De eerste echte in 2006: Kellerwald. 126 km / 3200

Een beetje huiverig wordt ik nu toch wel; we zijn op weg naar Gilserberg, volgens de routeplanner moeten we er bijna zijn, maar nog geen auto met fietsen gezien! Dit zou toch niet de verkeerde Gilserberg zijn? We komen aan in een plaats die je meer gehucht kunt noemen dan dorp. Oeps, we zijn er alweer doorheen. Was dit het dorp van de bekende Kellerwald marathon? Even keren en maar eens een zijstraat inrijden. Wij rijden stapvoets. Daar staat een knul lang de weg. Eerste reactie: maar even vragen dan! De knul ziet ons met de bikes in en op de auto. Op zijn gezicht verschijnt een smile van oor tot oor. We hoeven niks meer te vragen: “Ihr komt für die marathon?” en zijn smile wordt nog groter. We krijgen meteen goede zin! Een stukje verderop worden we met zorg naar een goede parkeerplaats begeleid.

Nu eerst maar even de slaapplek inrichten: hiervoor is de plaatselijke dorpsschool gereserveerd. Nadat we zoveel mogelijk koolhydraten naar binnen gewerkt hebben bij de pastaparty vallen we naast de lessenaar in slaap. Marc snurkt!

Om 6.00u gaat de wekker: een uitgebreid ontbijtbuffet in de sportzaal. Yogurt, broodjes, eitje, koffie, gebak, er ligt genoeg! Bike outfit aan en warmrijden. Inmiddels heeft de brandweer het heledorp hermetisch afgesloten voor verkeer. Om 9.00u staan we met 700 andere aan de start. “Eye of the Tiger” klinkt door de luidsprekers. We gaan van start voor een eerste kleine plaatselijke ronde van een paar kilometer. 700 man, piepende remmen, positie kiezen in het peleton. Dan gaan we het veld in!

Wij gaan voor 120 kilometer. Dat betekend drie ronden. Elke ronde begint met 2 lange klimmen. De eerste is goed te doen. Lang, maar geleidelijk. De tweede is moordend: stijl, minder stijl en superstijl wisselt continue. Daarna volgt nog een hele serie klimmen die in lengte wel meevallen maar waarvan vooral de laatste zeer stijl is!. Tussen deze klimmen wisselen schotterafdalingen zich af met technische en glibberige trails. Leuk!

Ik ben Marc eigelijk al snel kwijtgeraakt in het peleton. Af en toe kijk ik om maar zie niks. In de laatste klim van de eerste ronde hoor ik achter me: hé Ronald! Yip! Da’s Marc! Mooi! We rijden samen de eerste keer langs de finish. In de volgende klimmen verlies ik Marc weer, maar telkens komt hij in de downhill weer terug.

In de laatste klim van de tweede ronde wordt ik aangesproken door een duitser: gelukkig de laatste klim! Nou voor mij niet dus: ik moet nóg een ronde!

Ook de tweede keer komen Marc en ik samen over de finish. Dan begint de eerste klim van de derde ronde, Marc valt een meter of honderd terug. In het begin van de tweede klim zie ik ‘m nog even, maar daarna verdwijnt hij uit mijn zicht. Ik ben ervan overtuigt dat hij zoals gebruikelijk weer terug komt in de afdaling. Intussen merk ik dat mijn achterband heel langzaam leegloopt. Stoppen en bijpompen! Ik verwacht Marc ieder moment! Maar dit gebeurt niet. Ik kom over de finish. Ga pak een appel, wat te drinken en een sportreep. Ik hoef niet lang te wachten. Na 8 minuten komt Marc als volgende rijder binnen! We zijn er, maar wel helemaal uitgeput.

De douche blijkt koud!, maar Marc tracteert op een broodje met duitse worst!

We zijn 39e en 40e geworden bij de masters!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s