Gevaarlijke passage in de fietsgarage

drempel op,  drempel af…

De training gaat voorspoedig de laatste tijd. Na een periode van trainen komt er altijd  een fase waarin je het idee hebt dat het opeens heel snel gaat. Dat je veel vorderingen maakt. Dat je sterker wordt. Dat je duurvermogen groeit. Het is dan alsof je gladjes van een drempeltje afbolt. Lekker gevoel is dat.  In die fase zit ik nu. Maar ik weet: dat is slechts tijdelijk.

De zaterdagse MTB-training. Zover als ik heb kunnen zien in mijn trainingsschema, is dit voorlopig de laatste training waarbij ik mag gaan tot mijn omslagpunt. Gewoon knallen dus.

Als zoontje Darik zaterdags gaat klimmen in de klimhal van Neoliet, maak ik van die tijd gebruik om mijn rondje te gaan trainen. Rondje Brunssummerheide / Strijdhagen ligt dan voor de hand, en blijft bovendien altijd leuk. Veel single trails, veel korte klimmetjes. Echt een leuke ritje, vooral als je niet zo zeer op je hartslag hoeft te letten. Ik blijf nog altijd genieten van deze eerste MTB-route van Nederland! XC puur! Het gaat vandaag als vanzelf. Ik vlieg over de boomwortel passages.

Ook de lange en korte intervallen op de Tacx gingen deze week als vanzelf. Kon makkelijk in de juiste hf-zone komen, kon tempo makkelijk  vasthouden, en het herstel na iedere interval ging goed.  Alsof ik windkracht 7 in de rug heb. Alsof ik een drempeltje af bol.

Maar uit mijn ervaring weet ik ook dat deze euforie maar een beperkte houdbaarheid heeft. Na verloop van tijd zal het opeens weer moeizamer gaan. Dan krijg ik quasi het gevoel dat ik niet vooruit te branden ben. De trainingen voelen dan zwaar aan. Kracht in de spieren is dan niet vanzelfsprekend. Bij de intervaltrainingen is het dan op de tanden bijten om in de gevraagde hartfrequentie zone te komen. De lange intervallen gaan pijn doen in de benen. Het is alsof je tegen een drempel op rijdt. Tegenwind!

Inmiddels weet ik dat het dan gewoon een kwestie is van lekker doortrainen. Want het duurt niet lang voor je over de drempel heen bent en weer als vanzelf naar beneden bolt. Zo gaat dat met trainen: drempel op, drempel af. Zo wordt je telkens een stukje beter.

Zondag stond een 3 uurs ritje op de planning samen met Gabbi. Eén of twee keer per week zet Coen een gezamenlijke training in het schema.  Al snel wordt het duidelijk: het is lekker bollen voor mij. Drempeltje af!  Gabbi zwoegt de drempel op.  Zij in een hoge hf-zone. Ik in een lage hf zone. Een ontspannen ritje voor mij, een zwoeg ritje voor Gabbi. Windkracht 7 in de rug voor mij, tegenwind voor Gabbi. Binnenkort zullen de rollen wel weer omgekeerd zijn.

We maken een rondje via het Vijlenerbos en Bovenste Bos. Het is nog rustig zo vroeg. Er zijn nog nauwelijks wandelaars. De mist en de herfstkleuren maken het bijzonder. Paden die we normaal zo goed kennen, zijn nu verdwenen onder een dikke laag bladeren. We zijn spoorzoekers tussen de bomen.

Het Bovenste Bos bereiken we via het pad dat tijdens de BBC de afdaling was. Nu rijden we hem op. Boven op de berg hangt het bord “gevaarlijke passage”  nog steeds van de BBC.

Als de BBC-organisatie dat bord zoekt: het hangt nu in onze fietsgarage! We hebben nu een gevaarlijke passage in onze garage. Best leuk zo’n passage als je op de tacx met intervallen bezig bent!

Wij hebben nog niet de apparatuur om virtuele alpencols te kunnen rijden op de Tacx. Onze virtuele wereld is nog analoog. Het geluid van de Foo Fighters schelt door de garage. Gab en ik zitten naast elkaar op de Tacx.  Zweetdruppels verzamelen zich op de grond. Dan gaan we de bocht om.   ” Gab kijk uit! Gevaarlijke passage!”

Ronald

Gevaarlijke passage in onze garage

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s