29 april 2006: Sorpental, 100km / 2300 hm

Strijd met de elementen!

Voorspeld werden temperaturen van 3 graden en sneeuw. Maar goed, dat geloof je toch niet in het laatste weekend van april!

We vertrekken om 6.00u thuis bij Marc. Bij de bagage hebben we toch maar de handschoenen, winterschoenen, en overschoentjes gevoegd. Als we vertrekken met de auto is het nog droog. Onderweg begint het te regenen. Via de Duitse radio worden we onderweg nogmaals met de neus op de feiten gedrukt: Op een hoogte van 700 meter wordt sneeuw verwacht in Sauerland!

Het in potentie gezellige dorp en een gezellig evenement maakt bij aankomst al een troosteloze indruk ondanks alle enthousiaste dorpelingen.

Benen en onderrug gaan dik in de “red hot”: dikke warme smurrie voor de spieren. Lange broek erover.

Bij de startopstelling begint het eerst te regenen, later te sneeuwen. Iedereen staat rillend aan de start. Het startschot klinkt om 11.00u. Eindelijk! Waar blijft de eerste klim? Daar krijg je het tenminste warm van! Eerste kilometers lopen licht bergaf over de provinciale weg. De snelheid zit er al gelijk goed in!. Even komt de twijfel: heb ik wel de goede banden gekozen? Marc en ik hebben beide gekozen voor de Gazza / Nokian NBX Lite 2.0 met Stans NoTubes. Hadden we niet beter de NBX 2.1 kunnen kiezen?

In het veld aangekomen blijken we met de banden keuze redelijk uit de voeten te kunnen. Na een lange schotterklim volgt een hele lange modderafdaling. De modder vliegt hier om de oren. Binnen enkele minuten zie ik niks meer door de bril. Gelukkig ligt er een verzorgingsplaats onderaan deze afdaling waar de brillen op verzoek netjes, maar razend snel schoongemaakt worden. Kan ik de eerste kilometers weer vooruit. Het is koud, zeer koud. We komen in een korte sneeuwstorm terecht. Korte gesprekjes met mede bikers komen altijd weer op hetzelfde uit: de verleiding on na één ronde de warme douche op te zoeken is groot! Velen zetten deze gedachte om in de praktijk en staken de strijd na één ronde. Vlak voor de doorkomst schijnt kortstondig de zon: ik weet het zeker, ik ga door voor de tweede ronde!

De tweede ronde begint met een leuk stukje trail. Daarna volgt de klim die we in de eerste ronde ook al hebben gereden. Hier word ik bijgehaald door de koploper bij de dames: pittige tante was dat. Ze komt even naast mij rijden om aan te geven dat zijn de koploopster is en onderstreept daarbij (beetjes overbodig) dat ze de concurrentie achter zich heeft gelaten. Ze pakt mijn achterwiel en blijft daar kilometers lang hangen. Af en toe kijk ik om, verontschuldigend geeft ze dan de reactie: “ik hang nog even in je wiel”. Op een kilometer of 10 voor de finish moet ze uiteindelijk definitief lossen. Dat is ook zo ongeveer het moment waarop mijn achterrem (Avid Juicy Carbon) het begeeft. Ik moet door zonder achterrem. Wat zal Bert Toma hiervan zeggen?

Enkele minuten na mij bereikt “de dame van het achterwiel” de eindstreep. Marc wordt 31e, ik wordt 20e ste bij de masters. In het RWP-klassement levert dat nu even een 10e plek op bij de masters.

Aardige prestatie vinden we zelf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s