19/8/2007 Grand Raid Cristalp

 

De marathon waar iedereen me kent!

De meest legendarisch mountainbike marathon: de Grand Raid Cristalp. Iedere MTB-er moet ‘m een keer gedaan hebben.

De voorbereidingen op de Grand Raid waren niet optimaal. Het vertrouwen is niet al te groot. Ik ben blij met mijn eigen “mental coach”. “Ronald: probeer een leuke prestatie voor jezelf neer te zetten en heb veel plezier met je mountainbike vrienden”. Geweldig!

Img_2402Donderdag

Met Rick en Juul vertrek ik rond 6.30 uur richting Zwitserland. De rit verloopt voorspoedig. Om 14.00u zijn we al in Verbier. Even een telefoontje naar Sam, een australiër die hier in Verbier appartementen verhuurt. Sam stuurt iemand langs met de sleutel. In het (twee keer zo dure!) appartement naast ons komen ook Nederlanders. Het blijken Jan en Robert Molenschot, Rob en Martijn te zijn! Jan en Robert ken ik nog uit de Transalp vorig jaar. Het gaat nog een gezellig weekend worden!

Vrijdag

Bij het afhalen van de stuurborden en de fietskeuring in Sion zie ik nog een aantal bekenden: Rob Wijnbergen en Leon Van der Schoor & Gertie. Ook heb ik nog even kennis gemaakt met Niels Boon. ’s middags gaan we alvast twee auto’s bij de finish in Grimentz zetten.

Zaterdag: de dag van de race

De start is om 6.30 uur. Martijn, Rick en ik schuiven rond 6.10 uur het startvak in. Normaal gesproken houd ik er wel van om wat bij te kletsen met de mensen om me heen. Deze keer ben ik stiller. In mijn hoofd luister ik naar de meditatieve sound van “Somebody Up There Likes You” (Simple Minds). Dat brengt rust; als ik maar niet te hard van start ga! Heel langzaam wordt het iets minder schemerig. Een lange dag gaat beginnen! Dan klinkt het startschot. We rijden! Direct begint de beklimming naar de Croix de Ceour. Heel langzaam komt de zon nu op. Terwijl ik naar de besneeuwde bergtoppen aan de overkant van het dal kijk, klinkt het zweverige geluid van “New Gold Dream” (Simple Minds) door mijn hoofd. Het uitzicht is fenomenaal! Hier moet ik vandaag absoluut zoveel mogelijk van proberen te genieten. Later op de dag verstomt de muziek in mijn hoofd; ik hoor alleen nog maar geknars onder de banden bergop en gesuis bergaf. Img_2423_1

Tweehonderd meter voor col van Croix de Ceour begin ik me voor te bereiden op de afdaling. Het vlakke stuk boven op de col is maar kort! Windstopperbody gaat dicht, gelletje klaar houden, er moet gegeten worden. Direct op het vlakke stukje knijp ik een half zakje gel leeg in mijn mond. Mijn mond is zo droog, de gel zo zoet en smerig, dat het mijn adem wegpakt. Ik krijg bijna geen lucht meer. Ondertussen ben ik al met de afdaling begonnen. Ik moet snel iets drinken! Maar het gaat razendsnel naar beneden. Tijd om een bidon te pakken is er niet: in de schotterafdaling volgt haarspeld na haarspeld. Het duurt lang voor ik eindelijk een slok kan drinken.

Dan volgt alweer snel de volgende beklimming. Er volgt een stuk door bossen met hier en daar wat technische trailstukjes. Een aantal keer wordt steil afgedaald over skipistes. Dat is helemaal te gek. Maar ik durf niet te veel te genieten, omdat ik weet dat ik dan harder ga rijden. Daar is het nog veel te vroeg voor. Ik moet mijn hoofd koel houden!

Voor ik er echt erg in heb, zijn we al in Hérémence. Dit is het startpunt voor de 68 kilometerrijders.

De Zwitsers kennen me al! Overal waar ik kom roepen ze mijn naam. Bravo Ronald! Allez Allez Ronald! Courage Ronald! Hop hop hop Ronald! Super Ronald! Charmante vrouwen, kinderen, bejaarden, wandelaars, de boswachter, de politie,.. iedereen kent me hier! Je zou er zo emotioneel van kunnen worden! Ik bedank de lieve mensen met een glimlach en een merci.

Dan begint de lange asfaltklim naar de Mandelon. De klim is lang. Als je denkt dat je er bent begint een hele mooie trail. Maar die loopt de eerste kilometers nog steeds bergop. Ik probeer niks te forceren en zo gelijkmatig mogelijk te rijden. Eindelijk gaat het dan berg af; eerst over die zelfde mooie trail. Dit is een technisch stuk. Met een belgische dame lukt het niet helemaal: ze vloekt wat. Nou ja.

