Test

Posted: februari 14, 2012 in Training
Tags:, , , ,
0

Reality

Eindelijk weer een test. Op de weegschaal. Huidplooien meten. En dan de maximaaltest: fietsen tot je maximale hartslag, alsmaar meer weerstand, zolang tot je de pedalen echt niet meer rond krijgt met 80 rpm’s. Back to reality!

Vrijdagochtend brengen we eerst de kids naar school. Dan gaan we op weg naar Coen van Topvorm in Gemert. Een ritje door het Brabantse land. Op het kanaal bij Someren ligt ijs. Ergens in de buurt van Helmond zie ik op verschillende plaatsen langs de weg een vaste mtb-route lopen. We zijn te vroeg in Gemert en gaan daarom eerst maar een kop thee drinken bij de “Heeren Van Gemert”. Bij Gabbi merk  ik enige “wedstrijdspanning”. Dit is mijn zoveelste test. Voor Gabbi is het haar tweede test.

Dan om 11 uur melden we ons bij Coen. Coen is altijd opgewekt. De gesprekken met hem zijn motiverend en leveren altijd een aantal nieuwe inzichten op. Na de afgelopen trainingsperiode is het goed om te weten wat de winst is, en waar nog iets te winnen valt.

Gabbi mag tevreden zijn. Ze trapt nu 25% meer watts weg bij omslagpunt dan bij de vorige test! Meer power en dus meer snelheid. Gabbi kan ontzettend lang trappen,..alleen de snelheid ontbrak nog een beetje. Daarin zijn nu goede vorderingen gemaakt! Hartslagzones zijn ook iets naar boven bijgesteld. Mooi resultaat!

Ik ben goed op weg om weer op het niveau van vlak voor de Transalp 2006 te komen. Dat niveau is een
goed startpunt! Het is nu februari. Het duurt zeker niet meer lang voor ik over dat niveau heen ga! De winter is bijna voorbij. Nu nog snel zorgen dat de winterkilo’s eraf gaan! Vóór de Kellerwald Marathon in april moeten die eraf zijn, zodat ik de bergen goed op kom. Dat wordt nuchter trainen!

Volgende week gaan we met de kids naar Zuid Frankrijk. Naar Boussagues om samen met mijn vader een aantal bomen om te zagen en in mootjes te hakken! (Een soort extra core stability training eigenlijk.) Verder gaan we vuurstoken, naar de markt in Clermont Herault, en misschien nog wel even naar de Gorges de Heric.

Maar de fietsen gaan ook mee, dus er wordt wel gewoon doorgetraind. Voorspelling voor volgende week: 13 tot 16 graden! Proeven aan het voorjaar! Next weeks reality!

Voor testen, trainingsschema’s en trainingsbegeleiding zie: TOPVORM.

Ronald

De weg naar de lente

Posted: februari 6, 2012 in Uncategorized
0

Het is ijstijd. Buitentemperaturen -7 overdag, -17 in de nacht. Een uurtje intensief buiten trainen zou nog wel kunnen, maar we kiezen er deze week voor om de trainingen binnen af te werken op de Tacx en in de sportschool. Bij deze temperaturen zijn er toch wat risico’s die ik niet zou willen lopen. Zeker niet na de problemen met mijn linker arm.

Met die arm gaat het inmiddels beter. Ik heb een aantal trainingen gemist, maar vanaf dinsdag heb ik de training weer kunnen oppakken.

Indoortrainen is effectief bij deze temperaturen, maar ik kan toch niet zonder buitenlucht. In de sportschool komen de muren op me af na 3,5 uur spinning, roeien, fitness en crosstrainer.

Ik ben een buitenmens. Zondagmiddag na de training trekken we daarom de wandelschoenen aan. Het is heerlijk vriesweer. De zon schijnt fel. Het is windstil. Met een donsjas is het op een zonnige zuidhelling best een paar uurtje vol te houden! Ook te voet is het mergelland bijzonder mooi.

