Tussen de fiets

Posted: april 10, 2012 in Training

Tijdens de momenten op de fiets wordt de conditie niet beter. Beter word je tússen de momenten op de fiets.

Na onze trainingsweek in het zuiden, was deze week weer een gewone trainingsweek. Een rustige week voor het marathonseizoen echt losbarst. Een lang Paasweekend!

Deze rust is heerlijk! Paasontbijt met de familie bij ons thuis, nadat ik in alle vroegte een nuchtere training door het Heuvelland had afgewerkt. Met vrouw- en dochterlief kijken naar Paris-Roubaix. Zoonlief vind het maar saai hoe Tom Boonen 50 kilometer solo op kop rijdt; “Pap,..wanneer gaan we naar buiten?” Puberdochter roept bij elke kasseienstrook: “Awesome!!”. Wat dat nu weer betekend weet ik niet.

Nadat we vorige week in Frankrijk nog de hele week konden trainen in zomertenue, vind ik het deze week maar verschrikkelijk koud hier in Ransdaal. Deze week haal ik weer brandhout uit de schuur. We zoeken regelmatig een warme plek voor de haard. De rust van een knapperd houtvuur.

De benen voelen op dit moment wel goed. Maar het blijft toch spannend of de afstand er al genoeg inzit. Dat geldt nog meer voor Gabbi natuurlijk! Kellerwald wordt pas haar 4e echte marathon. Zij gaat voor de 80 kilometer. Ik start voor de 120 kilometer.

De week tussen Kellerwald en Riva is een herstelweek! Rust! 6 dagen om te herstellen voor de volgende grote inspanning! Doel in Riva is de Ronda Grande (80km) voor Gabbi, en de Ronda Extrema (105km) voor mij. De beste manier om te herstellen is rustig doortrainen! Die week veel groene thee en water drinken. Koolhydraten bunkeren. Voldoende hersteltrainingen doen. Op tijd naar bed. Benen masseren.

Na de marathon in Riva komt er wéér een momentje van rust: we blijven dan gewoon rustig een weekje in Italie!

We gaan daar vanuit Arco leuke bergritten op de mountainbike maken. Van die ritjes tussen de koeien op de alm, berghutten en uitzichten over het Gardameer. Op zoek naar de rust boven op een berg.

De rust boven op een berg. Onherroepelijk gevolgd door een razende afdaling. Een afdaling tot in de haven van Riva del Garda. Daar verkopen ze Italiaans ijs! Rustig een ijs eten met uitzicht over het meer. Op die plek deed ik dat met Leon nadat we als team in 8 dagen van noord naar zuid de Alpen waren overgestoken. Dat was na de Transalp 2008. Lang geleden alweer.

Mei 2012 ga ik daar weer ijs eten. Ik bestel dan met Gabbi een groot ijs. De eiwitten en koolhydraten in dat ijs kan ik dan goed gebruiken,.. maar belangrijker is dat ik dan extra lang kan genieten van de rust op het terras!

Genieten moet je niet uitstellen, maar gewoon doen! Tja,..en ” biking is our passion”. Dat staat op onze shirts!

Training afgelopen week:
Hersteltraining (1 uur)
Spinning (1,5 uur).
tacx (1,25 uur),
intensief rondje (3uur)
nuchtertraining (1,5 uur)
mountainbiketraining in de modder (3,5 uur, had 4 uur moeten zijn, maar vanwege de regen en kou wat ingekort)

Ronald

De Haute Languedoc als mountainbikegebied. Diep in het Franse zuiden. Zonnig en 23 graden. De luxe van een huis daar. Vele kilometers mountainbike trails. Ideaal voor een mtb-trainingsweek in het voorjaar?

Timing

De timing van deze week had niet beter gekund. Gabbi is na maanden eindelijk echt af van de voorhoofdholte ontsteking. En dat was meteen goed te merken! Haar vorderingen deze week hebben me echt verbaasd. Lange beklimmingen gaan haar goed af! Ritten van 6 uur zijn geen probleem. En technisch gezien rijdt ze heel beheerst en lukken nu dingen die ik me eerst nog niet  kon voor stellen van haar.

