Langenberg Marathon

Langenberg Marathon, 1 oktober 2006

Op donderdag krijg ik van Cas en Leon een mailtje: zij hebben een “zimmer” gereserveerd, en er is nog plek. Ik twijfel. De verleiding is groot. Maar ik ben verstandig en besluit om zaterdagavond met mijn dochter naar de streetdance te gaan. Ik ben al te veel weg geweest dit jaar, vind ik. Op weg naar de Transalp heb ik al week in, week uit marathons gereden. Het is mooi geweest. Ik zal morgen de wekker zetten om 5.30u en om 6 uur vertrekken naar de Wiemeringhausen.

Ja,…de Langenberg Marathon ligt niet in Langenberg. Langenberg is de hoogste top in het parcours en die gaan we 3 keer beklimmen! Moet je wel effe weten voor je vertrekt natuurlijk!

Ik ontbijt in de auto. Om 8.15u kom ik aan in Wiemeringhausen. Ik had nog een half uur langer in bed kunnen blijven liggen! Inschrijven, stuurbord monteren, bikekleding aan, warm rijden is weer het vaste ritueel. Bij het warm rijden herken ik Gertjan Roosjens aan de Discovery kleding. Even kennis maken; Gertjan woont ook hier in de buurt.

Bij het warmrijden hoor ik: ‘he Ronald!, korte nacht hé? Het zijn Leon en Cas. Zij hebben in hun “zimmer’ lekker lang kunnen uitslapen.

De start wordt 10 minuten uitgesteld. Uiteindelijk starten we om 10.10u. Na enkele kilometers merk ik dat het eigenlijk wel lekker loopt. Langzaam schuif ik naar voren in het veld. Als we na een aanloop ronde van een kilometer of 5 beginnen aan de eerste lange klim heb ik een lekke band. Ik rijd naar de kant om een bandje te wisselen. Het hele veld komt in de klim voorbij geschoven. Mijn  eerste lekke band in een marathon dit jaar! De handigheid is er daardoor ook een beetje uit merk ik. Het kost me enkele minuten. Dan pik ik weer aan in het peloton. Al snel merk ik dat de luchtpatroon niet voldoende lucht bevat voor de band. Bij de volgende bevoorrading zal wel een pomp staan! Niet dus! Ik leen een pomp van een vriendelijke medebiker. Weer enkele minuten verspeeld! Als ik daarna weer verder rijd zit mijn zadeltasje los! Weer even stoppen! Ik heb erg weinig pech gehad de laatste tijd, en dat komt mijn handigheid in dit soort situaties niet ten goede. Misschien moet ik dit soort acties ook maar eens opnemen in mijn trainingsprogramma.

De eerste 15 kilometer lopen dus niet echt soepel, terwijl ik me vandaag echt uitstekend voel. Uiteindelijk ben ik weer lekker aan de gang. Ik kom op temperatuur en kruip langzaam naar voren in het veld. Onderweg in de klim naar de Langenberg hoor ik achter me: “he ben jij Ronald?”. Een beetje verbaasd kijk ik om. Het is Jan Verhaar. Jan is, net als ik kayaker én mountainbiker! Hé leuk kennis te maken! We praten even over het wildwatertraject op de Noce in Italië. Ik ben daar deze zomer langs gefietst tijdens de Transalp, Jan heeft ‘m gevaren! De kennis making was helaas maar kort. We verliezen elkaar alweer uit het oog. Volgende keer maar wat langer bijpraten over wildwatertrajecten!

Verviers2

Nog steeds bezig aan mijn grote inhaal actie kom ik boven op de Langenberg. Daar begint een kort stukje single train tussen wat modderpoelen door. De mannen voor mij gaan niet snel genoeg. Ik besluit om een inhaal actie slalommend tussen de bomen uit te voeren. Op volle snelheid zie ik opeens geen andere uitweg meer dan de weg midden door een modderpoel. Dat was niet verstandig! Ik sta 40 centimeterdiep in de blubber. Later wordt mij onderweg meerdere keren gevraagd hoe ik aan die modderfiets kom. “Nou wat dacht je?.., Een inhaalactie natuurlijk!”

De eerste en tweede ronde lopen uiteindelijk toch nog redelijk. In de derde ronde beginnen de kilometers te tellen, met name in de eerste klim heb ik het zwaar. Meestal als ik me goed voel krijg ik de laatste kilometers weer nieuwe energie. Hoewel ik nog niet op het niveau zit van juni/juli voel ik me nu ook weer sterker worden in de laatste kilometers. Voor mij het teken dat ik over mijn conditionele dip heen ben. Mentaal is het seizoen nu wel lang genoeg geweest, maar al ik zo door zou gaan zou ik ergens in november weer kunnen pieken! Dat ga ik echter niet doen. Het wordt tijd voor een rustperiode. Uiteindelijk kom ik na 6 uur 6 minuten over de finish.

Bij de niet-licentiehouders ben ik 38ste geworden op de lange afstand; in mijn categorie 15e. Ik ben niet ontevreden. Ondanks het naderende einde van het seizoen voelt het goed om weer te groeien na mijn korte dip.

Hierna nog één race dan is het seizoen over: de Bart Brentjens Challenge. Daar heb ik veel zin in! Een race in mijn achtertuin! Nou is die race niet echt op mijn lijf geschreven: veel korte steile klimmen. Geef mij maar liever lekker lange klimmen. Veel tempowisselingen is niks voor mij. Maar we zullen zien! Ik heb in ieder geval veel zin om me nog één keer helemaal leeg te rijden dit jaar!

Ronald

PS foto’s van Langenberg volgen nog! Sportograf.de stond weer in elke bocht klaar met een toestel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s