Komende week is er weer een moment van de waarheid: conditietest bij Topvorm. De confrontatie met de testfiets, de wattmeter, en de weegschaal. Een maximaaltest. Een nieuw evaluatiemoment.  Een evaluatie van de afgelopen trainingsperiode en een nieuwe meting als start van het komende seizoen.

Kort daarna vertrekken we een weekje naar Zuid Frankrijk. Niet speciaal om te trainen. Maar om samen met mijn vader 6 bomen om te zagen. De fietsen gaan wel mee, maar gewoon om de reguliere trainingsuurtjes te maken. Voorlopig is het daar in het zuiden ook bitterkoud. In Nimes wilde de renners niet starten in de Ster van Besseges vanwege de kou. De etappes zijn uiteindelijk ingekort!

Eind maart is dat anders. Dan gaan we weer naar Zuid Frankrijk, speciaal voor wat extra (klim)training. Lente in Zuid Frankrijk. Dat wordt genieten! In de dalen zullen de fruitbomen in de bloei staan. De wijngaarden zijn dan lichtgroen gekleurd. Vrolijk fuitende vogels in de lucht. Kabbelende bergbeekjes. Blauwe lucht,stralende zon en 18 graden. Mediterane geuren. Zo stel ik het me voor.

Ik verheug me op de flowtrails rond Lac de Salagou. De twee mountainbikeroutes bij Lodeve zijn perfect om wat extra offroad hoogtemeters te trainen. Een overzichtskaart van de mountainbikeroutes:   carte_VTT Salagou (1)

Ik ben ook nog op zoek naar een lange col in de buurt van de Hautes Languedoc, die eind maart sneeuwvrij is voor de mountainbike! Een eindje verderop ligt de Mont Ventoux. Dat zou een optie kunnen zijn. Als de weg in die tijd al sneeuwvrij is, zal die nog afgesloten zijn voor het verkeer, en zullen er nog veel stenen en gruis van de winter
op het asfalt liggen. Maar voor de mountainbike is dat geen probleem.

Links en rechts van de weg zal eind maart nog veel sneeuw liggen op de Mont Ventoux. Dan rijden we weer terug de winter in! De kans dat we boven op de Mont Ventoux dan een lekker plekje uit de wind in de zon vinden, is niet zo groot. Die berg heet natuurlijk niet voor niks de VENToux,.. Ik denk dat we die berg weer razendsnel afrijden. De weg naar de lente.

De man, …en zijn fiets

Posted: januari 30, 2012 in Training
0

Dat is een boek. De Man en Zijn Fiets. Wat moet een man zonder fiets? De trainingsvoorbereiding verloopt volledig volgens plan, en de vorm is groeiende. De nieuwe rockNdust-tenue’s zijn besteld. Het wedstrijdprogramma voor 2012 is rond. Mijn nieuwe wielen komen eraan, handmade by Lars Toma.  Alles geheel volgens plan. De man en zijn fiets. Of toch niet?

Donderdag. Pijn in de linker ellenboog. In de loop van de dag wordt het niet minder, erger wel. Koortsig, rillerig, gloeiende arm.  Eerste diagnose van de arts: slijmbeursontsteking in de ellenboog. Konden mijn dunne armen dan toch niet de gewichten in de sportschool verdragen? Of is het mijn nieuwe bureau op het werk? In ieder geval geen tacxtraining donderdag.  Mijn lichaam is jarenlang getraind om kleine beschadigingen snel te herstellen, in het weekend zal het wel weer beter gaan!

Vrijdag. De ontstekingsremmers lijken te werken. Maar nog steeds koortsig en rillerig.

Zaterdag. In de ochtend voel ik me goed. Een poging voor een relaxte training. Rustig aan, want mijn linkerarm moet volledig ontlast worden. En de training loopt eigenlijk wel lekker. 2 uurtjes. Het doet me goed. Maar toch, iets klopt er niet. Het bewegen en steunen op de arm gaat te gemakkelijk voor een slijmbeursontsteking.  Niet alleen de ellenboog is rood, een groot gedeelte van mijn arm ook.  Met pen tekenen we de rode vlek af op de arm. Als die morgen groter is ga ik naar de arts. Op zondag! Voor nu een paracetamol.

