Retourtje Ardennen, met de geur van Argentijnse spiezen

Zondag gaan we richting Ardennen! Een lange rit met veel lentezon, oude spoorlijnen, verlaten kapelletjes, gedraaide torenspits,  grensriviertjes, stuwmeren, wandelaars in chic, vreemde nummers, en uiteindelijk ook een ondergaande zon. En niet te vergeten de geur van Argentijnse spiezen!

De omstandigheden waren dit weekend perfect om te biken. Zaterdag ruim 3 uur D1 / D2 training over single trails. Zondag een uitzonderlijke rit van 9 uur D1 richting Ardennen. De dieselmotor komt weer langzaam op gang!

We beginnen met een afdaling vanuit Ransdaal het Geuldal in. Het eerste deel van het traject volgen we deze rivier. Bij Epen volgt een kleine klim over de smalle weg naar Sippenaeken. Hier en daar ligt een Limburgse hoeve met leibomen, meidoornhagen langs de weg, en verre uitzichten; rechts het Bovenste Bos, links de zuidrand van Vijlenerbos. Je ruikt het land! Prachtig, en we zijn nog maar net onderweg!

Vanaf Plombieres loopt onze route loopt over oude spoorlijnen langs de Geul. Deze spoorlijnen uit vervlogen tijden zijn nu mooie wandel en fietspaden. Langs de onverharde route liggen verschillende rotspartijen en overblijfselen van oude loodmijnen. In de stukjes bos waar we doorheen rijden, herken ik verschillende trails van lokale bikers. Die moeten we binnenkort maar eens gaan verkennen. Ons doel van vandaag ligt verderop.

Onder de beroemde spoorbrug bij Moresnet komen twee oude spoorlijnen bij elkaar. We gaan via de rechter lijn verder. Deze is ingegraven in de grond, vanaf de fiets is alleen maar bos te zien. We verlaten la Vallee de Geulle. Langzaam maar zeker opent het landschap zich weer. De zon schijnt in het gezicht; we rijden zuidwaarts. Het is windstil, schapen in de wei, fluitende vogels, geknars van steentjes onder de banden, en het ritme van mijn eigen ademhaling. Hier heb ik een hele winter op gewacht!

In het landschap staat een verlaten kapel. Dat is een mooie plek voor een korte eetpauze. We doorkruisen een beetje muffig ruikende belgische dorpen. Niks mis mee want zo horen die te ruiken. Inmiddels zitten we midden in het land van Herve. Via Henri Chapelle en Welkenraedt gaat het naar Baelen, waar de kerk een schroefvormige torenspits heeft.

Dan is er nog maar een heuvelrug te gaan voor we in de Ardennen zitten. Vanaf de halfverharde weggetjes boven Baelen is het uitgestrekte bos van de Hoge Venen te zien. Bij Membach staan we aan de oever van de Vesdre. Vanaf hier ligt een uitgestrekt bosgebied waarin je nog dagen lang zou kunnen rondzwerven. Bij de verroeste brug over de rivier houden we een kleine eetpauze. In mijn rugzak zitten een paar stroopwafels zoals je ze hier in de streek bij toertochten ook krijgt. Dat is weer eens wat anders dan een plakje ontbijtkoek per uur. In de zon is het heerlijk met het geruis van de rivier op de achtergrond.

Hier bij de brug in Membach loopt ook een vaste uitgepijlde mountainbikeroute, zie ik. Maar wij volgen de knooppuntenroute die naar het midden van het bos loopt. Een kwestie van nummertjes volgen. Het gaat omhoog. Heel lang omhoog. Op de steilere stukken piept de hartslagmeter van Gabbi. Mijn hartslagmeter ligt thuis. Ik hoor Gabbi's ademhaling. Gabbi hoort mijn ademhaling. Verder is het muisstil in het bos.

