20/4/2007 – 5/5/2007 Trainen bij het Gardameer: super!

Vrijdagmiddag 20/4 zijn we vertrokken richting Trentino. Ergens in Zuid Duitsland nog even een nachtje overblijven en zaterdagochtend de Brennerpas over. Via Arco en Riva naar Lago di Ledro. In Molina di Ledro zullen we 2 weken op de camping blijven.

Aan het meer is het lekker rustig. Campinggasten zijn er nauwelijks. ’s Avonds wordt de plaatselijke pizzabakker opgetrommeld door de campingbaas omdat de Nederlanders graag pizza willen. Binnen 5 minuten is hij gearriveerd om onze pizzas te bakken. We zijn in Italië! Je zult maar pizzabakker zijn….

Zondag 22/4/2007 Rondje Cima d’Oro

Zondagochtend eerst een rondje om het Ledromeer op de fiets met de kinderen. Zondagavond mijn eerste trainingstochtje: via Mezzolago richting Cima d’Oro, naar Locca en Pieve di Ledo. Dan nog een stukje om het Ledromeer het pad op richting Passo Nota. De klim naar Cima d’Oro is behoorlijk steil. Ik moet weer even wennen aan de afdalingen op schotterpaden. In het begin gaat het dalen op schotter nog een beetje onwennig,  Dalen op schotter blijft toch iets aparts dat we bij ons in de Ardennen of Eiffel eigelijk niet kennen. Maar ik krijg de slag gelukkig weer te pakken. Het vertouwen in banden en remmen groeit. Tegen het einde van de trainingrit raas ik alweer net zo snel naar beneden als tijdens de Transalp vorig jaar.

In de buurt van Locca zie ik telkens weer supersteile trails voor downhillers naar beneden komen. Bijna loodrecht naar beneden lopen de sporen. Het is al laat. Ik kom geen downhiller tegen vanavond.

Maandag 23/4/2007 Wandelen bij Tremalzo, geen training

We gaan wandelen met de kinderen boven op de berg bij Tremalzo. Met de auto rijden we naar boven tot het dorpje Tremalzo en gaan een mooi stuk lopen. Het eerste deel van onze tocht volgt een downhilltrail. Die trail loopt naar beneden het dal in vanaf de hut die je vanaf de bergkam boven kunt zin liggen. Wat lijkt het mij geweldig om eens een keer een downhillfiets te huren en me met de bus te laten afzetten hierboven. Een ideetje voor volgend jaar. Als ik met de kinderen nog even naar het beroemde Tremalzotunneltje wil lopen, komt een onweer opzetten. We zijn bijna bij de tunnel, maar ik besluit toch maar rechtsomkeer te maken met de kinderen. Jammer. Zij hebben de tunnel alleen in de verte zien liggen.

Dinsdag 24/4/2007 De Tremalzo op.

Vandaag eerst een rondje met de kinderen in de kano om het Ledromeer, daarna laat in de middag een stukje trainen.

Vandaag ga ik op de bike de Tremalzo op! Ik kies de offroad route vanaf Lago die Ledro. Het eerste deel van de klim is weer steil. Dit lijkt inmiddels typisch voor de steek rond het Ledromeer. Binnen een uur ben ik bij Passo Nota. Deze plek komt me bekend voor. Hier ben ik tijdens de Transalp naar beneden geraasd. Deze keer rijd ik in omgekeerde richting: naar boven. Regelmatig heb ik een prachtig uitzicht over het Gardameer. Passo Nota ligt op 1100 meter. Het Gardameer op 60 meter boven zeeniveau. Ik moet nog naar een kleine 1800 meter; daar ligt het tunneltje van Tremalzo.

Dit laatste stuk is in mijn geheugen gegrift. Breed, met grove schotter, hier en daar een rotsplaat, af en toe een tunneltje, een afgrond ernaast, en elke kilometer wel een oude "bunker / grot" uit WO I. Het is al vrij laat en ik kom op dit tijdstip geen mens meer tegen hierboven. Hoe eenzaam moet dit gebied in WO I geweest zijn? Welk geweld heeft hier in die periode plaats gevonden? Welk leed is hier veroorzaakt? Hoe tegenstrijdig zijn deze gedachten met de prachtige omgeving? Ik hoor de stenen onder mijn banden ruisen en kraken. Als ik even stop voor een foto is het helemaal stil. Waar kom je deze stilte nog tegen tegenwoordig?