Zaterdagavond. We hebben kaarten voor “Man en Fiets” van schrijver, tv en theatermaker Wilfried de Jong. Wilfried staat samen met de band Ocobar (bekend van het tv-programma Holland Sport)  op het toneel van Parkstad Theaters.  Een avondje met de fiets in het theater!

De man en zijn fiets

In de zaal klinkt goeie blues! Blues met een soort licht psychedelische inslag. De problemen met mijn arm vergeet ik moeiteloos.

De voorstelling is een literaire en muzikale vertelling van Wilfrieds liefde voor de wielersport. Hij vertelt over de gekte in een cafe bij kilometer 128 van De Ronde, over zijn eigen beklimming van de Mont Ventoux, over de tragische dood van Marco Pantani. De voorstelling gaat vooral over de emotie van de wielersport. En Wilfried neemt me daarin mee! Geweldig! Tachtig minuten lang.

Daarna terug in de realiteit. Man en fiets. De fiets staat in de fietsgarage. Zowel de wedstrijdfiets als de modderfiets. En de man?

Zondag. Mijn arm is nog warmer dan die al was, en wordt alsmaar roder.  Dit klopt niet. Vandaag niet op de fiets. Maar naar de arts. Een bacteriële infectie in mijn linker arm!  Geen slijmbeursontsteking dus! Ik moet aan de antibiotica. Jakkie!

En hoe gaat het dan? Eerst paniek, dan teleurstelling en machteloosheid. Onzekerheid. Hoe zit het met het seizoen? Mijn geplande conditietest op 10 februari? Loop ik nu een achterstand op? Hoe moet dat verder? Wanneer kan ik de training weer oppakken?

Het is me wat! De man en zijn fiets.

PS En de vrouw? Die is gewoon met haar fiets!

Ronald

De cadans van het klimmen

Posted: januari 23, 2012 in marathon, Training
0

Hartje winter. Hoe lang duurt het nog voor ik weer in de bergen ben? Onderaan een berg staan, met het zicht op een lange beklimming. Met een top in het vizier, die later nog lang niet de top blijkt te zijn.

Vroeg in de ochtend. In de Alpen. Startschot. De eerste  lange klim van de dag. Prille zonnestralen. Uitzicht op besneeuwde Alpentoppen die zo vroeg op de dag nog overgoten zijn met een gouden gloed. Nog een hele dag biken voor me. Langzaam stromen de benen vol. De hartslag nadert het omslagpunt en gaat er overheen. Ik heb meer zuurstof nodig; meer dan mijn longen kunnen verwerken. Het geluid van mijn eigen ademhaling en knisperende steentjes onder de banden domineren.  Onzekerheid. Kan ik blijven doseren? Ga ik te hard? Moet ik harder?  Een gelletje naar binnen werken dat zo zoet en smerig is, dat het de adem wegneemt. Happen naar adem.

Idjoch, Transalp 2008

Volledig in mezelf gekeerd. Helemaal één met de omgeving en de fiets. Niet meer aanspreekbaar.

Wat lijkt het me weer heerlijk om die ellendige pijn in de benen te voelen. Die ellendige spanning of het wel gaat lukken vandaag. Die ellendige top, die bij het naderen toch niet de top blijkt te zijn. Die ellendige berg. Ik mis het!

Het is de cadans van het klimmen die het doet. Die cadans bij zon overgoten bergtoppen vind ik terug in “New Gold Dream”.

Eind april is het weer zover. Dan sta ik in Riva del Garda  aan de start voor de eerst alpine marathon beklimming van 2012. De Rocky Mountain BIKE Marathon. De Ronda Extrema. Dit nummer zal dan door mijn hoofd klinken. Adem, hartslag, tempo. Alles onder controle.