Onze nieuwe kleding is vrijdagavond op de valreep gearriveerd. En die is echt gaaf geworden! Super kwaliteit van Bioracer! In 7 dagen, 29 uur op de fiets zonder zadelpijn! Lang leve de Bioracer broeken! Ook de shirts, truien, body en winterjack zijn erg gaaf geworden.

Ik rij elke dag met een grote rugzak. In dit deel van Frankrijk rij je lange tijd door verlaten gebied. Dat betekend genoeg water meenemen. Voldoende te eten, en extra kleding voor het geval van een weersomslag. Rijden met een extra zware rugzak kan voor dit soort trainingsweken eigenlijk geen kwaad! Als ik straks weer zonder rugzak rijd, vlieg ik voor mijn gevoel als een veertje de berg op. Althans dat hoop ik.

We hadden plannen om ook nog naar de Mont Ventoux te gaan. De weersvoorspellingen bij de Ventoux waren  slecht, windkracht 6 en 7 werd voorspeld.  Bovendien is het laatste deel na Chalet Reynard afgesloten vanwege de sneeuw. We besloten uiteindelijk om gewoon te blijven waar we waren: in Boussagues. (24 graden windkracht 2 – 3).
Zondag 25/3 Warmingup Rondje Octon en Salagou
Zaterdag was een vermoeidende reisdag. We gaan daarom rustig van start. We kiezen voor twee rondjes in de buurt van Lac de Salagou. Routenummer 7 en -nummer 1. Vertrekpunt is Octon. Routenummer 1 bestaat grotendeels uit mooie flowtrails langs het meer.

Maandag 26/3 Klimtraining Lodeve
Startpunt voor vandaag is Lodeve. Routenummer 11 en een stukje van nummer 10. In deze route zitten lange klimmen op losliggende keien. Die losse stenenpaden zijn wel erg typerend voor deze streek. De paden zijn niet smal, maar vergen vooral op de steilere stukken toch wat techniek om fietsend boven te komen. Boven aangekomen kiezen we een picknick plek met panoramisch uitzicht over de omliggende bergen met daartussen in de verte Lac de Salagou. Even languit in het grasliggen voordat we weer bergaf gaan.

Dinsdag 27/3 Hersteltraining Avene
Na twee dagen staat een korte hersteltraining op het programma. s’Ochtends gaan we daarom naar de markt in Lamalou. Daar staan midden op de markt, naast de markthal, een aantal bistro tafeltjes waar je in het zonnetje verse oetsers kunt eten met een glas witte wijn erbij! De verleiding is groot! Maar we hebben straks nog een training voor de boeg. Helaas. Volgende keer wil ik wel oesters op die plek! Deze middag eten we  in Villemagne met een gewone fles bubbeltjes water. Tegen het einde van de middag doen we onze hersteltraining.  We rijden een toeristisch rondje over de weg naar Avene. En weer terug. Uiteindelijk zijn we toch nog 3 uur onderweg. Beentjes los trappen.

