LCMT 2012

Low Countries Mountainbike Tour, 4 dagen, 4 etappes, 360 kilometer, 9000 hoogtemeter. Wat was ik blij dat ik dit evenement na een aantal jaar van afwezigheid weer in mijn programma had opgenomen! Dit was een geweldig lang bikeweekend. Maar eigenlijk  tekort.

Woendagavond

We arriveren in hotel La Fosse d’ Outh in de mountainbike hoofdstad van de Lage Landen, Houffalize. Het hotel is een lelijk gebouw , maar dat ligt op een wonderschone plek in de natuur. Vanuit de hotelkamer hoor je het kabbelende water van de Ourthe. Dit is onze thuisbasis voor de komende 4 dagen.

Door de gangen van het hotel lopen al bikers heen en weer te sjouwen met tassen en materiaal. De sfeer is goed. Het humeur is goed. We hebben er allemaal zin in!

Donderdag, 1e etappe Aywaille – Houffalize (86km, 2291hm)

De eerste etappedag. Na het ontbijt vertrekken we naar Aywaille voor de start van de eerste etappe. Daar is het een gezellige drukte rond de plaatselijke sporthal. Dit is de LCMT! Gabbi’s eerste meerdaagse. Onze voorbereiding op de Zillertaller Bike Challenge. Zo’n 500 bikers in het startvak. We gaan op weg voor een mooie etappe!

Na enkele kilometers krijgen we de eerste smalle en stenige beklimming. De groep is hier natuurlijk nog erg groot en compact, waardoor we een stukje moeten lopen. Het humeur is goed, dus wat maakt het uit? De route is afwisselend en uitdagend; een mooie mix van trails, paden en kleine stukjes asfalt. Ongeacht de ondergrond altijd door een prachtige omgeving! Dan weer mooie vergezichten over het Ardennen landschap, dan weer de intimiteit van het bos.

Ergens midden in de route rijden we met een pelotonnetje van zo’n honderd bikers verkeerd. We rijden met zijn allen lang bergaf tot we na 5 kilometer ergens op een rotonde komen. Hier is het spoor bijster. Ook de motards weten het hier niet meer. Er wordt gebeld en geregeld. Uiteindelijk moeten we de 5 kilometer die we afgereden zijn weer terug omhoog. Een beetje extra training op zo’n eerste dag kan geen kwaad! Uiteindelijk een kleine 100 kilometer gereden in deze mooie etappe.

Vrijdag, 2e etappe Houffalize – Samre – Houffalize (90km, 2162hm)

Afgelopen nacht heeft het een beetje gemiezerd. De grond is wat nat, maar droogt alweer snel. Modderstukken heb je in de Ardennen altijd. Het is heerlijk om over de trails rond Houffalize te rausen! Dit is niet voor niks onze mountainbikehoofdstad! Smalle trails, modder, riviertjes, wat technische stukjes, stoffige race paden, lange beklimmingen, venijnige klimmetjes, alles zit erin. Alweer een heerlijke bikedag!

Na aankomst weer elke keer hetzelfde ritueel zoals in elke andere meerdaagse: fiets afspuiten, zelf onder de douche, even rusten, fiets prepareren voor de volgende dag. Inmiddels hebben we onze eigen stamtafel in het restaurant. In de avonduren wordt nog flink wat afgelachen met Leon, Gertie, Rob, Maurice en Tinus. Een Chouffe hoort daarbij. Zo gaat het elke avond!

Zaterdag, 3e etappe “Les 2 boucles de Houffalize” (86km, 2300hm)

De weersvoorspellingen waren niet zo gunstig voor vandaag. Maar misschien was het de zegening door de pastoor van Houffalize die ervoor zorgde dat het de hele dag droog en zonnig bleef!
De etappe van vandaag bestaat uit twee lussen: 50 plus 36 kilometer. De laatste lus is optioneel.
Naar mate de etappes vorderen ga ik me beter voelen. Vandaag voel ik me sterker dan tijdens de eerste en tweede etappe. Ik hou het tempo aardig erin. Het eerste deel gaat over typische Houffa-trails.

Ergens in de verte zijn opeens motorzagen te horen. Als ik naderbij kom, zie ik dat het pad ligt bezaaid met pas omgezaagde bomen. terwijl we met een groep door het oerwoud van boomstammen proberen het pad te vinden, vallen niet ver naast ons twee hoge dennenbomen om.  Hier komt een horde fietsers voorbij, terwijl de houthakkers gewoon doorgaan met bomen omzagen. Je maakt hier wat mee! ‘s Avonds bij de Chouffe worden de omvallende bomen alsmaar groter en talrijker, de downhills alsmaar steiler, de rivieren waar we doorheen moesten alsmaar dieper.

De tweede lus gaat over wat minder bekende paden en wegen. Rond 15u zijn we weer terug bij het hotel. Dan ben ik nog in de veronderstelling dat Gabbi nog onderweg is voor de eerst lus. Ik heb ook zo gruwelijk hard gereden! Dan hoor ik dat Gabbi al bij het hotel was aangekomen, maar al een tijdje geleden is begonnen aan de tweede lus! Gabbi gaat in haar eerste meerdaagse voor een tweede lus terwijl ze lekker onder de douche had kunnen gaan!

Bij de finish is het elke dag een gezellige boel met muziek en voldoende te eten en te drinken. Vandaag speelt er zelfs een band. Het terras zit vol. De zon schijnt!

Zondag, 4e etappe Houffalize – Aywaille (85km, 2220hm)

Nog een laatste etappe terug naar Aywaille. Het biken gaat goed, de sfeer is goed, het is gewoon jammer dat dit al de laatste etappe is! En alweer stralend weer! De eerste drie etappes heb ik alleen gereden. Deze laatste etappe doe ik samen met Gabbi in de toeristenmodus. Ik heb het fototoestel bevestigd aan mijn rugzak!
Deze etappe kent een grootse finale! Met een aantal pittige beklimmingen, technische afdalingen en als sluitstuk nog de beklimming van de Redoute.

Aan de finish in Aywaille hangt een feestelijke sfeer en wacht iedere deelnemer een glas bubbels. Tijd voor een feestje. Maar dan zien we Leon staan met een gebroken sleutelbeen. Leon heeft de laatste 7 kilometer met een gebroken sleutelbeen doorgefietst! In dat stuk zat de Redoute, maar ook een afdaling die met gebroken sleutelbeen toch een hel moet zijn! Beterschap Leon!

In totaal grofweg 360 kilometer en 9000 hoogtemeter afgelegd in 4 dagen! Mountainbiken zoals het is bedoeld. Biken over alle denkbare soorten trails, door rivieren, door modderpoelen, door stofwolken. Pijnlijk steile beklimmingen, een enkele looppassage, technische downhills. Met de gezelligheid van vrienden en de afdronk van een Chouffe. De LCMT heeft het allemaal! Het was fantastisch!

