1/6/2008 Saarschleiffen Bike Marathon

Marathons en happy single…

Pinkpop kriebelde dit weekend. Goed dat de kaarten uitverkocht waren, anders had ik toch serieus overwogen om naar Pinkpop te gaan. Maar dat past even niet in de voorbereiding op de Transalp. Ander leuk weekend doel: marathonnetje, Saarschleiffen, eentje voor de RWP-cup.

In 2006 had ik deze al eens gereden, ook als voorbereiding op de Transalp toen. Geweldig parcours. Mix van techniekstukjes en bos-racebanen. Ik heb er zin in!

Samen met Rob rijd ik zaterdagmiddag naar Orscholz. Nog geen idee waar we zullen slapen,…want hotelreserveren is niet meer gelukt. Voor de zekerheid daarom maar de tent meegenomen. Op het terrein van de start- en finish is het zaterdagavond gezellig. Stuurbord afhalen. Bord pasta naar binnen werken, veel drinken. Standaard ritueel voor een marathon. Ook een leuk weerzien van alle marathon vrienden! Ray, Riny (favoriet Masters 2!) en Bart zien we al gelijk. Iedereen zit aan de pasta. Dan wordt het tijd om op zoek te gaan naar een slaapplaats. een paar kilometer verderop ligt Mettlach. Het tweede hotel is raak: nog een kamer vrij de tent blijft in de auto. ’s Avonds nog een terrasje pikken in Mettlach. s’ochtends uitgebreid ontbijt in het hotel. Klaar voor de start!

Het  hele Nederlandse marathon wereldje is er! En eigenlijk is het een hele kleine wereld. Iedereen kent iedereen. Ik vind het elke keer weer geweldig. Leuk ook om weer klaar te staan in de startopstelling! Dan gaan we opweg voor 108 hele lastige kilometers met volgens de organisatie 2700 meter hoogteverschil.

Vanaf de start gaat het lekker. Voel me goed. Ben super gemotiveerd. Fel. Die felheid moet ik in het begin wat temperen. Vanuit het middenveld zet ik een klein opmars in om verder naar voren te komen. Hiervoor pik ik telkens een wiel. Vooral energiezuinig rijden, is van belang. Het veld wordt uiteengeslagen in grotere groepen van een man of 10 a 15. Langzaam maar zeker dunnen de groepjes uit. De groepjes worden kleiner. Er haakt iemand af, of er rijdt iemand weg. Ik zit in mijn ritme en kan goed door trappen.

Dan komt een redelijk steil klimmetje, dat vooral ook smal is in het begin. Een verzorger staat hier langs de kant om iemand een bidon aan te geven. Er wordt vertraagd, er wordt ingehouden. De doorgang is geblokkeerd. Ik moet inhouden en sta bijna stil. Voetje aan de grond nodig. Maar mijn pedaal zit muurvast aan mijn schoen, ik krijg mijn voet op dat moment niet los. Ik val naar rechts. Tijdens de val schiet de voet toch nog los, maar het is al te laat. Ik val met mijn keel hard tegen de zijkant van mijn stuur. Wat ben ik blij dat daar carbon barends opzitten! Langs het pad loop anderhalve meter dieper een riviertje. Mijn fiets blijft op het pad liggen, terwijl ik de duikeling verder afmaak richting rivier. Raymond zit kort achter me. "Hé Ronald! Gaat het?" . "Prima! Niks aan de hand!" In een reflex ga ik op zoek naar mijn fiets en klim weer omhoog. Weer op de fiets en verder. Al gelijk voel ik dat het niet goed zit met mijn keel. Mijn stem is weg, slikken doet pijn, en ademen gaat wat minder. Rustig maak ik de klim af. Het is ook nog een hele lange! Dan voel ik dat het weer beter gaat. Maar slikken blijft pijnlijk en stem is schor, maar die heb ik nu toch niet nodig. Geen gezellig gebabbel tijdens de race!

Ik moet weer opnieuw mijn ritme vinden. Juist de cadans is zo belangrijk voor me. Na een tijdje zit ik weer goed in de race en ga ik weer verder met mijn langzame opmars naar voren. Als ik met mijn tweede (en laatste) ronde begin heb ik de slag toch weer goed te pakken.