Daarna over schotter. Razend snel gaat het naar beneden. “Met een voetje” probeer ik de schotterbochten scherp aan snijden. Hierdoor passeer ik meerdere keren mensen in de binnenbocht. Hier komt mijn Transalp ervaring weer van pas. Dan zie ik in een flits Rick staan met een lekke band. Later bleek hij een scheur in zijn buitenband te hebben. Gelukkig kon deze herstelt worden bij een technische post onderweg. Ondanks al het oponthoud heeft Rick de tijdspoortjes nog ruim op tijd gehaald! Rick was in topvorm!

Dan volgt de doorkomst in Evolene: een groot dorpsfeest wordt hier gevierd! Dit is de startplaats voor de 41 kilometerrijders. Dit is ook het begin van de klim naar de Pas de  Lona! De klim gaat lang door het bos over schotter. Lange tijd rijd ik alleen en is niemand om me heen te zien. Boven me klinkt de hele tijd het geluid van helicopters. Het zijn VIP’s die van de organisatie een kijkje mogen nemen naar de grote trek van mountainbikers door het Zwitsers hooggebergte. Het geluid van de helicopters weergalmt in de bergen. Opeens doet het me denken aan vale gieren. Ze cirkelen in de lucht boven een prooi die aan het eind van zijn latijn is en elk moment kan omvallen. Wat zou dat een sensatie zijn voor die VIP’s! Maar ik gun het ze niet. Mij zullen ze niet krijgen! Ik ga gewoon de finish halen.

Ik ben blij als ik de boomgrens passeer. Een Belgische dame komt naast me fietsen (die volgens het stuurbord Patricia heet).

Belgische dame:  “Hoever is het nog?” (in het frans)

Ronald: “Je ne sais pas”, maar ik hoorde je zojuist nog vloeken in het Nederlands!

Belgische dame: “O, excuseer,… het is niet mijn sterkste kant… dat afdalen.”

De dame blijkt heel beleefd. Ik geef haar een compliment dat ze sterk klimt. Dit blijkt haar eerste Alpenmarathon te zijn! En wat voor één!

Ronald: “Je hebt talent,..je zou de Transalp eens moeten doen”

Belgische dame: “Dank u” (!)

Dan komt het laatste tijdspoortje: La Veille. Wie deze plek vóór 16.00u passeert gaat de finish halen! Ik ben ruim op tijd. Ik ga nog even wat energieladen bij de bevoorradingspost. Zodadelijk begint de beruchte lopende klim naar de Pas de Lona.

De Belgische dame komt naar me toe en pakt me met een grote zucht vast bij mijn schouders.

Belgische dame: “Hoe is het om als team de Transalp te rijden?”

Ronald: “huh? ……..”

De Belgische dame laat de remmen bij de technische post nog wat bijstellen. Ze piepen en dat irriteerd haar. Ik begin alvast met het laatste stuk naar de Pas de Lona. Een gigantische helling met gruis en stenen ligt voor me. Vierhonderd meter hoogteverschil moet overwonnen worden. Dat kost de meeste GRC rijdens al snel een klein uurtje! Een uurtje lopen, schuiven, glijden, struikelen, zuchten,..met een fiets op de rug of op de schouder. Na zo’n dag is dat moordend. Bij elke stap moet ik weer een nieuw plekje voor mijn voeten zoeken. In het losse gruis glijd mijn voet telkens weer weg. Stenen en gruis was dat niet wat ik nu juist zo mooi vond? Mijn fiets valt nog een keer op de grond. Dit is zó zwaar! De lucht is ijl. Het doet pijn. Gelukkig kennen de Zwitserse mensen me nog steeds! Ze roepen me! Ze roepen me naar boven! Dan ben ik op de top. Het uitzicht is fenomenaal. Overal besneeuwde toppen. Onder me nog een heel erg lang lint met hopeloos zwoegende medebikers. Img_2428

Een korte afdaling volgt; dan gaat het weer bergop; voor de laatste keer. Nog driehonderd hoogtemeter klimmen. De kracht is uit mijn lijf. Veel bikers lopen dit stuk. Het lukt me nog om fietsend boven te komen. Dan ben ik echt op de laatste top van de Grote Raid! Geweldig. Nu gaat hetalleen nog maar bergaf. Vijftien kilometer lang. Hé daar is mijn belgische vriendin weer! Zij heeft me in die laatste zware klim vanuit een achterstand weer bijgehaald. Respect, heel veel respect voor deze dame! Dat zij hiertoe na 10 uur nog steeds in staat is! Ik was in die laatste klim helemaal aan het eind van mijn latijn.

