Marathon Riva del Garda – verslag (29-4-2012)

Ego van een duursporter

Het ego van een duursporter is moeilijk te peilen. Kan ik het niveau weer oppikken waar ik een paar jaar geleden gebleven was? Vorige week nog, liep de marathon in Kellerwald uit op een fiasco. Na 80 kilometer hield ik het daar voor gezien. Terwijl ik zo hard  heb getraind! Dat was een flinke deuk in het ego van deze duursporter. De dagen daarna waarin het belangrijk is om snel te herstellen verliepen ook niet voorspoedig. De afgelopen dagen had ik last van keel- en hoofdpijn. Het was op het randje: ga ik nu wel of niet ziek worden? Is dit wel het juiste moment om mijn duursporters-ego te herstellen? De Ronda Extrema van Riva: 3600 hoogtemeters die er niet om liegen, 105 kilometer, met scherpe tijdlimieten onderweg.

29 april, half zes ’s ochtends. Marathon Day. De wekker gaat. Dat hoefde niet, want ik ben klaar wakker. Op Camping Zoo in Arco is het nog stil. Een enkele marathonrijder is wel al wakker. Van half 6 tot 7 uur loopt alles geprogrammeerd. Alles ligt klaar. We weten precies wat we aantrekken vandaag, wat we gaan ontbijten, bidons en camelbags zijn gevuld, gelletjes en repen liggen klaar, stuurborden zijn bevestigd. Ik had gisteravond ook nog een gelletje, het routeschema en zelfs een paracetamol aan de fiets geplakt!

Om 7 uur stappen we op de fiets: 5 kilometer warming up van Arco naar de start in Riva del Garda. Op de weg is nauwelijks verkeer zo vroeg; Hier en daar een collega marathonbiker. In Riva del Garda zelf is het wel al aardig druk! “Twenty minutes before the start!” Wij moeten aansluiten in startvak D, vrij ver achterin. Dat betekent dat we nog even moeten wachten voordat we losgelaten worden. Om 8.05u exact klinkt Highway to Hell, het teken dat we mogen vertrekken.

De eerste kilometers gaan over de brede weg. In een groot peloton schiet dat lekker op. Er is, zoals altijd bij dit soort wedstrijden, een aantal bikers die snel willen opstomen naar voren. Vandaag doe ik niet mee met dit soort onzinnige acties. Ik laat ze voorbij komen en kies een rustige positie in de luwte van het peloton. De dag is nog lang!

Dan rijdt het peloton bijna letterlijk tegen de eerste berg aan. Van de brede weg draaien we eerst een klein dorp in met smalle straten. Dan het dorp uit. Nog smallere kasseienstroken leiden ons de berg op. de menigte bikers wordt bijelkaar gedrukt.Schouder aan schouder. Regelmatig voel ik een stuur in mijn bil. Het is dringen hier.

Sommige rijders proberen hier nog langs te komen om een paar meter te winnen. Vroeger was ik ook zo’n jonge hond die dacht dat ik hier succes kon behalen! Nu weet ik beter. Verstand komt met de jaren. Ik blijf rustig; doe niet mee in de hectiek. Ik probeer mijn ritme te pakken en vast te houden.

Wie hier een stuurfoutje maakt, heeft het lopen van alle bikers achter zich op zijn geweten! Dat was ook niet uit te sluiten: als je hier zover achterin zit  komt er een moment dat je moet lopen! En dat gebeurt ook. Er moet gelopen worden! Het is geen ramp! Het zijn rustmomenten. Momenten om te drinken. Momenten om te eten. Momenten om te zien wie er allemaal om je heen is. Momenten om te genieten van de omgeving: de olijfgaarden op de helling bij Tenno met uitzicht op het Gardameer. Ik geniet er gewoon van!