Woensdag 28/3 Réseau Vert – Boussagues – Col de Marcou
Le Réseau Vert is een werkelijk fantastische mountainbikeroute die oneindig lijkt. De markering is perfect en in twee richtingen. Afhankelijk van de richting en het traject dat je uitkiest ga je lang bergop of lang bergaf. Wij kiezen natuurlijk voor de richting bergop. Weer een goede klimtraining. Achter elke berg, om elke boch ligt weer een verrassing. Het eerste deel van de route gaat door een soort desolaat landschap met rode vulkanische ondergrond. Maar al snel, vanaf Camplong, veranderd het landschap in uitgestrekte bossen met naaldbomen. Hier liggen veel grote losse keien op het pad. Dat maakt het klimmen moeizaam, en vergt continue een alerte rijstijl. Hier en daar loopt een beekje met kraakhelder water dat uitnodigd om wat verkoeling te zoeken. Bij de afgelegen jachthut van Camplong is zelfs een mini meertje waarin je lekker zou kunnen zwemmen. De locals schijnen hier het water zo uit de bron te drinken. De route gaat in onze richting lang bergop. We komen over verschillende kleine colletjes (Col de Clares, Col des Vigneres, Col de Liourel en Col de Servies)  voor we aan de lange afdaling tot Col de Layrac  aankomen. Vanaf hier gaat over technisch trails en bergweiden omhoog richting de Mont Marcou.  Na een korte picknick boven, wijken we van de route om op een geasfalteerde weg uit te komen. Over het asfalt rijden we terug naar Boussagues. Tot in Graissesac is dat 12 kilometer hard afdalen met mooie haarspeldbochten! We stoppen onderweg nog even in Camplong voor het terras van Cafe du Pays. Camplong is een ingeslapen dorp met vriendelijke mensen. Het cafe is de centrale ontmoetings plek. Als we in onze nieuwe rockNdust-tennues op het terras zitten worden we begroet door iedereen die voorbij loopt. Een cyclist local komt geinteresseerd vragen waar we gefietst hebben:
Le Reseau Vert? Où êtes-vous départ?
Nous sommes partis dans Boussagues
jusqu’à quel point avez-vous monté?
Jusqu’a Col de Marcou.
Oh la la! 

Dit terras in Camplong kan ik iedereen aanraden. Hier staat de tijd stil. Later die week, op zaterdag gingen we als afsluiting van deze mooie bikeweek nog eens naar Cafe du Pays. Deze keer krijgen we een hand van de eigenaar. Ca va? Qui merci! We bestellen een pression en bekijken de dorpstafferelen. Er komt een oude man met een grote bos grijs haar in werkoveral naar buiten. Zijn hoofd lijkt te gloeien. Ook hij groet de twee vreemdelingen op het terras. In een bochtige lijn loopt hij naar een dofrode Renault vol deuken en krassen. Hij stapt in, sluit de portier maar half,  en probeert de auto te starten. Naar een aantal keer lukt dat. Ondertussen heeft hij de aandacht van het hele terras. De grote grijze bos haar schakelt nu in de achteruit,.. en begint te rijden. Achteruit. Een heel stuk achteruit. Pas tegen de dorpsplataan komt hij tot stilstand. Het hele gebeuren zorgt voor grote hilariteit op het terras. Zijn dorpsgenoten roepen hem na dat hij de plataan beschadigt!

Donderdag 29/3 Rondjes bij Villeneuvette.
Deze dag rijden we twee vaste mountainbikerondjes bij Villeneuvette. Routes nummer 4 en 5. Deze maken onderdeel uit van de routes van Salagou. Dit is weer een heel ander gebied. We rijden tussen olijf- en wijngaarden met hier en daar pittige korte klimmetjes en een mooie technische downhill over rotstrappen.

Vrijdag 30/3 Réseau Vert – Joncels – Cirque de Labeill
Dit is ook weer een heel mooi traject van de Reseau Vert. Ook dit dit van deze route loopt grotendeels door afgelegen gebied. In deze richting vooral bergop. We komen steeds dichter bij de Cause de Larzac. Na Roquedonde komen we in een gebied met een soort zandgrond waar kiezels in liggen. Bergop door het mulle en gloeiend hete zand. Mijn vrienden rijden op dit zelfde moment in de Cape Epic. Zij zullen dit vaker tegen gekomen zijn! Heet en mul zand. Vanaf Cirque de Labeill rijden we over het asfalt terug naar ons beginpunt. Daar vlakbij Cirque de Labeill ligt nog een boudistische tempel. Een vreemde gewaarwording in Frankrijk, en toch past het op een bepaalde manier wel bij het Cause-landschap van deze plek.