Ronald

“Biken am Lago”. kretologie uit de duitse glossy biketijdschriften. Altijd voorzien van mooie plaatjes van een biker op een singletrail met uitzicht op het Gardameer. Ik hou niet van glossy, maar dit gebied is toch werkelijk een prachtig bikegebied!

We hebben het geluk dat we na de Riva Marathon nog een weekje in Italie kunnen blijven. Een week gewoon lekker biken op trails van de buitencategorie. Die zijn hier voldoende! Beetje bijtrainen, maar vooral genieten. We hebben vakantie!

Ons uitgangspunt voor deze week: Camping Zoo in Arco, direct onder een klimrots aan de rivier,op loop afstand van Arco. Op de camping hangt een gezellige sportieve sfeer. In deze tijd van het jaar tref je hier vooral klimmers en mountainbikers.

We stonden hier nog geen nacht, of Lenny en Andre Adams komens langs gewandeld op zoek naar een plek voor hun camper. Op voorhand wordt dit al een gezellige week! Andre kent hier niet alleen alle MTB-trails in de streek op zijn duimpje, ook de winkeliers in Arco groeten hem bij het langslopen! Zij komen hier al sinds jaar en dag.

Het klinkt als een cliché, maar dit is écht één van de top-bikegebieden in Europa. Misschien wel hét topgebied. Door de bergen loopt een uitgebreid netwerk van oude militaire wegen uit de eerste wereldoorlog. Die wegen lopen op de meest onmogelijke plaatsen: vaak uitgehouwen in de rotsen op plekken waar je geen normaal pad meer verwacht. De wegen zijn in de loop van de eeuw verweerd. Vaak is er nog maar een smal pad van over.

De laatste jaren heeft de streek geinvesteerd in goed uitgepijlde mtb-routes en fietspaden. Het hoofdnetwerk van mountainbikeroutes is inmiddels uitgepijld met de rood-witte bordjes die ook voor de wandelroutes in gebruik zijn. Een GPS heb je hier eigenlijk niet nodig. Vanuit Riva is er nu een (schotter-)fietspad aangelegd naar Lago di Ledro, en verder tot de voet van de klim naar Tremalzo bij Tiarno di Sopra.

We gaan elke dag een rondje biken. Donderdag is een perfecte dag voor een ronde Tremalzo vanuit Arco. Een rondje van bijna 90 kilometer en 2000 hoogtemeter. Een klassieker! Samen met Gabbi en Andre vertrekken we over het fietspad naar Tombole. Dan langs het meer naar Riva en bij de tunnel omhoog een stukje richting Pregasina. Maar ruim voor Pregasina slaan we al rechsaf, het nieuwe fietspad op naar Lago di Ledro. Hierin zitten nog een paar zeer steile stukken van 28%. Bij Lago di Ledro volgen we het fietspad langs de linker oever. Achter het meer loopt het fietspad verder door mooie Alpenweiden tot Tiarno di Sopra. Daar ergens in de buurt kwam ik aan de rechterkant in 2006 van de berg afgeraasd voor de klim naar Tremalzo begon. De laatste Transalp etappe in 2006 ging over van Madonna di Campiglio via Tremalzo naar Limone. Nu sta ik weer aan de voet van deze asfalt klim. Een klim van zo’n 15 kilometer naar 1800 meter.

Er ligt nog veel sneeuw in de bergen. Hoe verder we naar boven gaan, hoe meer sneeuw we zien liggen langs de weg! Na het plaatsje Tremalzo komt nog anderhalve kilometer over een schotterpad tot we bij de beroemde tunnel komen. Hier moeten we nog een paar stukken door de sneeuw! Er ligt nog veel sneeuw in de bergen. Kunnen we daar alvast aan wennen, want in de Zillertaller Bike Challenge verwacht ik deze zomer ook nog sneeuw!

Voor Gabbi is het haar eerste kennismaking met Tremalzo. Een ongelooflijke ervaring. Het uitzicht na de tunnel. De grove schotterpaden die als een sliert langs de berg naar beneden slingert; 1700 meter lager het Gardameer.

Dan ergens halverwege boven Limone een berghut. Hier brand het houtvuur. Dorstigen kunnen hier water, bier of wijn pakken tegen een kleine vergoeding. Wij nemen als herrinnering twee pakken rode wijn mee in de rugzak. Voor thuis!

Dan gaat het verder naar beneden over het technische gedeelte: een mooie technische single trail tot vlakbij Pregasina. Het laatste stuk gaat daarna over een oude afgesleten weg met funny hobbels en kombochten terug naar Riva.

Dit is een geweldig mountainbike gebied! Noem het maar mountainbike romantiek, “biken am Lago!” Een beetje glossy, maar wel lekker!

Informatie:

HIER vind je de meer informatie over de uitgepijlde mountainbikeroutes en “Side tours”. Landkaart op papier met de hoofdroute en de zogenaamde sidetours zijn gratis te krijgen.  Je kunt het natuurlijk altijd proberen om de kaart te laten opsturen.

Sito ufficiale di “Mountain&GardaBike”
c/o Ingarda Trentino Azienda per il Turismo S.p.A. ( p.i. 01855030225)
Riva del Garda (TN) – Largo Medaglie d’Oro al Valor Militare, 5
Tel: +39 (0464) 554444 – Fax: +39 (0464) 520308

Ronald

Het ego van een duursporter is moeilijk te peilen. Kan ik het niveau weer oppikken waar ik een paar jaar geleden gebleven was? Vorige week nog, liep de marathon in Kellerwald uit op een fiasco. Na 80 kilometer hield ik het daar voor gezien. Terwijl ik zo hard  heb getraind! Dat was een flinke deuk in het ego van deze duursporter. De dagen daarna waarin het belangrijk is om snel te herstellen verliepen ook niet voorspoedig. De afgelopen dagen had ik last van keel- en hoofdpijn. Het was op het randje: ga ik nu wel of niet ziek worden? Is dit wel het juiste moment om mijn duursporters-ego te herstellen? De Ronda Extrema van Riva: 3600 hoogtemeters die er niet om liegen, 105 kilometer, met scherpe tijdlimieten onderweg.

29 april, half zes ‘s ochtends. Marathon Day. De wekker gaat. Dat hoefde niet, want ik ben klaar wakker. Op Camping Zoo in Arco is het nog stil. Een enkele marathonrijder is wel al wakker. Van half 6 tot 7 uur loopt alles geprogrammeerd. Alles ligt klaar. We weten precies wat we aantrekken vandaag, wat we gaan ontbijten, bidons en camelbags zijn gevuld, gelletjes en repen liggen klaar, stuurborden zijn bevestigd. Ik had gisteravond ook nog een gelletje, het routeschema en zelfs een paracetamol aan de fiets geplakt!

