Raid des Hautes Fagnes 2011

Raid des Hautes Fagnes: de koning van alle mountainbike marathons hier in de verre omtrek. In minder dan 13 edities is deze uitgegroeid tot een legendarische wedstrijd. En terecht: het parcours is meedogenloos, maar van grote schoonheid. Mountainbiken zoals het bedoeld is. Kilometers lange rots- en wortelpaden, onvergetelijke looppassages, gruwelijk steile afdalingen, natte rivierpassages, brutale beklimmingen. En speciaal in deze editie van 2011 met de geur van rottende modder. It's like hell!

En dat midden in de witte broodsweken! We hebben net een paar bourgonische weken achter de rug en maar weinig getraind. Ik ga daarom niet voor de 115, maar voor de 90km. Dat lijkt me voor nu lang genoeg; ik ken het parcours!

259934_1988792392722_1030704014_32288174_6079020_n

Gabbi is zenuwachtig voor de start. Ze gaat voor de 65km en het is pas haar tweede marathon, en dan meteen zo'n heftige! Maar de ervaren man (Bert L) achter me bij de start voor de 90km weet het goed te verwoorden: iedere finisher is hier winnaar! En zo is het!

Zaterdag komen we aan in Malmedy. We brengen de middag gezellig door op de camping en in de stad. Het regent. Het heeft al de hele week geregend. Wat betekent dat voor de marathon morgen? Het wordt zwaar! Natte omstandigheden, maar er is wel warm en zonnig weer voorspeld. 's Avonds wordt het droog en gaan we nog een uurtje losfietsen en het stuurbord afhalen. Op het Expoterrein komen we het groepje van Andre Adams en Hans Roeleven tegen. Ze zijn met de campers. De volgende ochtend komt marathonbiking.nl-man Pep er ook bij. Leuk om al die mannen weer te zien: een massa marathonervaring bijelkaar!

De volgende ochtend is het zover. Bij de start wordt ik uitgezwaaid door de vrouw die anderhalve week geleden nog bruid was en nu klaar is voor vertrek in haar tweede marathon. Ik ga rustig op weg, mee in de groep voor die ellendige startklim. Ik kies een wiel uit dat ik met gemak kan volgen en blijf rustig zitten waar ik zit. Voor mij dit jaar geen zenuwachtige inhaalacties en dringen op weg naar boven. Het parcours veranderd al snel in een lange serie van single trails. Gewoon rijden en genieten! Marathonbiking is fun!

268490_1988796752831_1030704014_32288207_7139979_n

Ik kan me goed beheersen en spaar mijn bourgondische benen van het moment. Het gaat nu nog aardig maar niet snel natuurlijk. Alle mooie passages zitten weer in de route met nog een bonuspassage voor het kasteel. Eerst een loeiersteile klim waar de meesten lopen. Ik kan hier op de fiets blijven, maar het is een killer! Alle spieren in mijn lijf staan op springen. Het voelt als een overwinning om als een van de weinigen fietsend boven te komen. Maar of dat nu zo verstandig was? Had ik niet beter gewoon kunnen lopen om krachten te sparen? Dan komt bonusnummer twee. Een gruwelijk steile afdaling. Het lijkt wel loodrecht naar beneden te gaan. Ik ga een stuk naar beneden tot een flauwe knik naar rechts. Hier ben ik wel verstandig. Op dit moment op deze plek is het beter om hier lopend naar beneden te gaan! Het is steil, lopende bikers op de ideale route, en mijn vorm is niet optimaal.

Kort daarna is de bevoorrading bij Kasteel Reinhardstein. "Hee Ronald!", Sportograf-fotograaf Marco Kollepel. Ik denk dat ik een nog beetje verdwaasd keek na die klim en afdaling. Hier kom ik ook Pep tegen: "ik rijd nooit meer ongetraind een marathon,. mijn hele lijf doet pijn, zelfs mijn armen!". Nee, dit is niet echt een marathon om ongetraind te doen. Dan kom ik ook nog Raymond Turk tegen. Mini gesprekje. Ik had hem al lang niet meer gezien. Tijd voor een langer gesprek binnenkort!

Nu krijg ik het zwaar. Die klim van zojuist was niet zo slim. Ik heb in één keer al mijn energie verbruikt, terwijl de zwaarste beklimmingen nog komen. Nog 28 kilometer te gaan. Vanaf nu gaat het verstand op nul. Het genieten is op. Marathonbiking is not fun. Ik probeer nog een energiebooster, maar ook dat helpt niet veel.

261569_1988793112740_1030704014_32288179_7566477_n Uiteindelijk ligt de mooie afdaling naar Malmedy voor me en komt de funfactor weer terug. nog een kilometertje over het vlakke asfalt tot de finish. Daar staan tot mijn grote verrassing en verbazing vrienden Ellen en Hugo te wachten met Maxime en Raf! Een eigen ontvangstcommitee na de finish. Dat maak ik niet vaak mee!

De grote vraag is of Gabbi al binnen is? Nee nog niet. Dan voel ik toch enige bezorgdheid opkomen. Waar blijft ze? Is er iets gebeurd? Uiteindelijk na 7 en een half uur komt ze over de finish! Zonder kleerscheuren ook nog! Gabbi is finisher in de Raid des Hautes Fagnes! En iedere finisher is winnaar! Bert L zei het vanochtend. En zo is het ook!

Ronald

 

260567_1988793352746_1030704014_32288181_6087785_n

 

 264789_1988796352821_1030704014_32288204_844599_n

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s