zaterdag 31/3 Rondje langs Dio – als wedstrijd
Als laatste rit stond in onze trainingsschema: 2,5 uur, rijden als wedstrijd. Vanuit Boussagues rijden we  een warming-up naar Lunas. Daar klinkt ons startschot! En gelijk een lange klim. Ik probeer nu van Lunas via Dio tot La Tour sur Orb, zo hard mogelijk te rijden. Als snel merk ik dat ik al behoorlijk wat uurtjes op de fiets gezeten heb deze week. Om tot mijn omslagpunt te komen moet ik vandaag echt tot op het tandvlees gaan. De meeste energie heb ik op deze 7e dag  biken al verbruikt. Maar het is heerlijk om zo diep te moeten gaan. Happend naar adem in de warme lucht. Bij de eerste hele lange klim boven aangekomen draai ik om en ga ik weer terug bergaf. Gabbi tegemoet. Veel eerder dan verwacht komt ze al aan! Ik dacht dat ik veel meer voorsprong had gepakt. Ik draai weer om, om nog een keer dit deel van de helling maximaal omhoog te rijden. Dan schieten we de afdaling in naar Dio. Er volgen nog een paar kortere hellingen en single trails. Dan komt onze finish in La Tour sur Orb. Dit is ook het einde van deze trainingsweek.

Rustig pedaleren we nog naar ons huisje in Boussagues. Tijd om de koffers weer te pakken! Jammer. We hadden nog wel 7 dagen kunnen verder biken. Geen probleem. De Haute Languedoc is een ideaal trainingsgebied!

We zijn klaar voor de marathons van Kellerwald en Riva del Garda in april!

(Binnenkort meer foto’s)

Ronald

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Sart Tilman (18-3-2012)

Posted: maart 20, 2012 in Marathons

Seizoensopener

Raid du Sart Tilman is altijd een leuke seizoensopener. Niet lang. Zo’n 55 kilometer met 1400 meter hoogteverschil. In deze vroege rit heb ik in het verleden eigenlijk nooit echt super gereden. Ook deze keer vond ik mijn gereden tijd niet echt om over naar huis te schrijven. Toch ging het goed!Ik kon de rit goed doseren. Ik had voldoende macht bergop. En naarmate de kilometers vorderde ging het beter. Vooral dat laatste is veelzeggend voor mij.

Er was regen voorspeld. Veel regen zelfs. s’Nachts hoor ik de regen hard op het dak klateren. Direct nadat de wekker is afgegaan, besluit ik om mijn modderfiets mee te nemen.Terwijl mijn Epic geprepareerd klaar staat. Een impulsief besluit.

Gabbi’s verkoudheid is aan de beterende hand, maar ze gaat vandaag niet door de regen fietsen. Met het oog op de komende trainingsweek in Frankrijk, is dat een verstandige beslissing. Ze maakt zondag haar trainingsuurtjes in de sportschool, en op maandag een intensief trainingsrondje in betere weersomstandigheden.

In de auto bij Vise is de weg kurkdroog! Heeft het hier niet geregend? Rond half negen kom ik aan bij het kerkje van Sart Tilman. Ik schrijf me in voor de toertocht. Ik heb er geen 6 euro extra voor over om mijn tijd te laten klokken. Ik heb mijn eigen tijdswaarneming: de Garmin Edge.

Deze rit heb ik al ontzettend vaak gereden. Alleen de laatste twee jaar heb ik hem overgeslagen. En dan is het leuk om te ontdekken dat de organisatie het parcours had aangepast. Het parcours blijkt een leuke mix van boswegen, paden en single trails, met hier en daar wat korte stukjes die wat meer techniek vragen. Ik kom zelfs een kort loopstukje tegen langs de Ourthe. Het parcours is zo goed als droog! Slechts een paar korte modderstukjes in het laatste deel van de route!

Ik had mijn modderfiets wel kunnen thuis laten!
Mijn modderfiets is een oude TREK 8000 met HS33 velgremmen. Op deze fiets monteer ik altijd de afgedankte drivetrain van mijn Specialized Epic. Om de wielen zitten lompe modderbanden. Deze fiets is ideaal om als een tractor door de modder te ploegen, maar vandaag absoluut een traag vehicel. Ook is het weer wennen met de velgremmen in Ardennenterrein. Ik heb weinig vertrouwen in de “navigator” voorband op gladde boomwortels en rotsblokken. Zijdelings glijdt deze band te snel weg. De afdalingen rij ik daarom wat gereserveerd. Ook het schakelen gaat zoals je op een modderfiets mag verwachten: onzuiver.
Ik verlang naar mijn Epic!