Img_1621

Dan komt een wat langere tunnel. Ik zie geen steek. Ik hoor water druppelen. Het is er koud en vochtig. Als ik weer in het daglicht kom zie ik dat er nog sneeuw ligt langs het pad. Ik rijd in een aardige cadans omhoog.  Het loopt soepel. Als ik uiteindelijk boven aankom (in 2 uur vanaf Lago di Ledro) schrik ik wel even van de tijd. Het is bijna 19.00u. Ik moet nu maken dat ik weer beneden kom. Same way, but faster. Brain van de achterdemper volledig open. Voorvork nog even snel afstellen en naar beneden. Zo’n afdaling is genieten. Wel blijven opletten. Er liggen grote keien, kuilen, rotsplaten en richels met een vaak een diepe afgrond ernaast. Om 20.00u sta ik onder de douche de stof uit mijn haren te spoelen.

Woensdag 25/4/2007 Rondje over de weg richting Storo

Woensdag is marktdag in Riva. Een geschikte dag voor een kennismaking met Riva dus.  De markt valt tegen. Veel goedkope kleding en zonnebrillen. 25 april blijkt een feestdag in Italië. Volgens mij een soort bevrijdingsdag, Vandaar die vreemde markt waarschijnlijk. Riva zelf is gezelliger. We zoeken een terrasje en bestellen cappuchino, later pizza.

Inmiddels wordt het terrein voor het bikefestival van dit weekend opgebouwd.

De training later op de dag gaat over de weg richting Storo. Ik kom langs Tiarno di Sotto en Tiarno di Sopra. Hier is de Transalp ook doorheen gekomen vorig jaar. Ik herken echter niks meer. De heenweg loopt licht bergop, terug lekker razen bergaf. Af en toe moet ik een vliegje uitspugen. Gatsie.

Donderdag 26/4/2007 Via Tremalzo naar Limone

Ooit heb ik grote verhalen opgehangen over het ijs op de terrasjes in Limone. Vandaag wil de familie naar dát terras in Limone. OK, maar dan ga ik wel op de fiets.

Vanaf Molino di Ledro rijd ik over de weg naar Tiarno di Sopra, waar de klim over asfalt naar Tremalzo begint. Dit is de klim zoals we die in de Transalp ook gereden hebben. 14 kilometer vanaf de voet tot aan de tunnel zijn het. Van 764 meter NAP aan de voet tot 1814 meter NAP bij de tunnel. Leuke, maar toch ietswat saaie klim is dat. Ik heb niet zoveel met asfalt. Hoe hoger ik kom, hoe kouder het ook wordt. Leuk zijn vooral de herrineringen aan de dag dat we met Toon, Rick, Julien, Edwin, Rinus, Fred en Marc deze beklimming deden. Op 23 juli 2006 om precies te zijn.

Ik nader de tunnel. Het is koud hierboven. Ik trek mijn body en arm- en kniestukken aan. Ik begin met de afdaling naar Passo Nota. Dezelfde als dinsdag. Het is weer genieten. Deze keer kom ik regelmatig andere bikers tegen. "Servus", "bon jorno", of gewoon "hi", wordt er geroepen. Iedereen op een fiets lacht hier.

Img_1692

Bij Passo Nota gaan de body, been- en armstukken weer terug in de rugzak. Het is warm. Vanaf Passo Nota ga ik nu richting Passo Guil. Dit is weer nieuw terrein. Enkele keren kom ik een afslag naar Limone tegen, maar welke was het die we in de Transalp hebben gedaan? Op de kaart volg ik maar "sentier St Antonio". Dit lijkt de meest logische route naar Limone. Dan slaat sentier St Antonio af naar beneden. Hier wordt het heel erg steil. Dit is niet het pad dat we vorige zomer naar beneden zijn gegaan. Twee duitse bikers komen teruggelopen. Hier is niet te rijden. Zij adviseren om één van de vorige paden naar Limone te proberen. Maar dan moet ik weer enkele kilometers terug…. Ik besluit daarom maar gewoon de trail via Pregasina naar Riva te volgen.