Dan in de buurt van Tenno krijgen we weer een stukje asfalt. Hier wordt hard bergop gereden. De weg is vrij! Het veld wordt uit elkaar getrokken. Nu en dan wordt ik voorbij gereden door iemand die zijn adrenaline nog niet onder controle heeft. Ik heb mijn hoofd nog steeds koel kunnen houden; ze doen maar! Met mijn hartslag zit ik nog steeds ruim onder mijn omslagpunt.

Terwijl ik  gezellig een gelletje peuzel valt me op hoe internationaal het gezelschap is waarin ik me bevind. Het is een bont gezelschap! Ik heb nu toch niks anders te doen dan bergop fietsen; ik kan nu aandachtig de kleding van de concurrentie bestuderen. Vooral de Italianen kunnen er wat van! Het aandeel rose in kleding van de italianen is wel erg groot! Met die gebruinde armen en benen lijken het allemaal Mario Chipolini’s!

Van de olijfgaarden rijden we nu het bos in voor de tweede helft van de klim. De eerste klim is ruim 10 kilometer lang. De eerste mannen zijn al stil gevallen. Laten dat nou net die mannen zijn die in het eerste drukke deel van de klim nog zo zenuwachtig probeerde voorbij te komen! In gelijkmatig tempo raap ik ze op, en laat ik ze achter op de berg. Stil leedvermaak.

Op de eerste top bij San Giovanni is de tweede bevoorrading. Vlak daarvoor controleer ik mijn drink voorraad. Ik heb nog een halve camelbag en een kwart bidon. Genoeg tot de volgende bevoorrading. Dat gaat vooral bergaf. Ik rij door!

Op mooie trails worden we bergaf gestuurd. Het is nog wel erg druk op het parcours, waardoor je af en toe op je beurt moet wachten of gewoon een kort stukje lopend bergaf moet. Dat hoort erbij en is ook te verwachten bij dit soort grootschalige marathons. Dat weet je van te voren. Geen ramp! We blijven nog een hele week in Arco om trails te rijden!

Dan weer een korte venijnige klim naar de derde bevoorrading bij Lenghi. Die klim is te kort! Ik heb langere beklimmingen nodig om in de juiste cadans te komen. Nog een kort stukje trailafdaling voor we via de romeinse brug Cenega inrijden. Hier worden we door kleine steegjes en onder huizen doorgestuurd. Achter dit dorp ligt de eerste tijdslimiet.

Gabbi die ver van achter aan de klim is begonnen heeft zoveel vetraging opgelopen dat ze hier net 7 minuutjes te kort komt! Als we een startvak eerder hadden kunnen starten, had ze het gewoon gehaald! Ze wilde graag de Ronda Grande (80 km) rijden! Nu moet ze verplicht de Ronda Picollo (55 km) rijden. En ook dat is ergens goed voor! Ze was de hele week niet lekker, had vorige week nog top gereden in Kellerwald, en heeft nog een stevige bikeweek voor de boeg! Wat heeft het haar wel opgeleverd: een leuke marathon, en een hoop Alpenervaring voor de toekomst!

Na Cenega gaat het over een fietspad licht bergop naar Pietramurata. Ik sluit me aan in een treintje dat het tempo goed erin houd, en blijf goed tussen de wielen om energie te sparen. Dan eindelijk weer een lange klim! Eerst over schotter, en dan na een korte trailafdaling, verder omhoog via een lange single trail. Mooi!

Ik draai nog steeds soepel. Eet en drink met regelmaat en hou de hartslag in de gaten.

Voor ik het weet komt de bevoorrading vlak voor de tweede tijdslimiet. Het is nu duidelijk: de tijdslimiet voor de Ronda Extrema ga ik met gemak halen. Ondanks alle opstoppingen in de begin fase en de late start.Het gaat super! Na de Kellerwald van vorige week voelt dat als een overwinning! Ik heb de slag van het marathonrijden weer te pakken zoals vroeger!Ik heb nog 40 minuten over als ik bij de splitsing kom!