De rit zelf gaat goed. Ik geniet van de route. Ik kan het tempo waarmee ik gestart ben makkelijk vasthouden. Ik kan zelfs het tempo wat ophogen. Gedurende de hele rit kan ik makkelijk in de hogere hartslagzones komen. Continue heb ik nog energie in reserve. En dat voelt goed!

Soms zit ik opgesloten tussen de rustige toerrijders. Ik beschouw die momenten dan maar als recuperatiemomentjes. Een luxe die je bij de echte marathons niet hebt! Onderweg nog twee keer verkeerd gereden. Slordig van mij: de route was goed uitgepijld.

Na 3.25u kom ik over de finish. Geen geweldige tijd. Maar het gemak waarmee het ging, en de reserves die ik nog over heb, wekt vertrouwen. Langere afstanden zijn meer mijn ding! De langere ritten komen eraan. Op 22 april Kellerwald 120km. Een week later op 29 april Riva del Garda 105km.

Mijn geplande piek dit seizoen in juni-juli gaat wel goed komen! Die zal er zijn dan. Daar heb ik vertrouwen in. De vraag is alleen: hoe hoog zal die zijn? De trainingen verlopen voorspoedig! Hopelijk is Gabbi nu ook eindelijk definitief hersteld van haar verkoudheid! Dat lijkt er nu wel op!

Volgende week hebben we een bikeweekje in Frankrijk gepland. Biken onder mediterane omstandigheden. Ik heb de routes daar al in mijn hoofd zitten! Ik verheug me daar enorm op! Op de terugweg uit Frankrijk doen we misschien nog wel even een beklimming van de Mont Ventoux vanuit Bedoin. Dat zou een goede klimtraining zijn! Zou die op 31 maart al sneeuwvrij zijn?

Het seizoen is begonnen!

http://connect.garmin.com/player/159049302

Ronald

De Kop

Posted: maart 14, 2012 in Geen categorie

Het is 8 uur. Ik ben op de fiets op weg naar mijn werk. Gewoon mijn huis-tuin-en-keukenfiets, met twee grote oranje fietstassen achterop voor mijn lunchpakket. Het weer is prima, dus daar kan ik van genieten.

In Kunrade kom ik onverwacht achter een racefietser terecht. Een racefietser in vol ornaat. Hij rijdt niet hard. Ik kan makkelijk achter hem blijven. Na anderhalve kilometer draait hij om en roept geirriteerd: “Pak de kop eens over! Jij bent jonger dan ik!”. In mijn gewone kleding, op mijn huis-tuin-en-keukenfiets met twee grote oranje fietstassen, neem ik de “kop” over van de man op de racefiets.

Ik zeg niet dat ik gisteravond tot half 10 heb gespind, dat ik vanochtend tussen 6 en 7 op de tacx zat voor een nuchtertraining, en dat ik nu graag onbezweet op mijn werk wil aankomen!

Ronald

Platte kikkers

Posted: maart 12, 2012 in Training

Het voorjaar komt er aan! Zondag was dat goed te merken. Het geluid van leeuwerikken in de lucht, en platgereden kikkers op de grond.

Onze auto staat nog steeds in Frankrijk met twee dure mountainbikes op de trekhaak. Langzaam maar zeker begin ik me niet alleen zorgen te maken over de reparatiekosten van de auto, maar ook of we de fietsen nog wel terug krijgen. De laatste toezegging van de ANWB: eind deze week zal de auto arriveren in Nederland. Hopelijk staan de fietsen dan nog steeds op de trekhaak!

We hebben gelukkig ieder nóg een fiets. Doortrainen is daardoor geen probleem. Maar die fietsen had ik liever nog even in de garage willen laten staan. Ze zijn pas voorzien van nieuw materiaal voor het komende seizoen. Vandaar dat ik nu al twee weken op de weg train. Volgende week bij de Raid du Sart Tilman gaat die gewoon de modder in!