Om 7 uur stappen we op de fiets: 5 kilometer warming up van Arco naar de start in Riva del Garda. Op de weg is nauwelijks verkeer zo vroeg; Hier en daar een collega marathonbiker. In Riva del Garda zelf is het wel al aardig druk! “Twenty minutes before the start!” Wij moeten aansluiten in startvak D, vrij ver achterin. Dat betekent dat we nog even moeten wachten voordat we losgelaten worden. Om 8.05u exact klinkt Highway to Hell, het teken dat we mogen vertrekken.

De eerste kilometers gaan over de brede weg. In een groot peloton schiet dat lekker op. Er is, zoals altijd bij dit soort wedstrijden, een aantal bikers die snel willen opstomen naar voren. Vandaag doe ik niet mee met dit soort onzinnige acties. Ik laat ze voorbij komen en kies een rustige positie in de luwte van het peloton. De dag is nog lang!

Dan rijdt het peloton bijna letterlijk tegen de eerste berg aan. Van de brede weg draaien we eerst een klein dorp in met smalle straten. Dan het dorp uit. Nog smallere kasseienstroken leiden ons de berg op. de menigte bikers wordt bijelkaar gedrukt.Schouder aan schouder. Regelmatig voel ik een stuur in mijn bil. Het is dringen hier.

Sommige rijders proberen hier nog langs te komen om een paar meter te winnen. Vroeger was ik ook zo’n jonge hond die dacht dat ik hier succes kon behalen! Nu weet ik beter. Verstand komt met de jaren. Ik blijf rustig; doe niet mee in de hectiek. Ik probeer mijn ritme te pakken en vast te houden.

Wie hier een stuurfoutje maakt, heeft het lopen van alle bikers achter zich op zijn geweten! Dat was ook niet uit te sluiten: als je hier zover achterin zit  komt er een moment dat je moet lopen! En dat gebeurt ook. Er moet gelopen worden! Het is geen ramp! Het zijn rustmomenten. Momenten om te drinken. Momenten om te eten. Momenten om te zien wie er allemaal om je heen is. Momenten om te genieten van de omgeving: de olijfgaarden op de helling bij Tenno met uitzicht op het Gardameer. Ik geniet er gewoon van!

Dan in de buurt van Tenno krijgen we weer een stukje asfalt. Hier wordt hard bergop gereden. De weg is vrij! Het veld wordt uit elkaar getrokken. Nu en dan wordt ik voorbij gereden door iemand die zijn adrenaline nog niet onder controle heeft. Ik heb mijn hoofd nog steeds koel kunnen houden; ze doen maar! Met mijn hartslag zit ik nog steeds ruim onder mijn omslagpunt.

Terwijl ik  gezellig een gelletje peuzel valt me op hoe internationaal het gezelschap is waarin ik me bevind. Het is een bont gezelschap! Ik heb nu toch niks anders te doen dan bergop fietsen; ik kan nu aandachtig de kleding van de concurrentie bestuderen. Vooral de Italianen kunnen er wat van! Het aandeel rose in kleding van de italianen is wel erg groot! Met die gebruinde armen en benen lijken het allemaal Mario Chipolini’s!

Van de olijfgaarden rijden we nu het bos in voor de tweede helft van de klim. De eerste klim is ruim 10 kilometer lang. De eerste mannen zijn al stil gevallen. Laten dat nou net die mannen zijn die in het eerste drukke deel van de klim nog zo zenuwachtig probeerde voorbij te komen! In gelijkmatig tempo raap ik ze op, en laat ik ze achter op de berg. Stil leedvermaak.

Op de eerste top bij San Giovanni is de tweede bevoorrading. Vlak daarvoor controleer ik mijn drink voorraad. Ik heb nog een halve camelbag en een kwart bidon. Genoeg tot de volgende bevoorrading. Dat gaat vooral bergaf. Ik rij door!

Op mooie trails worden we bergaf gestuurd. Het is nog wel erg druk op het parcours, waardoor je af en toe op je beurt moet wachten of gewoon een kort stukje lopend bergaf moet. Dat hoort erbij en is ook te verwachten bij dit soort grootschalige marathons. Dat weet je van te voren. Geen ramp! We blijven nog een hele week in Arco om trails te rijden!

Dan weer een korte venijnige klim naar de derde bevoorrading bij Lenghi. Die klim is te kort! Ik heb langere beklimmingen nodig om in de juiste cadans te komen. Nog een kort stukje trailafdaling voor we via de romeinse brug Cenega inrijden. Hier worden we door kleine steegjes en onder huizen doorgestuurd. Achter dit dorp ligt de eerste tijdslimiet.

Gabbi die ver van achter aan de klim is begonnen heeft zoveel vetraging opgelopen dat ze hier net 7 minuutjes te kort komt! Als we een startvak eerder hadden kunnen starten, had ze het gewoon gehaald! Ze wilde graag de Ronda Grande (80 km) rijden! Nu moet ze verplicht de Ronda Picollo (55 km) rijden. En ook dat is ergens goed voor! Ze was de hele week niet lekker, had vorige week nog top gereden in Kellerwald, en heeft nog een stevige bikeweek voor de boeg! Wat heeft het haar wel opgeleverd: een leuke marathon, en een hoop Alpenervaring voor de toekomst!

Na Cenega gaat het over een fietspad licht bergop naar Pietramurata. Ik sluit me aan in een treintje dat het tempo goed erin houd, en blijf goed tussen de wielen om energie te sparen. Dan eindelijk weer een lange klim! Eerst over schotter, en dan na een korte trailafdaling, verder omhoog via een lange single trail. Mooi!

Ik draai nog steeds soepel. Eet en drink met regelmaat en hou de hartslag in de gaten.

Voor ik het weet komt de bevoorrading vlak voor de tweede tijdslimiet. Het is nu duidelijk: de tijdslimiet voor de Ronda Extrema ga ik met gemak halen. Ondanks alle opstoppingen in de begin fase en de late start.Het gaat super! Na de Kellerwald van vorige week voelt dat als een overwinning! Ik heb de slag van het marathonrijden weer te pakken zoals vroeger!Ik heb nog 40 minuten over als ik bij de splitsing kom!

Bij de splitsing ga ik links de route voor de Ronda Extrema gelijk bergop. Een groepje bikers achter me gaat rechtdoor. “Viel Spass!!” roepen ze me achterna. Ik grijns. Doel met gemak gehaald, nu nog zien dat ik de finish haal! Op naar Santa Barbara!

Santa Barbara was de patroonheilige van de mijnwerkers in Limburg. Die ploeterden onder de berg. Ik ploeter op de berg, maar besluit dat Santa Barbara voor nu ook mijn patroonheilige is!