Bij de splitsing ga ik links de route voor de Ronda Extrema gelijk bergop. Een groepje bikers achter me gaat rechtdoor. “Viel Spass!!” roepen ze me achterna. Ik grijns. Doel met gemak gehaald, nu nog zien dat ik de finish haal! Op naar Santa Barbara!

Santa Barbara was de patroonheilige van de mijnwerkers in Limburg. Die ploeterden onder de berg. Ik ploeter op de berg, maar besluit dat Santa Barbara voor nu ook mijn patroonheilige is!

Deze laatste klim is lang. Ik heb ondertussen al 71 kilometer in de benen zitten. nu begin ik het goed te merken. Het wordt weer tijd om even in mijn achterzak te graaien voor een gelletje. Uit mijn zak komt een tube waar “Red Explosion” op staat. Hmmm, dat lijkt me lekker! Ik werk de troep weg met flink wat water.

In de klim komt een jongen uit Munchen naast me fietsen. “Jij rijdt wel heel gelijkmatig!”, roept hij. Aardige gooser. Hij heeft 4 maanden in Maastricht gestudeerd. We rijden naast elkaar over de schotter omhoog en kletsen wat. Of het de Red Explosion is, of de nieuwe motivatie uit het gesprek, maar ik krijg weer  even nieuwe energie. De jongen sluit weer achter me aan en ik ga weer mijn eigen tempo rijden. Als ik na een tijdje omkijk is de jongen niet meer te zien.

Santa Barbara komt in zicht. Mijn benen draaien nog lekker, maar de pijn in mijn rug is verschrikkelijk. In het dorpje (wat maar uit enkele huizen bestaat) wordt ik aangemoedigd: “Forza, forza!!” Ik zou er nu zo emotioneel van kunnen worden! Ik ben er bijna!  Alleen ligt de top niet bij mijn patroonheilige van vandaag, maar anderhalve kilometer verderop! Nu nog anderhalve kilometer single trail omhoog. Die doen pijn!

Nu heb ik genoeg van alle gelletjes en repen! Bij de bevoorrading op de top pak ik een stuk cake! Die prop ik in mijn mond en laat me de berg af rollen. Hier begint de mooiste single trail van de hele race. Dit is echt zo gaaf. Keien, boomwortels, hobbels, kombochten, en geen mensen in de weg! Een lege trail voor me! Kilometers lang gaat het berg af! Dan nog enkele kilometers tegen de wind in richting Riva. Daar vlakbij het meer ligt de finish!

Na 7 uur fietsen kom ik over de finish. Mijn duursporters-ego is weer gepeild. Ik kan het weer: marathons rijden. De keel- en hoofdpijn heb ik eruit gefietst. Ik voel me kiplekker! Dit was het juiste moment!

Ronald

9 Reacties op “Marathon Riva del Garda – verslag (29-4-2012)

    • Dank je wel Rinus! Heb je Fred uit Chaud Fontaine alweer gevonden? Je bent goed bezig met de triathlons! Ik hoop je binnenkort ook weer eens aan te treffen op de MTB! Ik heb trouwens in Riva nog gebiked met Andre Adams. Ook een oude bekende van jou!

      • Hoi Ronald, Fred nog niet ontmoet. Triathlon/Duathlon gaat tot nu toe prima, stop ermee zodra ik Wereld Kampioen ben geworden, overige titels heb ik al genoeg. Heb geen MTB meer maar het is wel de bedoeling om weer te gaan doen. Wacht nog op een sponser ervoor. Lijkt me leul om weer eens samen te biken, Misschien ga ik nog ’n keer de Transalp doen voor de fun.
        Andre is een prima kerel, doe hem de groeten als je hem ziet.

    • Haha,..Lijkt me mooi dat knokken. Maar stel er nog niet teveel van voor! Jou kan ik dit seizoen echt niet meer inhalen met die TransAndes en Cape Epic in de benen! Ik verheug me op de LCMT. Hopelijk verandert de weersvoorspelling nog! Anders krijgen we weer zo’n editie als in 2006,……. In dat geval ga ik gewoon belgische biertjes drinken! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s