De ultieme harmonie.  Ik doe aan duursport. Helemaal zen.

Ronald

Outfit 2012

Posted: januari 19, 2012 in Geen categorie
0

Ontwerp outfit 2012

Mountainbikeverbinding Mergelland – Eifel

Posted: januari 16, 2012 in trails, Training, Uncategorized
0

Verbindingsroute Mergelland – Eifel (en retour op de Via Gulia)

Bij mijn zaterdagtraining ontdekte ik bij Orsbach en Mamelis een aantal gemarkeerde (wandel)paden die ook mooi met de mountainbike te doen zijn. Later die dag op internet ontdek ik dat het gaat om een uitgebreid netwerk van gemarkeerde routes dat loopt van Orsbach, dwars door het Aachenerwald naar Raeren aan de voet van de Hoge Venen. Dat was zaterdag. Ik kan niet wachten; zondag is het tijd voor een verkenningstocht!

Het belooft een mooie dag te worden.  Nachtvorst was voorspeld. Als het nog donker is, vertrek ik in de vrieskou. Halve maan. Van de kou merk ik niet veel; het is windstil. Windstil en muisstil. Alleen de banden hoor ik over het asfalt rollen. Mijn zadel kraakt een beetje. Wylre is nog in diepe slaap als ik er doorheen fiets. In het Klooster van Wittem brand licht.

Tot Mamelis gaat mijn route over asfalt. De zon is nog niet op, maar het is licht genoeg om het veld in te rijden. Eerst een stuk via route 7. Deze route volgt eerst de beek, daarna loopt die iets hogerop langs de helling over single trails. Het uitzicht over de bevroren weilanden is geweldig deze ochtend. Een haas schiet door het weiland.

Route overzicht Orsbach - Raeren

Al snel kan ik de route nummer 1 oppakken. Dit is de verbindingsroute van Orsbach naar Raeren.

Vlak voor Vaals nog een paar leuke boomworteltrails. Dan gaat de route door de oude kern van Vaals en aan duitse kant de Vaalserberg op. Hier wacht een verschrikkelijk steile klim tot aan het drielanden punt. Mijn nummer 1 loopt hier het Aachenerwald in. Eerst over een brede paden, maar daarna ook over trails. In dit eerste deel van het Aachenerwald zijn de paden bezaaid met vuursteen.

De route gaat steeds verder het bos in. Hier heerst een serene rust. Januari-zonnestralen prikken door de machtige bomen. Dit bos lijkt eindeloos. Hier zou ik dagenlang aaneenstuk doorheen willen fietsen!

Vlak voor Lichtenbusch en Hauset liggen uiteindelijk de drie bronnen van de Geul. Eentje ligt in een klein meertje, volgens de kaart 300 meter naast de route. Die heb ik gemist.

Daar vlak voor Lichtenbusch begint ook een ander wandelpad; de Via Gulia, een wandelpad langs de Geul van bron tot monding in de Maas. Perfect gemarkeerd met splinter nieuwe bordjes blauw-wit-blauw. Dit wordt mijn terugweg! De Via Gulia is een mooi wandel- en mountainbikepad door bossen en velden. Het eerste stuk is al gelijk een mooie single trail langs de nog jonge Geul. Mooi!

Daarna gaat dit pad verder door bossen en weilanden. Ik volg dit pad tot La Calamine. Daar begint de tijd te dringen,..ik moet 12 uur thuis zijn voor een familiewandeling. Daarom vanaf nu een tijdrit over het asfalt huiswaarts. Bij Teuven cross ik toch nog even het Bovenste Bos door,  en neem de “Gulpen-route” terug naar Gulpen. Daar ben ik bijna thuis. Op tijd voor de familiewandeling.

Wat een geweldige mountainbikeroute! Snel weer terug!

Ronald

Meer info:

Een detailkaart van de route door het Aachenerwald vind je hier in pdf: Detailkaart

Meer info over het netwerk van wandelroutes: http://www.grenzrouten.eu 

Beide routes zijn perfect gemarkeerd! 