Img_1695

Hier krijg ik geen spijt van. Wat een super trail is dit. Duizend meter boven het Gardameer lijkt het net alsof je zo een steen in het meer kunt gooien. Veerboten op het meer lijken op de speelgoedbootjes van mijn zoontje. Wat een trail! Smal, stenig, lekker bochten. tegen het einde wordt het steeds steiler. Dit is het mekka voor downhillers en freeriders, maar ook voor een gewone marathonbiker zoals ik. Hoewel ik enkele keren een paar meter heb gelopen.  Dan kom ik door Pregasina; leuk klein dorpje met een prachtig "spagetti"-terras. Het terras zit vol met bikers. Ik raas nog even door tot onder in Riva. Daar ga ik over de weg naar Limone.

Op het strand tref ik de rest van de familie. Ze zitten op de plek waar op 23 juli 2006 het finishdoek hing. Dan eindelijk het ijs op het terras in Limone. Ik zit op het terras in mijn bezwete klofie nog onder de stof. Ik bestel het grootste ijs op de kaart. Img_1705

Img_1701

Vrijdag 27/4/2007 Bergwandelen en korte lostraptraining

Vrijdagochtend eerst maar even de fiets poetsen voor de marathon van zondag; die zit in inmiddels onder een dikke laag stof. Een laatste technische check.

Daarna een wandeling: een rondje met 900 hoogtemeter moet wel genoeg zijn met de kinderen. Zoals meestal zijn de kids eerst niet vooruit te branden. Daarna zijn ze niet meer te stoppen. Als de paadjes maar moeilijk genoeg zijn, is het interessant voor hen. Klauteren willen ze. Darik weet altijd weer ergens een zeldzame bloem vandaan te toveren. Hmm… Hij wil trouwens dat ik hem vanaf nu Klauter-Darik noem.

’s Avonds doe ik nog een korte lostraptraining richting Stroro.

Zaterdag 28/4/2007 Startnummer afhalen en korte training.

Vandaag haal ik mijn stuurbord af voor de marathon van morgen: ik heb nummer 1090 en start in blok D. Dat valt me erg tegen. Ik had gehoopt op vak B of C. Er blijken 2400 bikers te starten morgen.

Als ik al mijn spullen voor de marathon in gereedheid heb gebracht ga ik nog lekker 2 uurtjes trainen. Ik rijd Valle de Concei omhoog over de weg. Dit is een heerlijk groen dal met enkele dorpjes: Locca, Enguiso en Lenzumo. Volgens de informatieborden langs de weg heeft dit dal in het verleden veel te maken gehad met overstromingen door noodweer. De riviertjes staan nu nagenoeg droog. Moeilijk voor te stellen allemaal.

De training gaat soepel. Ik voel me goed. Ik ben er klaar voor! Geen biertje vanavond.

Zondag 29/4/2007 Marathon

Rocky Mountain Bike Marathon Garda Trentino: Zie apart verslag.

Maandag 30/4/2007 Hersteldagje in Verona, geen training

Deze dag lijkt het meest geschikt voor een bezoekje aan Verona. Op 1 mei is immers alles dicht hier in italië. Verona blijkt een leuke stad met een echte Italiaanse sfeer en een indrukwekkende Romeinse Arena.

Op weg terug uit Verona krijg ik een SMS-je van Andre Adams: "ik ga morgen 4 uurtjes biken met Rinie, als je meewilt hoor ik het wel". Zo gauw ik uit de tunnel ben maar even terugbellen: Ik ga mee morgen!

Voor een ontspannen lostraptraining is het inmiddels te laat geworden.