Deze laatste klim is lang. Ik heb ondertussen al 71 kilometer in de benen zitten. nu begin ik het goed te merken. Het wordt weer tijd om even in mijn achterzak te graaien voor een gelletje. Uit mijn zak komt een tube waar “Red Explosion” op staat. Hmmm, dat lijkt me lekker! Ik werk de troep weg met flink wat water.

In de klim komt een jongen uit Munchen naast me fietsen. “Jij rijdt wel heel gelijkmatig!”, roept hij. Aardige gooser. Hij heeft 4 maanden in Maastricht gestudeerd. We rijden naast elkaar over de schotter omhoog en kletsen wat. Of het de Red Explosion is, of de nieuwe motivatie uit het gesprek, maar ik krijg weer  even nieuwe energie. De jongen sluit weer achter me aan en ik ga weer mijn eigen tempo rijden. Als ik na een tijdje omkijk is de jongen niet meer te zien.

Santa Barbara komt in zicht. Mijn benen draaien nog lekker, maar de pijn in mijn rug is verschrikkelijk. In het dorpje (wat maar uit enkele huizen bestaat) wordt ik aangemoedigd: “Forza, forza!!” Ik zou er nu zo emotioneel van kunnen worden! Ik ben er bijna!  Alleen ligt de top niet bij mijn patroonheilige van vandaag, maar anderhalve kilometer verderop! Nu nog anderhalve kilometer single trail omhoog. Die doen pijn!

Nu heb ik genoeg van alle gelletjes en repen! Bij de bevoorrading op de top pak ik een stuk cake! Die prop ik in mijn mond en laat me de berg af rollen. Hier begint de mooiste single trail van de hele race. Dit is echt zo gaaf. Keien, boomwortels, hobbels, kombochten, en geen mensen in de weg! Een lege trail voor me! Kilometers lang gaat het berg af! Dan nog enkele kilometers tegen de wind in richting Riva. Daar vlakbij het meer ligt de finish!

Na 7 uur fietsen kom ik over de finish. Mijn duursporters-ego is weer gepeild. Ik kan het weer: marathons rijden. De keel- en hoofdpijn heb ik eruit gefietst. Ik voel me kiplekker! Dit was het juiste moment!

Ronald

Onderweg zijn er twee tijdslimieten. De eerste bij kilometer 40 zal zonder tegenslagen geen probleem zijn. De tweede bij kilometer 71 is een scherprechter!Klokslag 13.15u gaat de route naar Santa Barbara dicht! Op slot. Voor wie daar na 13.15u aankomt gaat de route alleen nog maar bergaf,.. terug naar Riva, waar je naar 15 kilometer rollen aankomt voor de finish van de Ronda Grande (86 kilometer, 2700 hoogtemeter)

Mijn doel is om hier vóór 13.15u te passeren. Ik wil doorrijden tot Santa Barbara, een klein boerengehucht boven op de berg. Daarvoor moet ik dan nog 15 kilometer extra klimmen, om nog eens 900 hoogtemeter te overwinnen! Van de vorige keer kan ik me herinneren dat daar boven bij Santa Barbara erg vriendelijke mensen wonen. Na Santa Barbara volgt tenslotte de 20km lange afdaling tot Riva del Garda! Onder in het dal aangekomen staat er s’middags vaak een stevige zuidewind vanaf het meer. Die kan het misschien nog lastig maken de laatste kilometers tot de finish.

De energie goed verdelen, en de tijdslimieten in de gaten houden, daar gaat het zondag om. Zeker na de valkuil waar ik afgelopen zondag in Kellerwald ingetrapt ben! Bovenaan de eerste beklimming en in de eerste afdalingen zijn vaak grote opstoppingen. De paden worden daar smal en het aantal deelnemers is groot. Het is afwachten hoeveel tijd dit gaat kosten en of dit het halen van de tijdslimieten in gevaar brengt! Van de andere kant zijn die opstoppingen ook herstelmomenten, en momenten om weer een gelletje uit de achterzak te frunniken.

De weersvoorspellingen zijn goed!Het weer zal waarschijnlijk wel meewerken aan het halen van de tijdslimieten. Laatste voorspelling: 20 graden en zonnig.

Gabbi had dinsdagavond opeens een stevige verkoudheid te pakken. Maar haar accupuncturist heeft haar weer opgevijzeld voor zondag! Dat gaat waarschijnlijk wel weer goed komen voor die tijd! Zelf heb ik geen accupuncturist, dus ik hoop niet dat de verkoudheid mij nog te pakken krijgt!

Het mobiele logeeradres voor de komende week staat alweer klaar!We gaan zuidwaarts de Brennerpas over. Zaterdag lekker uitrusten, startnummer halen en naar de bike-expo. Zondag is M-day! De week erna hopen we nog een paar mooie bergtoeren te maken op de MTB!Tremalzo, Tremalzo,Tremalzo. Up, up, up!!

Riva, here we come!

Hieronder de hoogteprofielen en routekaart in pdf:

Riva_Ronda_grande

Riva_Ronda_extrema

Riva_Karte

Ronald

Ik heb een marathon verprutst! Mijn tweede DNF ooit  (DNF=did not finish). De vorige dateert al van 2006 en was echt overmacht. Tijdens de Raid du Hautes Fagnes  werd ik toen letterlijk kotsziek. Deze keer geen overmacht maar dommigheid. Niet gedoseerd, te weinig gegeten, hongerklop. Een beginnersfout waar ik na zoveel jaar toch weer ingetrapt ben! Het zal wel de routine zijn die ik een beetje kwijt was. Of gewoon te veel nonchalantheid?

Gabbi daarentegen is altijd wat gespannen voor een marathon. Ze staat op scherp en let op haar dingen. Ze zorgt dat ze onder omslagpunt blijft, onderweg voldoende eet, geen onnodige risico’s neemt en gewoon doorgaat. Ze gaat niet voor een snelle tijd, maar gewoon voor uitrijden. En dat levert haar een 5e plek op! Daar kan ik nog eens wat van leren!

Tijd voor een grondige zelfanalyse!

Okay, de Kellerwald 120 is ook niet niks. De omstandigheden waren deze editie misschien wel de zwaarste ooit. De winnaars dit jaar reden er een stuk langer over dan andere jaren. Een marathon die bekend staat als niet erg technisch kende nu toch een aantal glibberige modderafdalingen met boomwortels, losliggend hout en stenen. De snelle specialized Fast Tracks zijn daar niet de ideale bandenkeuze. Maar dit alles  kan geen reden zijn voor een DNF!