Van de Via Gulia zijn wandelkaarten te koop bij de VVV’s. Deze heb ik niet, en is ook eigenlijk niet nodig aangezien de markering perfect is. Mountainbiken op het Nederlandse deel van de Via Gulia niet overal toegestaan. In België ben ik nergens problemen tegengekomen. Anders gewoon een kleine ommetje maken! 

Een nipje

Posted: januari 9, 2012 in Training
0

Een wintertocht door de Voerstreek

Bij het ontbijt kijken we samen op de routekaart van fietsnet.be. ”Welk rondje ga jij doen?” ”Ik weet het nog niet, maar ik denk dat ik richting Voerstreek en Hombourg fiets. En jij?”  Ze tuurt op de kaart, nipt aan haar hete koffie en haalt haar schouders op.

Vandaag trainen we ieder voor zich. Saai, maar ik ben het ook wel gewend. Een D2-trainingsrondje voor mij, betekent voor Gabbi dat ze in het rood moet rijden. Dat kan niet de bedoeling zijn. Dat is het nadeel van de  vooruitgang. Ik heb de laatste maanden behoorlijk gewerkt aan mijn vermogen… Het is niet fair om dan met een dame te fietsen.

Het weer is prima. Het heeft vanacht geregend maar het is niet koud. Lekker fietsweer. Na een korte warming up ga ik in mijn D2-trainingszone zitten en kom er de komende 3 uur niet meer uit. Het is genieten op de fiets!

Vanuit Ransdaal langs de Geul via Meerssen en Maastricht tot in Mesch. In Mesch ga ik voor de afwisseling eens rechtdoor. Daar loopt een betonnen fietspad dat rechtstreeks in s’Gravenvoeren uitkomt. Mooi door de weilanden. Daar beneden langs het riviertje de Voer, rijd ik de berg weer op. Dat is de berg die we tijdens de Bart Brentjens Challenge afgekomen zijn. Richting Noorbeek. Vanuit Noorbeek volg ik een aantal knoopunten kriskras door de Voerstreek. Bergop bergaf. Waar het westen van de Voersteek vrij kaal is, is het oostelijke deel een stuk bosrijker. Uiteindelijk kom ik bij Aubel uit. Hier is het uitzicht weids over het Land van Herve. Een fabriek bij het plaatsje Herve zelf, vormt een  irritant stukje horizonvervuiling in dit verder prachtige scenario.

Een roofvogel kijkt me met een bijna hypnotiserende blik aan. Terwijl ik toch met een rotvaart voorbij kom, wijst de snavel van het beest steeds mijn kant op. Het kost me even moeite om op de weg te blijven letten. Bij Hombourg gaat het berg af. De weg loopt langs een klein weidebeekje. Dit moet de Gulp zijn. Als ik die volg, kom ik vanzelf in Gulpen uit! En uiteindelijk kom ik daar ook.

Als ik zo een rondje alleen fiets, heb ik mijn blog meestal al geschreven terwijl ik nog op de fiets zit. Onderweg kom ik zoveel dingen tegen die me aan het denken zetten. Waar ik ook aan denk is Gabbi. Waar zou die nu zijn? Welk rondje heeft zij gedaan?

Terug thuis, ben ik de eerste. Een half uurtje later zitten we samen in de keuken met een kop hete bouillon.
“Schat, welke route heb jij gedaan?”
Gabbi nipt aan haar kop hete bouillon. Schuift de stoel dichter tegen die van mij, en begint te vertellen. Glunderend.

Ronald

Nooit vertoond

Posted: januari 4, 2012 in Training, Uncategorized
Tags:, ,
1

Ik had een paar dagen vrij genomen. En bij wijze van uitzondering blijven we thuis! En dat is echt een hele grote uitzondering! Nog nooit vertoond!

