Hartje winter. Hoe lang duurt het nog voor ik weer in de bergen ben? Onderaan een berg staan, met het zicht op een lange beklimming. Met een top in het vizier, die later nog lang niet de top blijkt te zijn.
Vroeg in de ochtend. In de Alpen. Startschot. De eerste lange klim van de dag. Prille zonnestralen. Uitzicht op besneeuwde Alpentoppen die zo vroeg op de dag nog overgoten zijn met een gouden gloed. Nog een hele dag biken voor me. Langzaam stromen de benen vol. De hartslag nadert het omslagpunt en gaat er overheen. Ik heb meer zuurstof nodig; meer dan mijn longen kunnen verwerken. Het geluid van mijn eigen ademhaling en knisperende steentjes onder de banden domineren. Onzekerheid. Kan ik blijven doseren? Ga ik te hard? Moet ik harder? Een gelletje naar binnen werken dat zo zoet en smerig is, dat het de adem wegneemt. Happen naar adem.
Idjoch, Transalp 2008
Volledig in mezelf gekeerd. Helemaal één met de omgeving en de fiets. Niet meer aanspreekbaar.
Wat lijkt het me weer heerlijk om die ellendige pijn in de benen te voelen. Die ellendige spanning of het wel gaat lukken vandaag. Die ellendige top, die bij het naderen toch niet de top blijkt te zijn. Die ellendige berg. Ik mis het!
Het is de cadans van het klimmen die het doet. Die cadans bij zon overgoten bergtoppen vind ik terug in “New Gold Dream”.
Eind april is het weer zover. Dan sta ik in Riva del Garda aan de start voor de eerst alpine marathon beklimming van 2012. De Rocky Mountain BIKE Marathon. De Ronda Extrema. Dit nummer zal dan door mijn hoofd klinken. Adem, hartslag, tempo. Alles onder controle.
De ultieme harmonie. Ik doe aan duursport. Helemaal zen.
Verbindingsroute Mergelland – Eifel (en retour op de Via Gulia)
Bij mijn zaterdagtraining ontdekte ik bij Orsbach en Mamelis een aantal gemarkeerde (wandel)paden die ook mooi met de mountainbike te doen zijn. Later die dag op internet ontdek ik dat het gaat om een uitgebreid netwerk van gemarkeerde routes dat loopt van Orsbach, dwars door het Aachenerwald naar Raeren aan de voet van de Hoge Venen. Dat was zaterdag. Ik kan niet wachten; zondag is het tijd voor een verkenningstocht!
Het belooft een mooie dag te worden. Nachtvorst was voorspeld. Als het nog donker is, vertrek ik in de vrieskou. Halve maan. Van de kou merk ik niet veel; het is windstil. Windstil en muisstil. Alleen de banden hoor ik over het asfalt rollen. Mijn zadel kraakt een beetje. Wylre is nog in diepe slaap als ik er doorheen fiets. In het Klooster van Wittem brand licht.
Tot Mamelis gaat mijn route over asfalt. De zon is nog niet op, maar het is licht genoeg om het veld in te rijden. Eerst een stuk via route 7. Deze route volgt eerst de beek, daarna loopt die iets hogerop langs de helling over single trails. Het uitzicht over de bevroren weilanden is geweldig deze ochtend. Een haas schiet door het weiland.
Route overzicht Orsbach - Raeren
Al snel kan ik de route nummer 1 oppakken. Dit is de verbindingsroute van Orsbach naar Raeren.
Vlak voor Vaals nog een paar leuke boomworteltrails. Dan gaat de route door de oude kern van Vaals en aan duitse kant de Vaalserberg op. Hier wacht een verschrikkelijk steile klim tot aan het drielanden punt. Mijn nummer 1 loopt hier het Aachenerwald in. Eerst over een brede paden, maar daarna ook over trails. In dit eerste deel van het Aachenerwald zijn de paden bezaaid met vuursteen.
De route gaat steeds verder het bos in. Hier heerst een serene rust. Januari-zonnestralen prikken door de machtige bomen. Dit bos lijkt eindeloos. Hier zou ik dagenlang aaneenstuk doorheen willen fietsen!
Vlak voor Lichtenbusch en Hauset liggen uiteindelijk de drie bronnen van de Geul. Eentje ligt in een klein meertje, volgens de kaart 300 meter naast de route. Die heb ik gemist.
Daar vlak voor Lichtenbusch begint ook een ander wandelpad; de Via Gulia, een wandelpad langs de Geul van bron tot monding in de Maas. Perfect gemarkeerd met splinter nieuwe bordjes blauw-wit-blauw. Dit wordt mijn terugweg! De Via Gulia is een mooi wandel- en mountainbikepad door bossen en velden. Het eerste stuk is al gelijk een mooie single trail langs de nog jonge Geul. Mooi!
Daarna gaat dit pad verder door bossen en weilanden. Ik volg dit pad tot La Calamine. Daar begint de tijd te dringen,..ik moet 12 uur thuis zijn voor een familiewandeling. Daarom vanaf nu een tijdrit over het asfalt huiswaarts. Bij Teuven cross ik toch nog even het Bovenste Bos door, en neem de “Gulpen-route” terug naar Gulpen. Daar ben ik bijna thuis. Op tijd voor de familiewandeling.