In deze fase van de race ben je altijd veel op jezelf aangewezen. Het veld is nu dun en ver uit elkaar geslagen. De kunst is om nu een maat te vinden waar je mee kunt oprijden. Samen rijden is leuk, motiveert en is efficiënt. Een stukje rijd ik samen met een vrolijke Belg. Hij op kop, ik op kop. Vóór de afdalingen zorg ik ervoor dat ík weer op kop rijd.. Ongemerkt en zonder moeite sla ik dan een gat van 200 meter. Maar op het vlakke deel erna sluit hij dan weer aan. Dat kost kracht. Een aantal keren lukt dat. Dan zie ik hem plotseling niet meer terug. Een nieuw racemaatje dient zich dan wel weer aan…..en verdwijnt na een tijdje ook weer. Lijkt wel een leven als happy single zo’n marathon! Toch is het ook wel prettig om een maatje van gelijk niveau te hebben waar je de race mee kunt uitrijden tot de finish. Dat is nóg leuker, motiveert nóg meer en is nóg efficiënter!

In de laatste 40 kilometer zit het me niet mee. De voorderailleur weigert de ketting op de piccolo te leggen. En die heb ik op die felle steile klimmetjes toch echt nodig. Dan weer probeer ik de klim gewoon met het middenblad omhoog te fietsen, dan weer stap ik af om de ketting met de hand op de piccolo te leggen. Beide opties verstoren mijn ritme. Ik baal en maak me kwaad. Onderweg kom ik Andre Adams tegen. Andre is altijd goed gehumeurd! Dat helpt. "Is Lenny er ook?". "Ja,..die staat bij de finish.". Gezellige vooruitzichten!

Dan in de laatste 15 kilometer verlies ik mijn zadeltasje met reserveband en nood-gereedschap. Shit! Kost me weer een paar minuten. Alwéér helemaal uit mijn ritme. Nu komen ook Raymond en Andre me voorbij. Nu wordt het helemaal shit! Ik in de achtervolging, maar ben te zeer uit mijn ritme. En er komen ook nog een paar hellingen waar ik weer van de fiets moet om de ketting op de piccolo te leggen. De achterstand weet ik te beperken tot een paar minuten bij de finish.

Bart staat klaar met een grote beker isotone drank. Dank je Bart! Nu ook tijd om even aan mijn keel te denken. Die doet nog steeds zeer en praten lukt ook nog niet goed. Het Rode Kruis stuurt me naar de ambulance. Het ambulance personeel stuurt me naar het ziekenhuis 10 kilometer verderop. Daar heb ik echt geen zin in! Ik ga thuis wel naar de dokter. Hier eerst een koel alcoholvrij bier en een broodje. Het is veel te gezellig! Bovendien heeft de race weer veel Nederlanders op het podium opgeleverd. Daar wil ik ook graag bij zijn! Vrienden op het podium.

Niels Boon is de overall winnaar! Dat wordt nog wat met Sjef Klerken in de Transalp straks! Ik wil een top-10 feestje vieren in Riva straks! Riny van Deursen ook op het podium met een derde plek bij de masters 2. Rob van de Werf op het podium met zijn derde plek overal. Proficiat mannen!

Mijn uitslag: 28e bij masters2 en 12e in de RWP-cup. Ben tevreden. Ondanks alle tegenslag toch nog een redelijke uitslag. De vorm voor de Transalp komt eraan! Ik voel het!

Thuis nog gebeld met de huisartsen post. De keel hoeft alleen gekoeld te worden. Verder kan niks gedaan worden. Kneuzing waarschijnlijk. Prima, gaat wel weer over! Next race: Malmedy, Raid du Hautes Fagnes, over drie weekjes! Ook weer zo’n hele mooie! Er gaan geruchten dat de organisatie een extra lusje met extra kilometers en extra hoogtemeters heeft gevonden! Gaat een hele zware worden. Haal ik daar weer de happy single strategie uit de kast.

Ronald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s