We hadden ons verheugd op dit weekend! Zaterdag rond een uur of 11 vertrekken we met ons mobiel logeeradres uit Ransdaal. We verwachtte zaterdagmiddag in Gilserberg al enige drukte, maar het was nog erg rustig op de camperplaats voor de plaatselijke school. Alleen Cape Epic rijdster Sara Mertens met man waren met hun camper eerder in Gilserberg.

Het regent! We lunchen gezellig in de caravan, lopen een rondje door Gilserberg en gaan naar de grote zaal van de organisatie. Daar is al enige bedrijvigheid! Fred van Zetten (sinds dit weekend erelid van de organiserende vereniging!), Jean Biermans, en Herwin Wetters zijn ook vroeg aanwezig. Afgelopen twee seizoenen heb ik maar weinig marathons gereden, en het is nu weer leuk om bij te kletsen met iedereen! Alsof ik nooit ben weggeweest.

De volgende ochtend is de regen gestopt, maar dat maakt voor het parcours niks meer uit. Dat is nat! Dan de start. Gabbi en ik staan ergens vrij ver achterin. Vlak voor het startschot nog een snelle kus, en dan zijn we weg. Gabbi zoekt een plekje achterin het peloton, ik stoom op naar voren. Ik wil een snelle tijd rijden! Ik voelde me goed de laatste tijd, de benen zijn sterk, de duurtrainingen gingen me goed af, dus waarom niet?

Het gaat eigenlijk best lekker! Dat maakt me misschien wat overmoedig. Ik hou de vaart erin, en neem te weinig tijd voor de verzorging onderweg. Te enthousiast blijkt later.  Dan de tweede ronde. Die start ook nog goed. Maar ergens halverwege de tweede ronde als Herwin naast me komt rijden is het mis. Ik voel dat de hongerklop er aan komt! In lichte paniek probeer ik snel nog wat “bij” te eten. Komt het nog goed? Bij een marathon heb ik vaak een middenfase die zwaar is, maar naarmate de race vordert, groei ik daar overheen en komt het wel weer goed. Dan voor de laatste klim in de tweede ronde begint de voorderailleur ook nog te haperen. Ik moet van de fiets om met stokjes de modder uit de derailleur te frutsen. Dat lukt maar half. De hongerklop is er nu helemaal.

Dan komt de grote twijfel in mijn hoofd! Ik had Gabbi nog gezegd dat er geen minder technische marathon bestaat als de Kellerwald Marathon. Dat ze niks anders hoeft te verwachten als “lekkerlopende” beklimmingen en  makkelijke afdalingen. Maar de regen maakte de afdalingen modderig en spekglad! Zeker met haar gekneusde borstspier zal dat te veel zijn voor haar vandaag! Nee,..Gabbi zal zeker afgestapt zijn na ronde 1! Daar ben ik van overtuigd! Ikzelf zit erdoor, heb de race niet goed opgebouwd, en mezelf niet goed genoeg verzorgd! Ik baal er zo verschrikkelijk van,  dat ik uit boosheid na twee ronden in een flits de afslag naar de finish pak, in plaats van naar de derde ronde!

Mijn eerste reactie: waar is Gab? Bij de caravan geen fiets! In de caravan ligt alles zoals we het vanochtend achterlieten. Verdomme! Gabbi is wél doorgereden voor een tweede ronde! Dit zal toch niet waar zijn? Ik bezorg mezelf hier een DNF, en Gabbi rijdt haar rit gewoon uit! Wat een klasse van haar!Wat een domme actie van mij!

Eigenlijk is het ook helemaal niet handig: een marathonbikende vrouw! Dat leidt af! Levert onderweg een hoop zorgen op! Als ik Gabbi kon verbieden om nog langer te gaan mountainbiken deed ik dat. Helaas, mijn vrouw is marathonbiker!

Ik trek warme kleren aan, en ga haar opwachten. Samen met de man van Sara Mertens staan we onze vrouwen op te wachten. Dan verschijnt er aan de horizon een biker. De biker blijkt een bikester. Vrolijk zwaaiend komt ze aanrijden! Vrolijk! Daar sta ik dan langs de kant met mijn DNF!

Ronald

Er zijn van die dagen dat het toeval meewerkt. Alles zit mee, het loopt lekker. Een prestatie boven verwachting. Tijd over aan het einde van de dag. Dat soort momenten!

Op andere dagen werkt het toeval wat minder mee, en zit het tegen. Pieken en dalen. Hoogtepunten en dieptepunten. Ze horen bij de sport en zijn niet niveaugebonden. Daar hebben de renners in de Amstel Gold Race net zo mee te maken als een eenvoudige marathonbiker als ik.

Zondag was zo’n dag, een dag waarop alles anders loopt dan verwacht.Te weinig getraind, niet hard genoeg getraind. En dat voelt ongemakkelijk, een weekje voor de Kellerwald Marathon. Daar ben ik té perfectionistisch voor!

De zaterdag verliep nog heel normaal. Paar uurtjes trainen in de ochtend, dan onze gezellige zaterdagse broodjes lunch, en ‘s middags tijd voor dingen waar we door de week niet aan toekomen. Deze keer was dat de caravan; die hebben we weer gebruiksklaar gemaakt na een lange winter. Onze oude Eriba-caravan is het mobiele logeeradres voor de komende marathons!

Dan is het zondagochtend. Op de planning staat een 5 uurs D2-training. Ons plan: we combineren de Amstel Gold Race met onze training. Drie kwartiertjes warming-up naar de start van de Gold Race op de Markt in Maastricht. Daar een half uurtje de sfeer proeven van het profesionele wielerpeloton. Dan 5 uurtjes crossen door het Heuvelland en hier en daar een glimp opvangen van de Amstel Gold Race. Dat is het idee! Als je veel wilt in weinig tijd, moet je dingen combineren!

In alle vroegte pakken we onze rugzakken in voor een lange dag biken. Genoeg extra kleding in de rugzak. Voldoende eten mee in de rugzak. En niet te vergeten het tijdsschema van “de renners”. Ik smeer de kettingen van onze modderfietsen en we gaan naar buiten. Brrrr. Koud! Begint het ook nog te regenen. De temperatuur is op dat moment 5 graden en het regent! Toevallig, helaas.

Moeten wij ons nu al helemaal aan het begin van een lange fietsdag laten natregenen? Volgens de buienradar wordt het vanmiddag droger! Weet je wat? We passen ons plan aan. We gaan met de auto naar Maastricht, komen terug en gaan dán trainen! Dat doen we!

In Maastricht is het gezellig druk. De renners komen geprepareerd uit de bus, gaan naar het podium, staan pers te woord. Het is koud!! In de mensenmenigte is het nog net uit te houden. De renners vertrekken, de mensen menigte druipt af, en het is weer koud. Het toeval wil dat al die mensen in de auto stappen en een lange file veroorzaken. Weet je wat? We gaan even een cappuccino drinken bij Cafe Zondag. Straks is die file wel weer weg. Dat doen we!

