Toevallige pieken en dalen

Iemand die mij een beetje kent, weet dat ik bij de marathonvoorbereiding weinig aan het toeval overlaat.  Toch zijn er toevallige pieken en dalen. Pieken en dalen,..daar doen we het voor als mountainbiker! Toch? We zijn niet voor niks MOUNTAIN-biker!

Er zijn van die dagen dat het toeval meewerkt. Alles zit mee, het loopt lekker. Een prestatie boven verwachting. Tijd over aan het einde van de dag. Dat soort momenten!

Op andere dagen werkt het toeval wat minder mee, en zit het tegen. Pieken en dalen. Hoogtepunten en dieptepunten. Ze horen bij de sport en zijn niet niveaugebonden. Daar hebben de renners in de Amstel Gold Race net zo mee te maken als een eenvoudige marathonbiker als ik.

Zondag was zo’n dag, een dag waarop alles anders loopt dan verwacht.Te weinig getraind, niet hard genoeg getraind. En dat voelt ongemakkelijk, een weekje voor de Kellerwald Marathon. Daar ben ik té perfectionistisch voor!

De zaterdag verliep nog heel normaal. Paar uurtjes trainen in de ochtend, dan onze gezellige zaterdagse broodjes lunch, en ’s middags tijd voor dingen waar we door de week niet aan toekomen. Deze keer was dat de caravan; die hebben we weer gebruiksklaar gemaakt na een lange winter. Onze oude Eriba-caravan is het mobiele logeeradres voor de komende marathons!

Dan is het zondagochtend. Op de planning staat een 5 uurs D2-training. Ons plan: we combineren de Amstel Gold Race met onze training. Drie kwartiertjes warming-up naar de start van de Gold Race op de Markt in Maastricht. Daar een half uurtje de sfeer proeven van het profesionele wielerpeloton. Dan 5 uurtjes crossen door het Heuvelland en hier en daar een glimp opvangen van de Amstel Gold Race. Dat is het idee! Als je veel wilt in weinig tijd, moet je dingen combineren!

In alle vroegte pakken we onze rugzakken in voor een lange dag biken. Genoeg extra kleding in de rugzak. Voldoende eten mee in de rugzak. En niet te vergeten het tijdsschema van “de renners”. Ik smeer de kettingen van onze modderfietsen en we gaan naar buiten. Brrrr. Koud! Begint het ook nog te regenen. De temperatuur is op dat moment 5 graden en het regent! Toevallig, helaas.

Moeten wij ons nu al helemaal aan het begin van een lange fietsdag laten natregenen? Volgens de buienradar wordt het vanmiddag droger! Weet je wat? We passen ons plan aan. We gaan met de auto naar Maastricht, komen terug en gaan dán trainen! Dat doen we!

In Maastricht is het gezellig druk. De renners komen geprepareerd uit de bus, gaan naar het podium, staan pers te woord. Het is koud!! In de mensenmenigte is het nog net uit te houden. De renners vertrekken, de mensen menigte druipt af, en het is weer koud. Het toeval wil dat al die mensen in de auto stappen en een lange file veroorzaken. Weet je wat? We gaan even een cappuccino drinken bij Cafe Zondag. Straks is die file wel weer weg. Dat doen we!

Als we thuis komen is het al vrij laat. Tijd voor een kop warme soep! Dan gaan we trainen! Eindelijk!

We zetten al snel de vaart erin. Vanaf Schin op Geul gaan we offroad. Heerlijk baggeren door het bos. Een weinig bereden single trail buiten de vaste routes die hier en daar wat technische stukjes kent. Ik voorop. Gabbi volgt. Fietsend door het bos is het eigenlijk helemaal niet koud. Het is heerlijk!

We kennen deze trail goed! We komen hier regelmatig. In beide richtingen. Maar dit soort uitgesleten paden verandert regelmatig. Ergens bij een soort drempel met boomwortels en keien ligt onverwacht een vreemd soort hobbel van 20 centimeter hoog in de ideale route.

Aanloopje, rechts aanhouden, met gecontroleerde snelheid over de hobbel, want in de kuil daarachter moet je direct naar links sturen en over de linkerkant de keien en boomwortels nemen. Maar pas op! Aan deze kant loop het pad zijwaards schuin af! Het lukt.

Gabbi komt kort achter me aan en kan de situatie niet snel genoeg overzien. Een toevallig klein stuurfoutje,.. en ze valt. Het stuur in haar ribben. Dat is niet goed! Alles liep zo gesmeerd de laatste weken.

Het doet me weer gelijk denken aan die keer een aantal jaar geleden in de Saarschleiffen Marathon! Toen viel ik ook bergop op een single trail en kreeg de zijkant van het stuur in mijn keel. Het nam me de adem weg. Een verzorger van mijn voorganger stond daar toen toevallig in een single trail bidons aan te geven,… Het was er té smal voor een biker én een verzorger op die plek.

Gabbi voelt een heftige pijn. Ook licht krachtzetten met de armen is pijnlijk. En de armen heb je toch wel nodig als je offroad rijdt.We rijden nog wel een paar honderd meter door,.. Het lijkt ons het beste om over de weg verder te gaan, rustig aan te doen en de training kort houden. Zou er een rib gekneusd zijn? Dat is niet te hopen,..

Het zat niet mee vandaag. Het weer zat tegen, de route zat tegen, de tijd zat tegen. Uiteindelijk te weinig getraind.

We gaan daarna naar de Eyserbosweg om nog te kijken naar de renners van de Amstel Gold Race. Gewoon genieten van de dag zoals die is: met pieken en dalen. Daar houden wij mountainbikers wel van! Het vlakke land is niks! Bergen willen we.

Over twee weken! San Giovanni, Dosso del Croce en Santa Barbara liggen hoog!  Vanuit het dal de berg op!  De klimcadans. Daar hou ik van!

Ronald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s