6-3-2011 Trainingsrondjes en maskers

Hier in het Heuvelland zijn prachtige vaste mountainbikeroutes uitgezet. Toch volg ik ze zelden. Ik heb mijn eigen routes! Ik neem meestal de mooiste stukjes van de vaste routes en koppel die aan mijn eigen mooiste paden. Zo ligt twee kilometer van mijn voordeur een van mijn favoriete downhills. Anderhalve kilometer fun als beloning voor een flinke training.

Het is Carnaval en zaterdagmiddag is de kinderoptocht in Heerlen. Daar gaan we heen met de kids. Dat betekent ook zaterdagochtend op tijd weg om te trainen. Gabbi en ik  rijden twee uurtjes door onze achtertuin. Het bos bij de Kluis, het Gerendal, de hellingen langs de Geul. We proberen zo veel mogelijk trails aan elkaar te rijgen in te tijd die we hebben. Heerlijk, want de paden liggen er prima bij. De zon van de afgelopen dagen heeft zijn werk gedaan. Het voorjaar komt steeds dichterbij!

Dan worden maskers geschmickt! Op naar de stad voor Carnaval. Het is er gezellig! "Kom sjoenkel 'ns richtig,.. richtig,..  richtig mit os mit,…tralalala". Zo iets ongeveer. Ik begin het te leren geloof ik. We komen veel bekenden tegen in de stad, waaronder Marc! Haha. Biker Marc in carnavalsornaat'!

Zondagochtend is het weer biken. Niet voor Gabbi; die gaat een caranavalsgroep schmicken. Ik kan gelukkig wel op mijn fiets springen voor een lekkere training. De zon schijnt! In tegenstelling tot wat ik normaal doe, ga ik vandaag gewoon een vaste route volgen. De route van Epen/Vijlen. Ik kom erachter dat ik normaal toch eigenlijk ook wel wat leuke stukjes links laat liggen, die toch wel de moeite waard zijn. Dat strookje vanaf Schweiberg richting de Geul is toch best aardig. Ik was er geloof ik al twee jaar niet meer geweest.

Onderweg in de dorpen kun je her en der zien dat de dorpelingen zich aan het klaarmaken zijn voor de "vasteloavond". Gezichten verdwijnen achter een masker. Bij mij komt de vraag op waarom die gezichten verborgen moeten worden. Op de fiets heb je veel tijd om na te denken. Of om vragen te bedenken. Wat is de zin van het carnavalsmasker? Onzinnige vraag eigenlijk. Wat hebben de limburgers te verbergen tijdens carnaval? Zouden wij Limburgers ons eigenlijk ergens voor moeten schamen?

Voor me rijdt een groepje van vijf mountainbikers. Zonder hard doortrappen loop ik toch makkelijk in op die groep. Ik hou wat in. Het is zo'n typisch groepje alfamannetjes. Het is mijn doel niet om hard te trappen; dat komt later in het seizoen wel. Dan draaien we de lange lastige klim in het Vijlenerbos op. Rustig en uitgebalanceerd rij ik de berg op. Ik hou me nog steeds in. Twee alfamannetjes komen al in de problemen. Ze moeten van de fiets op een lastig stuk. Ik kan er makkelijk langs. Het gaat nog steeds omhoog en het is best steil. De rest van de alfamannetjes gaat gewoon door. Ze gaan in het rood, terwijl ik nog best "sjoekel ns richtig mit os mit" zou kunnen fluiten. Boven aangekomen blijven ze wachten op de twee verloren alfamannetjes. Ik ben zo beleefd om niet te fluiten als ik ze passeer, maar groet gewoon "hoi". Het zijn noorderlingen hoor ik. Natuurlijk! Die vieren geen carnaval.

Ik geniet nog wat kilometers. Van het bos, en de mooie afdaling bij Camerig natuurlijk. Om 13.oou kom ik thuis. Om 14.00u komt de carnavalsoptocht van Ransdaal aan de voordeur voorbij.

Nee hoor! We hebben geen masker nodig. We mogen trots zijn op het feest dat Carnaval heet ….en op de mooie vaste mountainbikeroutes hier in de buurt! Het is geweldig hier in het land van de vlaaien. Alaaf.

Ronald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s