Als we thuis komen is het al vrij laat. Tijd voor een kop warme soep! Dan gaan we trainen! Eindelijk!

We zetten al snel de vaart erin. Vanaf Schin op Geul gaan we offroad. Heerlijk baggeren door het bos. Een weinig bereden single trail buiten de vaste routes die hier en daar wat technische stukjes kent. Ik voorop. Gabbi volgt. Fietsend door het bos is het eigenlijk helemaal niet koud. Het is heerlijk!

We kennen deze trail goed! We komen hier regelmatig. In beide richtingen. Maar dit soort uitgesleten paden verandert regelmatig. Ergens bij een soort drempel met boomwortels en keien ligt onverwacht een vreemd soort hobbel van 20 centimeter hoog in de ideale route.

Aanloopje, rechts aanhouden, met gecontroleerde snelheid over de hobbel, want in de kuil daarachter moet je direct naar links sturen en over de linkerkant de keien en boomwortels nemen. Maar pas op! Aan deze kant loop het pad zijwaards schuin af! Het lukt.

Gabbi komt kort achter me aan en kan de situatie niet snel genoeg overzien. Een toevallig klein stuurfoutje,.. en ze valt. Het stuur in haar ribben. Dat is niet goed! Alles liep zo gesmeerd de laatste weken.

Het doet me weer gelijk denken aan die keer een aantal jaar geleden in de Saarschleiffen Marathon! Toen viel ik ook bergop op een single trail en kreeg de zijkant van het stuur in mijn keel. Het nam me de adem weg. Een verzorger van mijn voorganger stond daar toen toevallig in een single trail bidons aan te geven,… Het was er té smal voor een biker én een verzorger op die plek.

Gabbi voelt een heftige pijn. Ook licht krachtzetten met de armen is pijnlijk. En de armen heb je toch wel nodig als je offroad rijdt.We rijden nog wel een paar honderd meter door,.. Het lijkt ons het beste om over de weg verder te gaan, rustig aan te doen en de training kort houden. Zou er een rib gekneusd zijn? Dat is niet te hopen,..

Het zat niet mee vandaag. Het weer zat tegen, de route zat tegen, de tijd zat tegen. Uiteindelijk te weinig getraind.

We gaan daarna naar de Eyserbosweg om nog te kijken naar de renners van de Amstel Gold Race. Gewoon genieten van de dag zoals die is: met pieken en dalen. Daar houden wij mountainbikers wel van! Het vlakke land is niks! Bergen willen we.

Over twee weken! San Giovanni, Dosso del Croce en Santa Barbara liggen hoog!  Vanuit het dal de berg op!  De klimcadans. Daar hou ik van!

Ronald

Na onze trainingsweek in het zuiden, was deze week weer een gewone trainingsweek. Een rustige week voor het marathonseizoen echt losbarst. Een lang Paasweekend!

Deze rust is heerlijk! Paasontbijt met de familie bij ons thuis, nadat ik in alle vroegte een nuchtere training door het Heuvelland had afgewerkt. Met vrouw- en dochterlief kijken naar Paris-Roubaix. Zoonlief vind het maar saai hoe Tom Boonen 50 kilometer solo op kop rijdt; “Pap,..wanneer gaan we naar buiten?” Puberdochter roept bij elke kasseienstrook: “Awesome!!”. Wat dat nu weer betekend weet ik niet.

Nadat we vorige week in Frankrijk nog de hele week konden trainen in zomertenue, vind ik het deze week maar verschrikkelijk koud hier in Ransdaal. Deze week haal ik weer brandhout uit de schuur. We zoeken regelmatig een warme plek voor de haard. De rust van een knapperd houtvuur.

De benen voelen op dit moment wel goed. Maar het blijft toch spannend of de afstand er al genoeg inzit. Dat geldt nog meer voor Gabbi natuurlijk! Kellerwald wordt pas haar 4e echte marathon. Zij gaat voor de 80 kilometer. Ik start voor de 120 kilometer.

De week tussen Kellerwald en Riva is een herstelweek! Rust! 6 dagen om te herstellen voor de volgende grote inspanning! Doel in Riva is de Ronda Grande (80km) voor Gabbi, en de Ronda Extrema (105km) voor mij. De beste manier om te herstellen is rustig doortrainen! Die week veel groene thee en water drinken. Koolhydraten bunkeren. Voldoende hersteltrainingen doen. Op tijd naar bed. Benen masseren.

Na de marathon in Riva komt er wéér een momentje van rust: we blijven dan gewoon rustig een weekje in Italie!

We gaan daar vanuit Arco leuke bergritten op de mountainbike maken. Van die ritjes tussen de koeien op de alm, berghutten en uitzichten over het Gardameer. Op zoek naar de rust boven op een berg.

De rust boven op een berg. Onherroepelijk gevolgd door een razende afdaling. Een afdaling tot in de haven van Riva del Garda. Daar verkopen ze Italiaans ijs! Rustig een ijs eten met uitzicht over het meer. Op die plek deed ik dat met Leon nadat we als team in 8 dagen van noord naar zuid de Alpen waren overgestoken. Dat was na de Transalp 2008. Lang geleden alweer.

Mei 2012 ga ik daar weer ijs eten. Ik bestel dan met Gabbi een groot ijs. De eiwitten en koolhydraten in dat ijs kan ik dan goed gebruiken,.. maar belangrijker is dat ik dan extra lang kan genieten van de rust op het terras!

Genieten moet je niet uitstellen, maar gewoon doen! Tja,..en ” biking is our passion”. Dat staat op onze shirts!

Training afgelopen week:
Hersteltraining (1 uur)
Spinning (1,5 uur).
tacx (1,25 uur),
intensief rondje (3uur)
nuchtertraining (1,5 uur)
mountainbiketraining in de modder (3,5 uur, had 4 uur moeten zijn, maar vanwege de regen en kou wat ingekort)

Ronald

Timing

De timing van deze week had niet beter gekund. Gabbi is na maanden eindelijk echt af van de voorhoofdholte ontsteking. En dat was meteen goed te merken! Haar vorderingen deze week hebben me echt verbaasd. Lange beklimmingen gaan haar goed af! Ritten van 6 uur zijn geen probleem. En technisch gezien rijdt ze heel beheerst en lukken nu dingen die ik me eerst nog niet  kon voor stellen van haar.

Onze nieuwe kleding is vrijdagavond op de valreep gearriveerd. En die is echt gaaf geworden! Super kwaliteit van Bioracer! In 7 dagen, 29 uur op de fiets zonder zadelpijn! Lang leve de Bioracer broeken! Ook de shirts, truien, body en winterjack zijn erg gaaf geworden.

