Oui, je veux !

Saint Nazaire le Désert. Ofwel Saint-Nazaire-de-Woestijn. Dat is een schilderachtig dorpje in het groene voorgebergte van de Alpen. Slechts 60 kilometer verderop in de Provence zeggen ze: daar is niets. Het dorp ligt geïsoleerd in een vallei, aan de oever van het riviertje de Roanne. Om er te komen, moet je vanuit Montélimar meer dan een uur rijden langs een mooie weg, maar waar de stenen en rotsblokken bij een beetje wind en regen van de berg vallen. En wie een bruidstaart wil, moet over die zelfde weg weer helemaal terug…

In dat dorp wilde we graag trouwen! Wij vinden het daar sprookjesachtig mooi en er heerst een zeldzame rust. Zoveel nachten hadden we daar al naar de sterren zitten staren.

Op 7 juni is het zover. Iets voor 11 uur mag ik Gabbi gaan ophalen met het bruidsboeket. Ze is oogverblindend mooi en heeft tot mijn verrassing zelfs een bruidssluier. Onze ouders en de kids gaan op weg naar het dorp. Wij twee mogen met een lavendel kleurige Deux Chevaux naar het dorp rijden. Gabbi kruipt achter het stuur, ik ernaast. Wij twee alleen in de Deux Chevaux door de bergen op weg naar burgemeester Daniel Fernandez van Saint Nazaire le Désert. Wat een moment! Het stralende gezicht van Gabbi naast me vergeet ik nooit meer. De bergen om ons heen. Ons moment.

De burgemeester wacht op ons bij Auberge le Désert; een oud kasteel in het dorp. Hij is compleet uitgerust met een sjerp van de franse vlag. Het wordt spannend! Ik luister heel aandachtig,.. want wanneer moet ik nou “Oui, je veux!” zeggen?

Monsieur Fernandez stopt na een tijdje van plechtige praat en kijkt me aan. Ik vermoed dat dit het moment is! “Oui, je veux!” Het blijkt het juiste moment te zijn! En dan is het tijd voor de ringen, dé kus, en de bubbels,…
Met een hoop blikjes-geratel verlaten we het dorp weer in de lavendel kleurige Deux Chevaux. De dorpsbewoners haasten zich naar buiten om naar le mariage hollandais te kijken. Iedereen heeft het erover. We zijn getrouwd!

De dag is onvergetelijk! En precies zoals we het graag wilde.
Later die week worden we met de hele familie uitgenodigd voor een etentje bij de burgemeester thuis. Ik voel me net één van de 146 inwoners die het dorp telt. 60 kilometer verderop in de Provence zeggen ze: daar is niets. Maar dat is niet helemaal waar. Want daar ligt óns dorp.

2cv_IMG_4599 

Deze twee weken waren natuurlijk behoorlijk "bourgondisch", en we hebben dus weinig (nauwelijks) getraind, maar wel veel lekkere dingen gegeten en veel wijn gedronken.  Nog midden in onze witte broodsweken gaan we komend weekend kamperen in Malmedy,….waar zondag de Grand Raid du Hautes Fagnes gereden wordt. Iets wat we allebei dolgraag doen… biken.  

Ronald 

 

Een Reactie op “Oui, je veux !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s