Shark Attack

Shark Attack, Saalhausen, 110 km/ 3200hm, 24 juni 2006

We hebben onze RockNDust team-outfit ontvangen! De eerste race in de sponsorkleding! Het heeft wat moeite gekost, maar het resultaat mag er dan ook zijn! Img_0309_1

Img_0315

Vrijdag avond als we onze kinderen in bed gestopt hebben vertrekken we met de caravan naar Saalhausen in Sauerland.Rond 21.45 komen we daar aan. Een plek voor onze caravan is snel gevonden tussen de campers. We eten nog wat mihoen en yogurt met musli en gaan dan snel slapen.

Om 6.00u gaat de wekker. Het ontbijt moet 2 tot 3 uur voor de start al achter de kiezen zitten en de start is om 9.00u.

Tijdens het ontbijt spreken we af: we gaan in transalp-formatie rijden! Vanaf 8.00u warmrijden; om 8.40u startopstelling. Terwijl het hele peleton al is opgesteld komt er nog een auto van achter die nog even langs wil. Hierdoor ontstaat wat gedring en geschuif waardoor we Marc enkele meters van mij vandaan zijn startpositie krijgt. Na de start volgt een vlakke ronde van 4 kilometer door en langs het dorp. Binnen een paar honderd meter zit Marc alweer in mijn wiel. Dan begint de eerste klim: een lange en ook redelijk steile zo in het begin. Over het algemeen rijd ik ietje sneller bergop als Marc. Marc volgt lang in mijn wiel. Het is ook nog erg dringen in die eerste klim. Dan laat Marc een klein gaatje vallen. In een haarspeltbocht zwaaien we nog naar elkaar: "alles OK?, ja alles OK". Marc ligt ongeveer 40 meter achter mij. Ondertussen in de klim kom ik nog  Jan.Molenschot tegen die ook samen met zijn broer naar de Transalp gaat binnenkort! Even gekletst, straks in de Alpen praten we verder, want ik wacht even op Marc!

Ik laat me losjes rollen in de afdaling, Marc zal met zijn Stumpjumper FSR wel zo voorbij speren! Na een tijdje rollen begint de volgende klim. Nog steeds geen Marc. Halverwege de volgende klim ga ik stilstaan om te wachten. Het hele peleton komt voorbij. Dan wordt het leeg. Niemand meer."Marc zal wel een lekke band hebben, en komt zo dadelijk wel voorbij", denk ik. Ik vraag toevallige voorbijgangers of ze iets van Marc gezien hebben: "een eindje verderop is een Nedelander flink gevallen". Nu krijg ik schrik. Ik fiets terug naar de vorige klim. Ondertussen kom ik de gevallen Nederlander tegen: het is niet Marc. Ik ga verder terug. Tot het einde van de eerste klim. Het is inmiddels helemaal leeg geworden daar in het bos. Een Stel verdwaalde wandelaars vertelt mij dat een Nederlander met pech terug is gelopen naar het dorp. Dat is balen zeg! Binnen 10 kilometer zijn we elkaar volledig krijt geraakt! Ik draai allerlei scenario’s af in mijn hoofd en denk terug aan de marathon van Garmisch Partenkirchen van 2 jaar geleden: daar had Marc ook pech, liet zijn fiets repareren en sloot in de tweede ronde weer bij me aan. Ik verwacht dat hij dit wel weer zal doen, en besluit dus maar opnieuw van start te gaan. Inmiddels is geen biker meer te bekennen.

In een soort natuurlijke drang om het hele peleton maar weer bij te halen ga ik gigantisch hard rijden. Na een kilometer of 15 haal ik de staart van het deelnemersveld weer bij. Ik rijd velen voorbij. Bij de doorkomst voor de tweede ronde hoop ik Marc weer aan te treffen. Echter geen spoor van hem. Ik ga verder voor de tweede ronde.

Door deze ondoordachte inhaalrace vergeet ik "water te tanken" bij de bevoorrading. Dat is fataal. In het begin van de tweede ronde  krijg ik de terugslag: ik heb niet gedoseerd gereden en bovendien veel te weinig gedronken. De tweede ronde loopt hierdoor erg slecht. Uiteindelijk kom ik over de finish. Marc komt me al tegemoet. "Wat is er gebeurt", is de vraag die we beide hebben.

Marc bleek inderdaad een lekken band te hebben. Na het verwisselen van de band bleek hij al snel nog een lekke band te hebben terwijl hij maar één reserve band bij zich had. In de veronderstelling dat ik al lang doorgereden was, is hij maar teruggekeerd naar het dorp. Daar heeft een dorpeling plakmateriaal bezorgd, zodat hij na enige tijd toch nog kon starten. Maar het was toen al zo laat dat er niet meer inzat als één ronde.

Achteraf konden we er beide wel om lachen. De uitslag van deze marathon heeft ons weinig opgeleverd. Maar één ding is zeker: ook in deze laatste voorbereidingsmarathon hebben we weer veel geleerd.

1) Houdt elkaar goed in de gaten
2) Maak duidelijke afspraken over wat te doen als je elkaar kwijt raakt.
3) Blijf ontzettend veel drinken.
4) Zorg altijd voor gevulde camelbag en bidons bij de bevoorrading.

Volgende week is de laatste conditietest bij Topvorm vóór de Transalp. De training wordt vanaf  nu afgebouwd. Volgende week staat nog Le Filip Meirhaeghe in Vielsalm op het programma. Hier is dit jaar echter voor het eerst geen tijdsopname meer. Rest dus eigelijk een gewone toertocht. Dat wordt de laatste lange training met veel klimmen voor de Transalp.

Transalp: here we come!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s