Ik rij elke dag met een grote rugzak. In dit deel van Frankrijk rij je lange tijd door verlaten gebied. Dat betekend genoeg water meenemen. Voldoende te eten, en extra kleding voor het geval van een weersomslag. Rijden met een extra zware rugzak kan voor dit soort trainingsweken eigenlijk geen kwaad! Als ik straks weer zonder rugzak rijd, vlieg ik voor mijn gevoel als een veertje de berg op. Althans dat hoop ik.

We hadden plannen om ook nog naar de Mont Ventoux te gaan. De weersvoorspellingen bij de Ventoux waren  slecht, windkracht 6 en 7 werd voorspeld.  Bovendien is het laatste deel na Chalet Reynard afgesloten vanwege de sneeuw. We besloten uiteindelijk om gewoon te blijven waar we waren: in Boussagues. (24 graden windkracht 2 – 3).
Zondag 25/3 Warmingup Rondje Octon en Salagou
Zaterdag was een vermoeidende reisdag. We gaan daarom rustig van start. We kiezen voor twee rondjes in de buurt van Lac de Salagou. Routenummer 7 en -nummer 1. Vertrekpunt is Octon. Routenummer 1 bestaat grotendeels uit mooie flowtrails langs het meer.

Maandag 26/3 Klimtraining Lodeve
Startpunt voor vandaag is Lodeve. Routenummer 11 en een stukje van nummer 10. In deze route zitten lange klimmen op losliggende keien. Die losse stenenpaden zijn wel erg typerend voor deze streek. De paden zijn niet smal, maar vergen vooral op de steilere stukken toch wat techniek om fietsend boven te komen. Boven aangekomen kiezen we een picknick plek met panoramisch uitzicht over de omliggende bergen met daartussen in de verte Lac de Salagou. Even languit in het grasliggen voordat we weer bergaf gaan.

Dinsdag 27/3 Hersteltraining Avene
Na twee dagen staat een korte hersteltraining op het programma. s’Ochtends gaan we daarom naar de markt in Lamalou. Daar staan midden op de markt, naast de markthal, een aantal bistro tafeltjes waar je in het zonnetje verse oetsers kunt eten met een glas witte wijn erbij! De verleiding is groot! Maar we hebben straks nog een training voor de boeg. Helaas. Volgende keer wil ik wel oesters op die plek! Deze middag eten we  in Villemagne met een gewone fles bubbeltjes water. Tegen het einde van de middag doen we onze hersteltraining.  We rijden een toeristisch rondje over de weg naar Avene. En weer terug. Uiteindelijk zijn we toch nog 3 uur onderweg. Beentjes los trappen.

Woensdag 28/3 Réseau Vert – Boussagues – Col de Marcou
Le Réseau Vert is een werkelijk fantastische mountainbikeroute die oneindig lijkt. De markering is perfect en in twee richtingen. Afhankelijk van de richting en het traject dat je uitkiest ga je lang bergop of lang bergaf. Wij kiezen natuurlijk voor de richting bergop. Weer een goede klimtraining. Achter elke berg, om elke boch ligt weer een verrassing. Het eerste deel van de route gaat door een soort desolaat landschap met rode vulkanische ondergrond. Maar al snel, vanaf Camplong, veranderd het landschap in uitgestrekte bossen met naaldbomen. Hier liggen veel grote losse keien op het pad. Dat maakt het klimmen moeizaam, en vergt continue een alerte rijstijl. Hier en daar loopt een beekje met kraakhelder water dat uitnodigd om wat verkoeling te zoeken. Bij de afgelegen jachthut van Camplong is zelfs een mini meertje waarin je lekker zou kunnen zwemmen. De locals schijnen hier het water zo uit de bron te drinken. De route gaat in onze richting lang bergop. We komen over verschillende kleine colletjes (Col de Clares, Col des Vigneres, Col de Liourel en Col de Servies)  voor we aan de lange afdaling tot Col de Layrac  aankomen. Vanaf hier gaat over technisch trails en bergweiden omhoog richting de Mont Marcou.  Na een korte picknick boven, wijken we van de route om op een geasfalteerde weg uit te komen. Over het asfalt rijden we terug naar Boussagues. Tot in Graissesac is dat 12 kilometer hard afdalen met mooie haarspeldbochten! We stoppen onderweg nog even in Camplong voor het terras van Cafe du Pays. Camplong is een ingeslapen dorp met vriendelijke mensen. Het cafe is de centrale ontmoetings plek. Als we in onze nieuwe rockNdust-tennues op het terras zitten worden we begroet door iedereen die voorbij loopt. Een cyclist local komt geinteresseerd vragen waar we gefietst hebben:
Le Reseau Vert? Où êtes-vous départ?
Nous sommes partis dans Boussagues
jusqu’à quel point avez-vous monté?
Jusqu’a Col de Marcou.
Oh la la! 

Dit terras in Camplong kan ik iedereen aanraden. Hier staat de tijd stil. Later die week, op zaterdag gingen we als afsluiting van deze mooie bikeweek nog eens naar Cafe du Pays. Deze keer krijgen we een hand van de eigenaar. Ca va? Qui merci! We bestellen een pression en bekijken de dorpstafferelen. Er komt een oude man met een grote bos grijs haar in werkoveral naar buiten. Zijn hoofd lijkt te gloeien. Ook hij groet de twee vreemdelingen op het terras. In een bochtige lijn loopt hij naar een dofrode Renault vol deuken en krassen. Hij stapt in, sluit de portier maar half,  en probeert de auto te starten. Naar een aantal keer lukt dat. Ondertussen heeft hij de aandacht van het hele terras. De grote grijze bos haar schakelt nu in de achteruit,.. en begint te rijden. Achteruit. Een heel stuk achteruit. Pas tegen de dorpsplataan komt hij tot stilstand. Het hele gebeuren zorgt voor grote hilariteit op het terras. Zijn dorpsgenoten roepen hem na dat hij de plataan beschadigt!

Donderdag 29/3 Rondjes bij Villeneuvette.
Deze dag rijden we twee vaste mountainbikerondjes bij Villeneuvette. Routes nummer 4 en 5. Deze maken onderdeel uit van de routes van Salagou. Dit is weer een heel ander gebied. We rijden tussen olijf- en wijngaarden met hier en daar pittige korte klimmetjes en een mooie technische downhill over rotstrappen.

