen jullie? We komen uit the ultimate bike race. Die was vandaag niet “ultimate” maar meedogenloos.

Ronald

Foto’s klik HIER

2 Reacties op “Raid des Hautes Fagnes, 24-6-2012

  1. Mooi verhaal. Doet me een beetje denken aan de ontberingen van de natste etappe in de Cape Epic. Wat kun je af en toe een mazzel hebben dat je op het juiste moment een sleutelbeen breekt en af moet (mag) zeggen. Veel plezier in het Zillerthal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s