Zaterdag heb ik een korte training over de “Limburgse cols” gedaan. Een combinatie van Lus 2 en 3 van de Amstel Gold Race. Loorberg, Camerig, Drielandenpunt, Gemmenich, Vijlenerbos, Eperheide, Gulpenerberg, Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg. Zo geconcentreerd zijn er toch behoorlijk wat hoogtemeters te pakken in het Limburgse Land. Heerlijk!

Zondag een D2 training van 4 uur waarvan  1,5 uur samen met Gabbi. Gabbi is nu al een paar maanden aan het sukkelen met een verkoudheid en  de hoofdholtes. Dat gaat maar niet over. Nu wordt het echt tijd dat het definitief over gaat: ingekorte trainingen voor Gabbi. Daar baalt ze van! Niks voor haar.

Zondag was het goed te merken: het voorjaar hangt in de lucht! Rond 9.00u aangekomen bij de Eyserbosweg breekt voorzichtig de zon door, vlak voordat ik hét bos inrijd.  De warmte van de zon is goed te voelen op de zwarte benen. Ik kijk nog snel om voor het uitzicht. Dat is prachtig. Dan verdwijn ik tussen de bomen. Boven, als ik hét bos weer uitrijd hoor ik leeuwerikken in het veld. Hier heerst rust. Nu.

Straks, op 15 april, rijden de grote mannen dit zelfde bos in. Een menigte staat langs de kant. In de lucht zijn dan de helicopters te horen. Motoren razen voorbij. Dan komen ze! De finale van de Amstel Gold Race is begonnen!

Nu geniet ik van de rust. Ik was vanochtend vroeg begonnen met het tellen van platte kikkers op de weg. Ze zijn ontelbaar. De kikkers zijn massaal platgereden terwijl vogels fluitend de komst van het voorjaar vieren. Bizar.

Voor komende week is zonnig voorjaarsweer voorspeld. Dat beloofd veel goeds voor de Raid du Sart Tilman. Volgende week komt ook onze teamkleding. En onze auto uit Frankrijk,…

Ronald

Tunnel van mijn opa

Posted: maart 5, 2012 in mountainbike, Training

210 kilometer

Dit weekend heb ik wat uurtjes extra tot mijn beschikking. Ik ben wat tegendraads deze week: het trainingsschema plus ik eigenhandig wat bij.

Ik heb behoefte aan wat extra duurtrainingen. Door mijn blessure van een tijdje geleden, de strenge vorst periode. en de week in Frankrijk heb ik wat lange trainingen gemist. Dit weekend heb ik dat voor een deel ingehaald! Zaterdag 87km 4:10u. Zondag 123 km 6:30u.

Vrijdags loop ik opeens te snotteren. Iedereen hier in huis is al grieperig geweest. Gabbi is het nu. Ben ik nu aan de beurt? Het is een belangrijke afweging. Dit is het moment dat ik behoorlijk wat trainingsuurtjes kan gaan maken. Of moet ik toch voorzichtiger zijn met mijn verkoudheid? Nú heb ik extra tijd en het weer is prima! In het verleden het ik regelmatig een verkoudheid uit mijn lijf gefietst.  Ik gok er op: ik ga trainen. Niet intensief, wel lang.
Dat is wat ik nodig heb. En daarom laat ik de TT van Gulpen links liggen. Zo tegendraads was ik al lang niet meer!

Zaterdag ga ik voor een knooppuntenrondje noordwaarts. Die richting kies ik maar zelden. En ik moet zeggen, ook die streek heeft hier en daar ook wel zijn charme. Sommige stukken zijn spuuglelijk. Verstand op nul, blik vooruit. Maar andere stukken zijn weer verrassend bijzonder. Uiteindelijk dik 4 uurtjes rustig aan gesnotterd op de fiets.

Zondagochtend. Mijn ontbijt: een banaan, een paar vijgen, en wat dadels. Kopje groene thee erbij. Camelbag vullen. Bidon vullen. Bananen, vijgen.  een appel, en wat stukjes ontbijtkoek in de rugzak stoppen. Regenjas mee. Klaar voor vertrek.