Vrijdag 30/3 Réseau Vert – Joncels – Cirque de Labeill
Dit is ook weer een heel mooi traject van de Reseau Vert. Ook dit dit van deze route loopt grotendeels door afgelegen gebied. In deze richting vooral bergop. We komen steeds dichter bij de Cause de Larzac. Na Roquedonde komen we in een gebied met een soort zandgrond waar kiezels in liggen. Bergop door het mulle en gloeiend hete zand. Mijn vrienden rijden op dit zelfde moment in de Cape Epic. Zij zullen dit vaker tegen gekomen zijn! Heet en mul zand. Vanaf Cirque de Labeill rijden we over het asfalt terug naar ons beginpunt. Daar vlakbij Cirque de Labeill ligt nog een boudistische tempel. Een vreemde gewaarwording in Frankrijk, en toch past het op een bepaalde manier wel bij het Cause-landschap van deze plek.

zaterdag 31/3 Rondje langs Dio – als wedstrijd
Als laatste rit stond in onze trainingsschema: 2,5 uur, rijden als wedstrijd. Vanuit Boussagues rijden we  een warming-up naar Lunas. Daar klinkt ons startschot! En gelijk een lange klim. Ik probeer nu van Lunas via Dio tot La Tour sur Orb, zo hard mogelijk te rijden. Als snel merk ik dat ik al behoorlijk wat uurtjes op de fiets gezeten heb deze week. Om tot mijn omslagpunt te komen moet ik vandaag echt tot op het tandvlees gaan. De meeste energie heb ik op deze 7e dag  biken al verbruikt. Maar het is heerlijk om zo diep te moeten gaan. Happend naar adem in de warme lucht. Bij de eerste hele lange klim boven aangekomen draai ik om en ga ik weer terug bergaf. Gabbi tegemoet. Veel eerder dan verwacht komt ze al aan! Ik dacht dat ik veel meer voorsprong had gepakt. Ik draai weer om, om nog een keer dit deel van de helling maximaal omhoog te rijden. Dan schieten we de afdaling in naar Dio. Er volgen nog een paar kortere hellingen en single trails. Dan komt onze finish in La Tour sur Orb. Dit is ook het einde van deze trainingsweek.

Rustig pedaleren we nog naar ons huisje in Boussagues. Tijd om de koffers weer te pakken! Jammer. We hadden nog wel 7 dagen kunnen verder biken. Geen probleem. De Haute Languedoc is een ideaal trainingsgebied!

We zijn klaar voor de marathons van Kellerwald en Riva del Garda in april!

(Binnenkort meer foto’s)

Ronald

Raid du Sart Tilman is altijd een leuke seizoensopener. Niet lang. Zo’n 55 kilometer met 1400 meter hoogteverschil. In deze vroege rit heb ik in het verleden eigenlijk nooit echt super gereden. Ook deze keer vond ik mijn gereden tijd niet echt om over naar huis te schrijven. Toch ging het goed!Ik kon de rit goed doseren. Ik had voldoende macht bergop. En naarmate de kilometers vorderde ging het beter. Vooral dat laatste is veelzeggend voor mij.

Er was regen voorspeld. Veel regen zelfs. s’Nachts hoor ik de regen hard op het dak klateren. Direct nadat de wekker is afgegaan, besluit ik om mijn modderfiets mee te nemen.Terwijl mijn Epic geprepareerd klaar staat. Een impulsief besluit.

Gabbi’s verkoudheid is aan de beterende hand, maar ze gaat vandaag niet door de regen fietsen. Met het oog op de komende trainingsweek in Frankrijk, is dat een verstandige beslissing. Ze maakt zondag haar trainingsuurtjes in de sportschool, en op maandag een intensief trainingsrondje in betere weersomstandigheden.

In de auto bij Vise is de weg kurkdroog! Heeft het hier niet geregend? Rond half negen kom ik aan bij het kerkje van Sart Tilman. Ik schrijf me in voor de toertocht. Ik heb er geen 6 euro extra voor over om mijn tijd te laten klokken. Ik heb mijn eigen tijdswaarneming: de Garmin Edge.

Deze rit heb ik al ontzettend vaak gereden. Alleen de laatste twee jaar heb ik hem overgeslagen. En dan is het leuk om te ontdekken dat de organisatie het parcours had aangepast. Het parcours blijkt een leuke mix van boswegen, paden en single trails, met hier en daar wat korte stukjes die wat meer techniek vragen. Ik kom zelfs een kort loopstukje tegen langs de Ourthe. Het parcours is zo goed als droog! Slechts een paar korte modderstukjes in het laatste deel van de route!

Ik had mijn modderfiets wel kunnen thuis laten!
Mijn modderfiets is een oude TREK 8000 met HS33 velgremmen. Op deze fiets monteer ik altijd de afgedankte drivetrain van mijn Specialized Epic. Om de wielen zitten lompe modderbanden. Deze fiets is ideaal om als een tractor door de modder te ploegen, maar vandaag absoluut een traag vehicel. Ook is het weer wennen met de velgremmen in Ardennenterrein. Ik heb weinig vertrouwen in de “navigator” voorband op gladde boomwortels en rotsblokken. Zijdelings glijdt deze band te snel weg. De afdalingen rij ik daarom wat gereserveerd. Ook het schakelen gaat zoals je op een modderfiets mag verwachten: onzuiver.
Ik verlang naar mijn Epic!

De rit zelf gaat goed. Ik geniet van de route. Ik kan het tempo waarmee ik gestart ben makkelijk vasthouden. Ik kan zelfs het tempo wat ophogen. Gedurende de hele rit kan ik makkelijk in de hogere hartslagzones komen. Continue heb ik nog energie in reserve. En dat voelt goed!

Soms zit ik opgesloten tussen de rustige toerrijders. Ik beschouw die momenten dan maar als recuperatiemomentjes. Een luxe die je bij de echte marathons niet hebt! Onderweg nog twee keer verkeerd gereden. Slordig van mij: de route was goed uitgepijld.

Na 3.25u kom ik over de finish. Geen geweldige tijd. Maar het gemak waarmee het ging, en de reserves die ik nog over heb, wekt vertrouwen. Langere afstanden zijn meer mijn ding! De langere ritten komen eraan. Op 22 april Kellerwald 120km. Een week later op 29 april Riva del Garda 105km.

Mijn geplande piek dit seizoen in juni-juli gaat wel goed komen! Die zal er zijn dan. Daar heb ik vertrouwen in. De vraag is alleen: hoe hoog zal die zijn? De trainingen verlopen voorspoedig! Hopelijk is Gabbi nu ook eindelijk definitief hersteld van haar verkoudheid! Dat lijkt er nu wel op!

Volgende week hebben we een bikeweekje in Frankrijk gepland. Biken onder mediterane omstandigheden. Ik heb de routes daar al in mijn hoofd zitten! Ik verheug me daar enorm op! Op de terugweg uit Frankrijk doen we misschien nog wel even een beklimming van de Mont Ventoux vanuit Bedoin. Dat zou een goede klimtraining zijn! Zou die op 31 maart al sneeuwvrij zijn?

Het seizoen is begonnen!

http://connect.garmin.com/player/159049302

Ronald