Normaal als ik me een paar dagen vrij kan permiteren, stappen we in de auto en rijden we naar Zuid Frankrijk, naar Oostenrijk of Italie. Geen trainingsstage in het buitenland deze keer. Dit jaar leek het ons relaxt om gewoon lekker in Ransdaal te blijven.  Wat uurtjes buiten trainen. Naar de sportschool. Op de Tacx. Een zee van tijd om lekker aan de fiets te prutsen in de  fietsgarage. Vroeg de open haard aan. Boek lezen. En tijd om Patrick Stroucken van Bioracer te ontvangen om alle details voor de nieuwe outfit door te nemen.

De broertjes Stroucken en ik reden in dezelfde tijd rond in het nieuwelingen en junioren peloton van Limburg. Dat moet ergens in de 80-er jaren zijn geweest. Zij hebben het later verder geschopt dan ik, want ze zijn beide prof geworden.

Bij één van de trainingen deze week kom ik door Ubachsberg. Een dorp waar ik toen in diezelfde nieuwelingentijd ook vaak doorheen reed. De fietsenzaak Jo Franssen ligt daar nog steeds op de hoek. De fietsenmaker leek toen geen grote wielerliefhebber te zijn.

Op een dag in 1982 reed ik als 15-jarige mijn trainingsrondje op mijn bloedrode Pinarello. Met commandeurs aan het frame en toeklip-riempjes aan de pedalen; die tijd. Mobieltjes bestonden niet. Van mijn bezorgde moeder kreeg ik daarom steevast een kwartje mee om te bellen voor als er iets zou gebeuren onderweg.

Ik weet nog goed wat voor rondje dat was. Dat was een rondje via Gemmenich door Belgie naar De Planck en via Gulpen en Wittem weer terug. In belgie brak één van de twee remkabels. In België kon je met een kwartje toen ook niks. Maar niks aan de hand, ik had immers nóg een rem. Daarna bij Ubachsberg breekt de andere remkabel.  Ik moet dan nog helemaal naar Nieuwenhagen waar ik met mijn ouders woonde. Gelukkig ligt er een fietsenmaker in Ubachsberg! Met het kwartje van mijn moeder op zak vraag ik of hij me alsjeblieft één remkabel wil maken. “Het geld zal ik vandaag nog komen langs brengen! Dat beloof ik!”
Hij reageert geïrriteerd: ”Nee! Daar begin ik niet aan!” Fietsenmaker Jo Franssen stuurt een 15 jarige jongen op een rode Pinarello zonder remmen gewoon weer de weg op, om de laatste 16 kilometer naar huis te fietsen! Ik mag het kwartje van mijn moeder zelfs niet gebruiken om in de zaak naar huis te bellen. Zoiets is nog nooit vertoond!

Nooit vertoont? Jawel, 24 jaar later maakte Dirk Jan Roeleven op soortgelijke manier kennis met de fietsenmaker uit Ubachsberg!  Lees zijn boek “De nieuwe fiets”.  Daarin beschrijft hij een bijzondere fietstocht vanuit Italie naar Nederland. En hij komt op bladzijde 214 ook toevallig door Ubachsberg. De fietsenmaker blijkt niks veranderd in 24 jaar. Mooi boek voor in weken zoals deze!

De trainingen lopen ondertussen lekker door. In deze winterperiode wordt de basis gelegd voor het komende seizoen. Dat weet iedereen!  We trainen lekker buiten. Maar gaan ook naar de sportschool. Roeien, crosstrainer, fitnessparcours en spinning. Op de tacx doen we de specifieke kracht en interval trainingen. Ik heb zin om binnenkort weer eens een leuke toertocht te rijden! Sart Tilman duurt me nog te lang!  De dagen worden alweer langer! Binnenkort een conditietest plannen bij Coen!

Ronald

2012 voor de wielen!

Posted: december 23, 2011 in Geen categorie, Website
0

Seizoen 2011 is voorbij. Mountainbikejaar 2012 ligt voor de wielen. Bij een nieuw jaar hoort een nieuwe outfit. De afgelopen maanden hebben we gewerkt aan een redesign van onze kleding. Ook een nieuw rockndust logo. En daaruit blijkt precies wat ons bezielt…. Biking is our passion!