Ergens boven Lac de Gileppe loopt lucht uit de achterband van Gabbi. Lek. Op deze plek is het niet erg om even een bandje te wisselen. De geur van een verse binnenband. Opnieuw komen we in onze klimkadans, want we zijn nog lang niet boven. Op het hoogste punt zijn we niet meer ver van Baraque Michel. Hier moeten we een stukje over de grote weg en is het even gedaan met de rust. Sommige automobilisten denken dat ze hier op het circuit van Francochamps zijn. Gelukkig mogen we snel het bos weer in voor een lange afdaling langs de Soor tot aan de monding in de Helle. De Helle was ooit grensrivier. In de romeinse tijd was het de grens tussen de gebieden Keulen en Tongeren. Later in de middeleeuwen was de Helle grensrivier tussen het hertogdom Limburg en het hertogdom Luxemburg. Het is maar dat je het weet.

Deze oude grensrivier kunnen we oversteken via een kleine houten voetgangersbrug. Alweer een lekke band! De bank naast de rivier staat precies op de goeie plek. Nog maar eens een bandje wisselen. Dat is geen straf hier. We hebben de hele dag de tijd! Een hele dag buiten! Daar krijg ik nooit genoeg van.

Nog even zijn we omringd door de geur van het bos. Nu moeten we nog even het Helledal uitklimmen voordat we bij Lac de Eupen komen. Daar is het voor even gedaan met de rust. De hele Eupense bevolking is op deze mooie zondag uitgelopen voor een wandeling; chic in zondagse kleren. Hier hangt de vervelende geur van het toeristenrestaurant boven het meer. Regelmatig klingelen met de bel en goed opletten voor die zondagswandelaars. Van dit gedoe hou ik helemaal niet! De route loopt nu licht bergaf richting Raeren. Hier vlakbij ligt de bron van de Geul. We zitten weer in het stroomgebied van "onze" rivier.

Over het algemeen zijn de knooppuntenroutes perfect aangegeven in de Oostkantons. Maar in Raeren is het raar. Heel raar. We volgen de borden naar knooppunt 29. Opeens staat er een pijl richting knooppunt 30. Huh? Dat is de verkeerde richting. Weer terug. Knooppunt 30? Hoe kan dat nou. We rijden een aantal pijlen terug tot dat we weer een pijl naar knooppunt 29 tegenkomen. Die wijst in dezelfde richting als waar we vandaan komen. Huh? Zitten we al telang op de fiets? Raar! Als we weer langs dezelfde weg terug fietsen staat opeens wel 29 op de borden waar eerst 30 stond. Welke Raerense grapjas houdt ons hier voor de gek? Raar dorp dat Raeren. Nu ik dit opschrijf breek ik nog steeds mijn hoofd over hoe dit kan. Pijlen met 29 worden pijlen met 30, en later weer 29.

Ondertussen is de lokale bevolking al aan de barbecue. Overal!  Het landschap ruikt naar Argentijnse spiezen. Argentijnse spiezen! En wij hebben alleen nog maar een stroopwafel in de rugzak.

Inmiddels is het al aardig laat en moeten we nog flink doortrappen om voor donker weer terug in Ransdaal te komen. Het D1 tempo schroeven we op naar een D2. Bergop piept de hartslagmeter van Gabbi weer. De voldoending van dit super dagje biken geeft extra energie! Met een ondergaande zon boven de Keutenberg komt het einde aan dit ritje van 9 uur. Dit moeten we vaker doen!

Wat een geweldige rit! En wat een geur van Argentijnse spiezen. Het ruikt naar lente! Thuis ruikt het naar Relax Gel van Decathlon.

Ronald

 

Een Reactie op “Retourtje Ardennen, met de geur van Argentijnse spiezen

  1. Hi Ronald,

    prachtig geschreven. Waar haal je die details vandaan? Volgende keer ga ik mee. 😉 Jullie zijn echt goed bezig. Ik heb vandaag ook een bandje moeten wisselen en dat ging een stuk minder soepel haha.
    Succes morgen want dat staat er zeker weer een ritje op het programma.
    Grtz
    Harold

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s