25/1/2009 Hartslagen

Een piepklein belletje wedstrijdadrenaline

In de laatste twee uur van een marathon ben ik altijd erg blij als ik mijn hartslag nog even flink kan oppompen tot een stuk boven mijn omslagpunt. Vandaag bij de training was ik daar minder gelukkig mee.

Tegen mijn verwachting in is het prachtig weer vandaag. Het heeft licht gevroren en is heerlijk zonnig. Na twintig minuutjes op de fiets zet ik mijn Polar aan. Ik schrik me te pletter. Wat is die hartslag hoog! Zonder dat ik als een beest te keer ga, zit mijn hartslag toch al op mijn omslagpunt! Normaal zou ik er blij mee zijn als mijn hartslag zo makkelijk omhoog schiet. Het is een teken dat ik energie in overvloed heb. Maar vandaag klopt het niet.

Wat is er aan de hand met me? Een te laag vermogen bij een te hoge hartslag. Het klopt niet. Dat voel je meteen. Op zich trap ik best lekker. Alleen het tempo past niet bij de hartslag. Ik vermoed dat het de antibiotica in mijn lijf is.

Maar gelukkig gaat het na een uurtje beter. Maar toch niks forceren. Gewoon lekker rustig trappen. Ik maak een aardig rondje door Zuid Limburg. Een combinatie van de Mechelenroute, Vijlenroute, Voerstreekroute en Gulpenroute. Leuk rondje. In het dal van de Gulp kris kras de hellingen op- en af de Gulp stroomafwaarts volgend. Ondanks mijn veel te hoge hartslag geniet ik ervan. Het is heerlijk in de bossen. Zon op mijn hoofd. Leuke afdalingen hotseknotsend op mijn hardtail.

In het eerste deel van mijn training is de ondergrond nog wat aangevroren. Maar op de hellingen in de Voerstreek heeft de zon vrij spel gehad. De zon heeft de hard gevroren ondergrond weer terug getransformeerd in de voor deze steek typische combinatie van modder met stenen. Gelukkig ben ik op mijn modderbike.

Het Eyserbos offroad is mijn laatste helling van vandaag. Ik heb mijn Ipod op mijn hoofd, maar merk in het onderste gedeelte dat er iemand achter me fietst. Ik geloof dat die een stevig tempo aan het trappen is. Ipod uit mijn oren voor een praatje als hij naast me komt.

"Zwaar he die modder", roept die.

"Ja,..valt niet me vandaag".

Zo beleefd als ik ben, laat ik hem halverwege de helling even voorbij komen. Ik voel de wedstrijdadrenaline een piepklein beetje opborrelen. Hij trapt nog steeds stevig door. Niks forceren! Doseren! Die woorden in mijn hoofd komen rechtstreeks uit mijn wedstrijdinstinkt. Laat een gaatje vallen. Metertje of 20. Dan komt het steile laatste deel. De tegenstander uit het zadel. Ik kan makkelijk in het zadel blijven. Easy! Ga naast hem fietsen. Zijn gehijg klinkt door het hele bos. Ik spaar hem. Blijf ernaast. Voor een eerste kennismaking altijd het beste!

Boven aangekomen hebben we een leuk gesprek op het asfalt. Het is Rob uit Huls. Hij blijkt mijn broer Marc te kennen. En nog een hele serie bikers uit het Discovery clubje. 

"Doe de groeten aan Marc!"

"Doe ik"

Hij gaat rechtsaf. Ik linksaf.

Het was een lekker ritje vandaag. Maar met een vreemde hartslag,…

Ronald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s