Een ouderwets rondje naar Banneux wordt het. Daar zitten enkele langere beklimmingen in, en dat is altijd goed. Op mijn weg kom ik langs Gulpen waar al een grote mountainbike bedrijvingheid is vanwege de toertocht. Dan kriebelt het toch weer even, maar hou me vast aan het doel van dit weekend: werken aan het duurvermogen.

Het weer in de ochtend is heerlijk. In de zon voelt het warm aan. Ik heb vanochtend bewust gekozen voor een karig ontbijt met alleen fruit om maximaal op vetverbranding te kunnen rijden. En dat begin ik na twee uurtjes wel te merken. De tunnel waar ik eigenlijk wel op gehoopt had voor deze training, komt inderdaad!

De 87km van gistermiddag laat, en het karige ontbijt van vanochtend leveren het verwachte resultaat op: Ik kom terecht in de beroemde tunnel. De tunnel waarin het lijf omschakeld naar vetverbranding. Het loopt niet meer soepel. Het kost me  moeite om bergop een redelijk tempo vast te houden. Geen macht meer in de benen. De tunnel komt wel wat vroeger dan verwacht. Jemig nu al? Ik ben net pas in Herve. Ik moet de berg nog op naar Olne. Daarna de berg naar Banneux. En dan ben ik pas op de helft!

In Banneux beloon ik mezelf op twee stukken ontbijtkoek en een banaan uit de rugzak. Tot nu toe had ik alleen wat fruit gegeten en water gedronken. Hierboven is het koud en de lange afdaling naar Trooz komt eraan. Ik trek mijn regenjas aan voor de afdaling. In Trooz weer een lange klim. Die is gelukkig niet zo steil, maar wel heel lang. Ik had gehoopt op die tunnel, maar ik kan tijdens deze beklimming alleen maar spijt hebben van mijn aanpak.

Hoe kom ik door die tunnel? Ik zoek naar de juiste mindset. Mijn opa! Toen mijn opa een jaar 18 was fietste hij regelmatig naar de Ardennen. Hij hield van de Ardennen! Hij hield van de fiets! Daarbij moet je je voorstellen: dat moet ergens eind jaren 20 geweest zijn! Niet te geloven! Met wat voor fiets reed mijn opa naar de Ardennen? Hoe zagen de fietsen er in die tijd uit? Hadden die al een derailleur?

Er komen nog meer beklimmingen! Bij Boland en Blegny. Minder lang dan de vorige beklimmingen, maar nog steeds gemeen. Blegny is een oude mijnstad. Troosteloos. Het begint te regenen. Ik stop om mijn regenjas weer aan te trekken en gelijk wat eetbaars uit mijn rugzak te halen. Mij wacht een lange afdaling het Maasdal in. Tussen Dahlem en Vise nog een kleine beklimming. De ketting blijft op het grote blad. Ik stoemp omhoog. Nu opeens met gemak! Ik ben door de tunnel!

In de stromende regen komt de energie weer terug! Vanaf hier gaat het weer lekker. De laatste anderhalf uur gaan weer soepel. Na 6,5 uuren 123km en 1277 hoogtemeters kom ik weer thuis aan.

Misschien reed mijn opa deze zelfde route al in 1925. Met een reserveband als rugzak om zijn schouders gedraaid.
Mijn opa was mijnwerker. Veel te eten hadden ze in die crisistijd niet. In zijn spaarzame vrije tijd reed hij met zijn fiets op de houten wielerbaan, of fietste hij naar België. Hoe vaak zou hij zo’n tunnel tegen gekomen zijn in 1925?

Ronald

De routes:

Trainingsrondje zaterdag: http://connect.garmin.com/player/154446464

Trainingsrondje zondag: http://connect.garmin.com/player/154831880

Knallen in de Herault

Posted: maart 1, 2012 in Mountainbiking, Reizen, trails
Vorige week zijn we in Frankrijk geweest. Naar Boussagues. Dat ligt in Herault, de Haute Languedoc. Daar zijn we heen gegaan om 7 bomen van mijn vader om te zagen.