We wensen iedereen fijne feestdagen en een gezond en sportief 2012.

Let biking be your passion in 2012!

Gabbi & Ronald

rockNdust

Wintertraining

Posted: december 19, 2011 in mountainbike, Training
0

Biologische klok

De wektijd van mijn biologische wekker is 6.30u. Dat kan een paar minuutjes eerder of een paar minuutjes later zijn, maar nooit meer. Zondagochtend vroeg, is de tuin wit. Dat valt tegen! Ik had me verheugd op een 4 uurs ritje in frisse, maar droge omstandigheden. Zo stond het in ons trainingsschema, en zo is mijn biologische klok ook ingesteld!

In deze tijd duurt het nog tot half negen voor het licht wordt. Er ligt sneeuw. Op de hogere delen achterom bij de Fromberg blijft de sneeuw lang liggen. In de Ardennen zijn de skipistes geopend! Nu is het echt winter! Trainen?

Wat nu? Meteovista raadplegen. De ochtend is niet geschikt om buiten te trainen; er ligt nog veel natte sneeuw op de weg. En het is guur. Mijn biologische trainingsklok zorgt voor een ongemakkelijk gevoel. Ik moet toch gaan trainen? De voorspelling voor de middag is beter. Fris maar droog, met af en toe een zwak zonnetje.

We gaan voor een combinatie: in de ochtend naar de sportschool, in de middag buiten een rondje trainen over de weg. Een dag niet naar buiten, is een dag niet geleefd. Of zoals zoontje Darik altijd zegt: “pap, ik ben altijd happy buiten!”. Nou jongen,..papa heeft dat ook! Winter of geen winter, weer of geen weer.

In de sportschool doen we eerst een uurtje mee met de spinning en daarna een rondje fitness, vooral gericht op de spieren van buik,rug en schouder. Warm en droog! Zo maken we van de noot een deugt! Vanuit de sportschool zie ik de eerste zonnestralen naar binnen schijnen! De voorspellingen van Meteovista komen uit!

Thuis eten we een bord warme soep met een stuk kerststol en zijn dan klaar voor de middagsessie: een trainingsrondje buiten. Buiten! In de buiten-winter-lucht!

In deze tijd van het jaar als de omstandigheden offroad slecht zijn, verkennen we vaak het knooppunten netwerk in de Limburg, Belgie en Duitsland. Meestal kiezen we dan voor een richting die voor ons wat minder voor de hand ligt, waar we normaal gesproken niet zo vaak komen. Zo’n route heeft dan altijd wel grote of kleine verrassingen in petto. Dat kan vanalles zijn. De ene keer is dat een idyllisch beekdalletje. De andere keer is dat een restaurant, wat de moeite waard lijkt om ooit een keer te proberen. Ik ben altijd nieuwsgierig naar iets nieuws.

Zaterdag hebben we een 2-uurs rondje door Duitsland gemaakt. Onze route ging langs Aken via het plateau bij Orsbach terug met snijdende tegenwind. De sneeuw hing toen al in de lucht!

Zondagmiddag maken we een ronde van 2.45u via het limburgse knooppunten netwerk richting Elsloo en Geulle langs de Maas. In deze hoek van Limburg komen we eigenlijk niet zo vaak. Toch is het hier lekker fietsen!

Vandaag duurt het nog twee dagen, en dan worden de dagen alweer langer! Elke dag krijgen we er weer een paar minuutjes daglicht bij. Ik verheug me nu al op de tijd dat ik de vogels weer hoor fluiten in onze tuin als ik wakker wordt. Dat gefluit is ook een soort biologische wekker. Dat mis ik nu in winters Ransdaal! Ik hoor hoogstens nog een uil. Maar dat is dan weer het tijdstip om naar bed te gaan.

Ronald

Oudere berichten