Ronald: “Zo,… over 20 minuutjes zijn we beneden!”

Belgische dame: “Dat gaat niet meevallen! Ik heb gehoord dat het erg verblokt is daarbeneden.”

Img_2427

We vertrekken. In razend tempo gaat het naar beneden, eerst over schotter. Na enkele bochten zie ik dat de belgische vriendin al op achterstandje rijdt. Ik ga toch maar hard door. Ik moet tenslotte ook aan mijn eigen tijd denken. Het is lang geleden dat ik zo hard ben afgedaald. Ik ben vol van vertrouwen, geconcentreerd, en heb er lol in. Als ik om de hoek van de berg kom gevlogen openbaart zich een gigantische ijsmassa voor mijn neus. Een gletcher! Wat een uitzicht. Geweldig! Veel tijd om hiervan te genieten heb ik niet. Ik moet naar de finish. Dan volgt een lange, heerlijk technische en steile trail tot vlak voor de finish. Ook hier rijd ik super snel. Het gaat nu gewoon goed met de finish inzicht.  In deze afdaling win ik nog zeker 20 posities!

Na 10 uur en 41 minuten kom ik over de finish. Het klinkt gek, maar door die afdaling voel ik me eigenlijk weer redelijk fris. Achtien minuutjes later komt de Belgische over de streep. Daarna verdwijnt ze in de mensenmassa. Ik zag in de uitslag dat zij de 7e dame is.

Wat een geweldige marathon is de Grand Raid. En wat geweldig zwaar was die. Mijn tijd moet ik in de toekomst nog wel kunnen verbeteren. Misschien in 2008!

En over tijden verbeteren gesproken: “onze” Rob heeft de record GRC-tijd door een Nederlander aan diggelen gereden. De oude recordtijd stond op naam van Marcel Esser. Nieuwe recordhouder is Rob!

Ronald

Img_2437

8 Reacties op “19/8/2007 Grand Raid Cristalp

  1. Hey Ronald,

    Leuk verslag. Ik kan me helemaal inleven in je verhaal, vooral het moment in Evolene was echt kippenvel.
    Binnenkort maar een trainingsreunie houden? kunnen we gelijk het nk marathon parcours eens checken. Succes met trainen, werk en prive.
    Tot op de trails.

    Groet,

    Een nog immer spierpijnhebbende Robert

  2. H Ronald, leuk verslagje van een aantal leuke dagen. Ook al was ik niet zo blij met mijn eigen tijd het blijft leuk. Maar ik merk ook dat het zo zijn voordelen heeft. Heb niet echt spierpijn gehad. Een trainings reunie zoals Robert hier voorstelt zie ik ook wel zitten. Nog Rick, Ronald en onze buren nogmaals dank voor het mooie weekend.
    Groet Juul

  3. He Ronald,

    Fantastische prestatie. Ik dacht al dat jouw voorbereiding in Verviers iets verstandiger was dan die van Leon :-). Verslag is wel quick, maar niet dirty. Het geeft me een goed beeld hoe het was. Ik ga deze volgend jaar op de kalender zetten.
    Gr Ray

  4. Verviers heeft me inderdaad meer energie gekost dan in 6 dagen weer aangevuld kon worden. Vanaf de eerste meter moeten knokken. hartslag was niet boven de 140 uit te krijgen. Misselijk en pijn op de borst. Heb alles er uit geperst wat er in zat en rolde om 15.59!! over de tijdregistratie mat in La veille. Daarna dat stomme loopstuk en nog een klimmetje op geworsteld. Als beloning een heerlijke afdaling. 12 uur en 2 min in het zadel. Wat was Gertie opgelucht toen ik over de streep kwam (ik ook wel een beetje)

  5. @ Riny, Ray & Rick: zeker doen in 2008!

    @ Robert: geweldig plan om een trainingsreunie te houden! Wel één voorwaarde: Rob mag dan niet wéér een recordpoging doen!

    @ Juul: ben je nog naar de Discovery BBQ geweest zondag?

    @ Leon: Wij waren óók opgelucht toen we hoordde dat je binnen was! Ik dacht dat ik het al zwaar heb gehad.

    Ronald

  6. H Ronald, op de BBQ ben ik niet meer geweest. Ben maar direct aan de was en het uitpakken begonnen. Maar was wel leuk geweest geloof ik op de Discovery site staan de foto’s.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s