De Herault is een mooie plek. Goed klimaat, ruw en bergachtig, en mooie mountainbikeroutes! Mountainbiken was niet ons hoofddoel deze keer. Er moesten bomen omgezaagd worden! Desondanks hebben we toch nog wat gebiked en een aantal mooie MTB-routes verkend.

In de Herault staat het voorjaar op het punt om zijn intrede te doen. De amadelbomen staan in bloei! Het is er zonnig, zo’n 17 graden met een plaatselijke  uitschieter van 22 graden in Pezenas. Op de hoger gelegen delen tot zo’n 1000 meter liggen nog sneeuwresten. In de verte zijn de nog volledig besneeuwde toppen van de Pyreneeën te zien. Soms glinstert in de verte de Middelandse Zee. Prachtig!

Mountainbikeroutes in de Herault
Door de hele Herault lopen twee netwerken van doorlopende mountainbikeroutes. Grande Traversee’s (GT) noemen ze die daar. Deze routes worden beheerd door het departement.
Daarnaast zijn er “Sites de VTT” bij het meer van Salagou en bij Pezenas. Hier vind je mooie en technische mountainbikeroutes met een vast vertrek- en aankomstpunt. Alles bij elkaar meer als 1000km gemarkeerde mountainbikeroutes in de Herault!

Grande Traversées (GT)
De GT Larzac – Méditerranée loopt van noord naar zuid en is 188km. Deze route is uitsluitend in deze richting gemarkeerd. Voor een overzicht van deze route in pdf zie HIER.
Een andere route is de GT de l’Herault, en omvat 413km mountainbikeroutes die in twee richtingen zijn gemarkeerd en grofweg van oost naar west lopen. Van deze route heb ik inmiddels verschillende etappes gereden. De route loopt door afgelegen gebieden. Buiten de dorpjes kom je nauwelijks nog mensen tegen. De markering is perfect: er staan groene paaltjes met het internationale blosoteken erop.
Op dit moment heb ik nog routeoverzichten op papier uit de tijd dat die nog gratis verstrekt werden door het Departement. Tegenwoordig zijn gedetailleerde overichten van de volledige route te koop voor 18 euro.  Ik denk dat ik zo’n gids binnenkort eens aanschaf.

Sites de VTT

In de Herault weet ik twee van deze sites de VTT. Die van Salagou, en die van Pezenas en omgeving.
de routes van Lac de Salagou ken ik inmiddels redelijk. Bij Salagou vind je werkelijk fantastische trails op rode vulkanische ondergrond. De route rond het meer zelf is flowtrails-paradise! Lac de Salagou ligt vlak bij Clermont Herault, waar je na afloop nog een leuk terras of restaurant kunt meepikken. Woensdagochtend is er markt.
De routes van Pezenas ken ik nog niet. Ik heb inmiddels wel een overzichtskaartje kunnen bemachtigen. De routes lijken wat minder zwaar dan die bij Lac de Salagou. Minder hoogtemeters. Het klimaat bij Pezenas is mild, daarom lijken deze routes zeker interessant in de koudere periodes van de winter of het vroege voorjaar.

Knallen
Boussagues is een klein afgelegen bergdorpje zonder mobiel bereik. Zondagochtend om 5.30u. Tijd voor de terugreis. Het is er nog pikdonker.De auto is al beladen, de fietsen staan al op het rek. Met de kinderen kunnen we zo instappen, en vertrekken. Nog geen 200 meter buiten Boussagues klinkt een harde knal. Knal! Onze auto staat stil, midden op de weg. Uiteindelijk zijn we twee dagen later thuis gekomen. Met een frans kenteken. Onze eigen auto wordt nabezorgd door de ANWB.

Deze week in Frankrijk hebben we vooral bomen gezaagd en vuurgestookt. Daarnaast nog een berg beklommen tot in de sneeuw, en nog wat uurtjes getraind op de fiets. Eind maart gaan we terug. Om alleen maar te fietsen. Routes in overvloed! Een hele week lang knallen!

Ronald