Muziek bij het fietsen…

Rhens,…die marathon heb ik vorig jaar in het drukke voorbereidingsprogramma voor de Transalp laten schieten. De reacties uit het verleden bij deze marathon waren over het algemeen heel lovend: het zou een kleinschalige, gezellige en goedgeorganiseerde marathon moeten zijn. Vandaag ga ik zelf eens een kijkje nemen daar in Rhens.

Om 5.15 gaat de wekker. Om 5.30 zit ik in de auto met het ontbijt naast me op de verder lege autostoel. Ik schat 2 uurtjes nodig te hebben om in Rhens te komen. Om 9 uur is straks de start. Vanaf 6 uur (3 uur vóór de start) eet ik mijn ontbijt al rijdend. Ondertussen luister ik naar mijn pas gebrande muziek-CD. Ik bedenk ondertussen de tactiek voor deze wedstrijd. Het zjn 2 identieke rondjes van in totaal 100 kilometer. De hoogtemeters vallen wel mee. Echt technisch zal het niet zijn. Dit wordt zeker een snelle koers! Belangrijk aandachtspunt voor mij is om niet te snel van start te gaan.

Ik bedenk dat het misschien goed is om 2 muzieknummers te kiezen en in mijn hoofd af te spelen tijdens de koers: eentje voor het eerste deel waarin ik me moet inhouden en niet alle energie te vroeg moet verspelen. Dit wordt Under the Milkyway van Echo and the Bunnymen. De stuwende baslijn in Hysteria van Muse moet me over het parcours jagen in het tweede deel.

Iets na 7 uur kom ik aan in Rhens. Eerst maak ik me even zorgen: hier is toch wel een marathon vandaag? Over 2 uurtjes zou hier een marathon van start moeten gaan! Wat een rust nog. Enkele campers staan wel al op de parkeerplaats. Nou,..kleinschalig is het zeker. Gezellig? Ik zie nog helemaal geen leven hier in dit dorp. Goed georganiseerd? Ja, er is geen wachtrij bij het afhalen van het stuurbord…

Uiteindelijk een half uurtje voor de start komt er een beetje leven in Rhens. Ik moet zeggen: de plaatselijke turnvereniging (organisator) doet haar uiterste best  om alles op rolletjes te laten lopen. Bij de startopstelling zie ik eindelijk nog wat bekenden: Rinie en Andre! Zij staan samen met PEP!! en Hans op een camping ietsje verderop.  Trouwens: wat verwacht je van een startopstelling? In Rhens sta je met zijn alle gewoon wat kriskras door elkaar, en hoor je opeens dat je mag vertrekken. Iedereen staat dan eerst nog wet versuft voor zich uit te kijken en besluit dan uiteindelijk toch maar massaal de schoenen in de pedalen te klikken! Zo had ik het nog nooit meegemaakt!

Uiteindelijk zijn we met 450 medebikers op weg. Ik kies het wiel van Andre die zijn hartslag vandaag onder de 150 gaat houden. Ik laat in mijn hoofd de CD afspelen: "Under the Milkyway", zoals gepland. Precies de juiste muziek om lekker in het wiel van Andre te hangen tijdens die eerste kilometers. Ondertussen wordt ik nog even begroet door PEP!.

Dan begint de eerste klim. De CD in mijn hoofd slaat nu al over naar het volgende nummer: "Hysteria" met de stuwende baslijn van Muse klinkt nu. Ik vind het wel lekker dat gestamp naar boven. Mijn hartslag zit echter veel te hoog. Mijn herstel na elke klim is goed. Ik probeer diep te ademen om de hartslag snel naar beneden te krijgen. De hele eerste ronde wordt ik voortgedreven met die stuwende bas in mijn hoofd. Dan komt na 50 kilometer de finish voor de eerste keer in zicht. Ik hoor dat de speaker mijn naam omroept. Nu op naar de tweede ronde.

Na enkele kilometers merk ik dat ik de bidons ben vergeten bij te vullen! Oeps! Wat nu? Er zit niks anders op dan tot de volgende bevoorradingspost zuinig te zijn met mijn drank. En dat terwijl het behoorlijk warm is. Ik haal mijn flesje "Born Finale" maar eens tevoorschijn; dat is immers ook vocht. Ondertussen merk ik wel dat de cadans er wel een beetje uit is. In de eerste ronde had ik Andre Adams nog in het vizier. Nu rijd ik alleen. Even lijkt het of ik de enige ben die het aandurfde om de tweede ronde in te gaan! De stuwende baslijn van "Hysteria" hapert steeds vaker. De muziek in mijn hoofd springt elke keer weer over naar het laatste nummer dat ik vanochtend in de auto gehoord had: "Every me and Every You" van Placebo.  Dat nummer is niet geschikt voor dit parcours. Wellicht dat het geschikt is voor snelle en wispelturige single tracks, maar die zijn hier nauwelijks te vinden.

Elke keer probeer ik weer terug te schakelen naar Muse, maar "Every Me and Every You" overheerst. Ik krijg mijn ritme uit de eerste ronde niet meer te pakken. Ik hark de laatste kilometers wat over het parcours. Uiteindelijk bereik ik na 5.03 uur de finish. Dit leverde me een 28ste plaats op in de overall uitslag.

Ik heb vandaag twee foutjes gemaakt: Ik ben te snel gestart en ik ben onoplettend geweest met het vullen van de bidons. Met mijn 28ste plek overall ben ik daarom niet ontevreden. Op welke plek zou ik gestaan hebben in mijn eigen categorie (masters2)? Dat moet ergens rond de 5e plek geweest zijn, denk ik.

De sfeer bij de finish is aardig, maar niet echt uitbundig. Ik ga maar snel naar huis! Binnen enkele kilometers sta ik al in een gigantische file luisterend naar dezelfde CD als vanochtend. Meerdere keren zelfs. Ik ontdek op die CD nog een mij tot dusver onbekend nummertje van Toby Keith. Dat nummer heb ik per ongeluk gedownload toen ik op zoek was naar "Bring on the Dancing Horses" (Echo and the Bunnymen). Dat nummer van Toby Keith is een ander nummer over paarden. Een beetje country styl rock. Na het enkele keren beluisterd te hebben, weet ik het steeds meer te waarderen. "Whiskey for my men, and beer for my horses" klinkt keer op keer door de speaker. Wat moet ik daar nu weer mee? Ik lust geen whiskey, maar zin in een biertje heb ik wel…Ik zal wel een paard zijn dan.

Ronald

Een Reactie op “

  1. Pingback: MTB-marathon Rhens 2014 | rockNdust·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s