Dinsdag 1/5/2007 Dagje biken met Andre en Rinie

Om 10.00u hebben we afgesproken bij de camping van Andre in Arco. Andre kent de weg hier op zijn duim. Door het centrum van Arco rijden we de west flank op van het dal van de Rio Sarca.  We pakken wat paden die we in de marathon zondag ook gereden hebben. Terug in het dal volgen de trail langs de Rio Sarca. Die is stenig. Grote keien liggen hier op de grond. Mooi, mooi, mooi. Het gaat telkens weer omhoog en omlaag.

Dan zoeken we de west flank van het dal op. Andre wijst ons de weg. We komen uit op een stukje van de slotklim uit de ronda extrema van afgelopen zondag. We rijden gelukkig niet helemaal tot boven. Andre weet een leuke trailafdaling. Super! Als weer kort over een stukje asfalt rijden ligt er een zwarte slang op de weg. Ik kan de slang net ontwijken, maar zie dat die in een snelle beweging probeert te happen. Mis…gelukkig. Hij had zo mijn kuit kunnen pakken. Pff.

Via enkele trials en een stukje schotter komen we weer op het asfalt uit bij Arco. Bij de camper van Andre en Lennie drinken we nog een kop koffie in de zon. Andre en Rinie: bedankt voor de leuke tocht!

Img_1741Img_1742 Img_1743

Img_1744

Met de auto rijd ik weer terug richting Molina di Ledro. In de tunnel, die verboden is voor fietsers, zie ik een vrouw op een fiets met bagage-aanhanger. Later op onze camping tref ik haar weer: het is Liselore. Liselore is een Nederlandse marathonbikester die in Zürich woont. Ze rijdt in anderhalve week van Rome terug naar Zürich. Die avond zitten we nog lang onder de luifel te praten. Terwijl het stortregent praten we over de Grand Raid Cristalp, de Swiss Bikemasters, de Nationalpark Marathon in Scuol. Lieselore kent ze allemaal. Ze was ingeloot voor de Transalp 2007, maar heeft inmiddels een ander sportevenement gepland en daarom maar bedankt voor het startbewijs van de Transalp…. Ai…. Het wordt laat die avond.

Lieselore: succes met je nieuwe job!

Woensdag 2/5/2007 Geen training

Het is een beetje grijs weer vanaag. Liselore komt gezellig mee ontbijten bij ons. We maken er een lekker lang ontbijt van vandaag. Na het ontbijt vervolgt ze haar weg op de fiets naar Zürich.

We luieren wat en gaan ’s middags naar Arco. Dagny van 8 gaat mij mee op de fiets in een downhill van Molina di Ledro via Pregasina naar Arco. Dat is 600 meter dalen tot het niveau van het Gardameer. Dagny vindt het prachtig. Ik ook. In Arco komen we Andre met Lennie nog even tegen. Het is vandaag geen weer om hoog de bergen in te gaan met dit weer.

Donderdag 3/5/2007 rondje Passo Guil – Pregasina

Vandaag is onze laatste dag hier. We gaan eerst een stuk wandelen bij Tiarno di Sotto. We lopen een stuk in de richting van Passo di Rango. Dat is de plek waar we tijdens de Transalp 2006 in het bos iemand schunnige matrozenliedjes hoorden zingen in het Nederlands. Hier ook had ik kennis gemaakt met een Russische deelnemer uit Moskou. Ik heb nooit meer iets van hem gehoord. Daarna tegen het eind van de middag tijd voor nog een mooie laatse training: omhoog naar Passo Nota en weer via de trail langs Passo Guil en Passo Rochetta naar Pregasina. Wat een te gekke afdaling. Ik rijd een gewoon lekker tempo en geniet van het uitzicht over het Gardameer. In Pregasina wacht Dagny op mij om samen de downhill van gister nog een keer te doen tot in Riva! Daar drinken we nog een cappochino op het terras. Morgen moeten we weer naar huis.

De meeste bikers in Riva pikken onderweg naar huis nog even de Saarschleiffen marathon mee op zondag 6 mei (onderdeel van de RWP-cup). Die laat ik schieten: zondag is mijn zoontje Darik jarig!

Ronald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s