8/9/2007 Vulkan Bike Marathon

Een beetje hyper

Rond 5.45u zit ik in de auto. Het ontbijt weer naast me op de bijrijdersstoel, op weg naar Daun. Vlak voordat ik de autosnelweg af mag is de weg helemaal afgesloten. Ik sta zeker drie kwartier stil. Ongeluk waarschijnlijk. Ik ga nog maar even achterover liggen met mijn ogen dicht. Dan klopt iemand op de deur..het is een duitser ook op weg naar Daun voor de marathon. En voor me staat er nóg één. We staan met zijn alle nog stil op de autosnelweg en het is nu al gezellig!

Minder gezellig wordt het als ik me wil gaan inschrijven, ik had me nog niet "vooraangemeld", Dat was niet slim want ik moet aansluiten in de rij met "nachmeldungen"; en die is heel erg lang. Riny en Flemming waarschuwde me daar buiten al voor. Hier sta ik weer drie kwartier stil. Ondertussen zie ik Martijn en Jan nog even. Zij hadden zich wel normaal aangemeld. Uiteindelijk krijg ik mijn startnummer,…een héél hoog startnummer…Dat betekend helemaal achteraan starten! Vorig jaar mocht ik hier nog als de nummer 7 van start gaan! Nu heb ik nog een half uurtje voor de start om stuurbord te monteren, om te kleden, en warm te rijden. Van de warming up komt niet meer veel. Ik moet direct naar het startvak. Mijn startvak blijkt wel héél erg ver naar achter te liggen!

Bij de start sta ik naast iemand uit Zwolle. Hij rijdt normaal cross country wedstrijden. Zie je wel, denk ik, als hier zelfs al XC-piloten van start gaan, kan het niks zijn voor mij! Wat zoek ik hier tussen al die explosiviteit? Ik gok er op dat mijn eindtijd rond de vier uur zal liggen. Mijn tactiek is dan ook direct vanaf de start voluit te gaan en kijken of ik dat tot de finish kan volhouden.  Binnen vier uurtjes zou dat misschien wel kunnen lukken. wordt het langer, dan ga ik zeker een man met een hele grote hamer tegen komen. Maar ik probeer het gewoon.

Onverwacht blijkt dat er drie afzonderlijke starts zijn! Dat komt goed uit. Dat scheelt een grote inhaalrace vanachter uit het peloton. De hectische startfase die ik voorspelde blijft daardoor uit! De start verloopt eigenlijk heel soepel. Zoals ik me had voorgenomen ga ik direct voluit. De eerste kilometers kan ik gelijk aansluiten in een soort kopgroep. Binnen een kwartier halen we de eerste achterblijvers van de vorige startgroep al in! Die zijn vijf minuten eerder gestart. Grappig om te zien hoe paniekerig die reageren als ze links en rechts voorbij gereden worden en niet kunnen aanpikken. Een heel klein beetje leedvermaak heb ik wel. Na verloop van tijd rijden eerste, tweede en derde startgroep doorelkaar, dan wordt het onoverzichtelijk. Ik herken mijn directe concurrenten niet meer.

Onderweg opeens een klop op mijn rug: "he Ronald, hoe is het?". Het is Herwin die ik alweer een tijdje niet gezien had. Leuk! We rijden een tijdje in de buurt van elkaar. Maar bij een bevoorradingspost moet ik hem toch laten gaan; even bidonnetjes bijvullen. Dan kom ik Jan Terhaar even tegen: net als ik een mountainbiker die ook wel eens in de kayak zit. We hebben het nog even kort over de Noce; een mooie rivier in Noord Italie die nog op mijn kayakverlanglijst staat. Dan staat ABP-collega PEP! langs te kant te … "Hé PEP!". In de lange klim die daarna volgt hoop ik dat hij nog me nog even bijhaald om bij te kletsen. Maar ik voel me goed en rijdt in een lekker tempo naar boven. Ik heb hem helaas niet meer gezien. Bijkletsen doen we wel een keer op het werk. Jeanky komt nog voorbij gespeerd in een Univega teamshirt. Ik had al gelezen dat hij een tijdje terug als gastrenner voor dat team gereden had. Nieuw team Jean?

Ondertussen loopt de race erg lekker. Ik kan het tempo nog altijd goed vasthouden. Slechts twee gelletjes gegeten. Voor de laatste 20 kilometer had ik nog een flesje Born Final bewaard, maar ik drink hem te laat leeg omdat het vanzelf al lekker loopt. Een kilometer of 10 voor de finish toch maar dat vieze flesje leeggedronken. De hartslag schiet gelijk 15 slagen omhoog. Van dat spul voel ik me normaal tot ’s avonds laat helemaal hyper. Als ik over de finish kom is die nog lang niet uitgewerkt. Oh jeetje, hoe hyper zal ik straks dan wel niet zijn? Wat zouden ze er thuis van vinden als ik straks helemaal hyper thuis kom?

Ik denk dat ik ongeveer 4 uur en 2 minuten gereden heb als ik over de finish kom. Ik voel dat ik nog wel wat energie over heb. Morgen zal de officiële uitslag bekend zijn. Ik ben heel tevreden, Zeker voor een periode met motivatie-dipje en een wedstrijd die me eigenlijk helemaal niet ligt.

Voordeel van zo’n korte wedstrijd is dat ik alweer vroeg thuis ben. Om 15.30u ben ik alweer in Heerlen. In de auto op weg naar huis probeer ik mijn mijn hyper-activiteit wat te onderdrukken door naar klassieke muziek te luisteren. Ook luister ik nog naar een filosofisch gesprek over reizen, op de duitse radio. Nee toch maar weer klassieke muziek.

Als ik thuis kom moet ik dat hyper-gevoel weten te camoufleren. Ik ga direct heel ijverig mijn fiets poetsen, al mijn spullen opruimen, wasmachine met fietskleding aanzetten. Moet er nog gekookt worden vanavond? Dat doe ik wel even! Moeten de kinderen nog in bad? Zal ik de heg nog even snoeien? Om negen uur die avond vallen mijn ogen dicht…..en ik heb spierpijn. En dat heb ik normaal nooooit!

Ronald

Een Reactie op “8/9/2007 Vulkan Bike Marathon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s