Wat een geweldige mountainbikeroute! Snel weer terug!
Ronald
Meer info:
Een detailkaart van de route door het Aachenerwald vind je hier in pdf: Detailkaart
Van de Via Gulia zijn wandelkaarten te koop bij de VVV’s. Deze heb ik niet, en is ook eigenlijk niet nodig aangezien de markering perfect is. Mountainbiken op het Nederlandse deel van de Via Gulia niet overal toegestaan. In België ben ik nergens problemen tegengekomen. Anders gewoon een kleine ommetje maken!
Bij het ontbijt kijken we samen op de routekaart van fietsnet.be. ”Welk rondje ga jij doen?” ”Ik weet het nog niet, maar ik denk dat ik richting Voerstreek en Hombourg fiets. En jij?” Ze tuurt op de kaart, nipt aan haar hete koffie en haalt haar schouders op.
Vandaag trainen we ieder voor zich. Saai, maar ik ben het ook wel gewend. Een D2-trainingsrondje voor mij, betekent voor Gabbi dat ze in het rood moet rijden. Dat kan niet de bedoeling zijn. Dat is het nadeel van de vooruitgang. Ik heb de laatste maanden behoorlijk gewerkt aan mijn vermogen… Het is niet fair om dan met een dame te fietsen.
Het weer is prima. Het heeft vanacht geregend maar het is niet koud. Lekker fietsweer. Na een korte warming up ga ik in mijn D2-trainingszone zitten en kom er de komende 3 uur niet meer uit. Het is genieten op de fiets!
Vanuit Ransdaal langs de Geul via Meerssen en Maastricht tot in Mesch. In Mesch ga ik voor de afwisseling eens rechtdoor. Daar loopt een betonnen fietspad dat rechtstreeks in s’Gravenvoeren uitkomt. Mooi door de weilanden. Daar beneden langs het riviertje de Voer, rijd ik de berg weer op. Dat is de berg die we tijdens de Bart Brentjens Challenge afgekomen zijn. Richting Noorbeek. Vanuit Noorbeek volg ik een aantal knoopunten kriskras door de Voerstreek. Bergop bergaf. Waar het westen van de Voersteek vrij kaal is, is het oostelijke deel een stuk bosrijker. Uiteindelijk kom ik bij Aubel uit. Hier is het uitzicht weids over het Land van Herve. Een fabriek bij het plaatsje Herve zelf, vormt een irritant stukje horizonvervuiling in dit verder prachtige scenario.
Een roofvogel kijkt me met een bijna hypnotiserende blik aan. Terwijl ik toch met een rotvaart voorbij kom, wijst de snavel van het beest steeds mijn kant op. Het kost me even moeite om op de weg te blijven letten. Bij Hombourg gaat het berg af. De weg loopt langs een klein weidebeekje. Dit moet de Gulp zijn. Als ik die volg, kom ik vanzelf in Gulpen uit! En uiteindelijk kom ik daar ook.
Als ik zo een rondje alleen fiets, heb ik mijn blog meestal al geschreven terwijl ik nog op de fiets zit. Onderweg kom ik zoveel dingen tegen die me aan het denken zetten. Waar ik ook aan denk is Gabbi. Waar zou die nu zijn? Welk rondje heeft zij gedaan?
Terug thuis, ben ik de eerste. Een half uurtje later zitten we samen in de keuken met een kop hete bouillon.
“Schat, welke route heb jij gedaan?”
Gabbi nipt aan haar kop hete bouillon. Schuift de stoel dichter tegen die van mij, en begint te vertellen. Glunderend.
Ik had een paar dagen vrij genomen. En bij wijze van uitzondering blijven we thuis! En dat is echt een hele grote uitzondering! Nog nooit vertoond!
Normaal als ik me een paar dagen vrij kan permiteren, stappen we in de auto en rijden we naar Zuid Frankrijk, naar Oostenrijk of Italie. Geen trainingsstage in het buitenland deze keer. Dit jaar leek het ons relaxt om gewoon lekker in Ransdaal te blijven. Wat uurtjes buiten trainen. Naar de sportschool. Op de Tacx. Een zee van tijd om lekker aan de fiets te prutsen in de fietsgarage. Vroeg de open haard aan. Boek lezen. En tijd om Patrick Stroucken van Bioracer te ontvangen om alle details voor de nieuwe outfit door te nemen.
De broertjes Stroucken en ik reden in dezelfde tijd rond in het nieuwelingen en junioren peloton van Limburg. Dat moet ergens in de 80-er jaren zijn geweest. Zij hebben het later verder geschopt dan ik, want ze zijn beide prof geworden.
Bij één van de trainingen deze week kom ik door Ubachsberg. Een dorp waar ik toen in diezelfde nieuwelingentijd ook vaak doorheen reed. De fietsenzaak Jo Franssen ligt daar nog steeds op de hoek. De fietsenmaker leek toen geen grote wielerliefhebber te zijn.
Op een dag in 1982 reed ik als 15-jarige mijn trainingsrondje op mijn bloedrode Pinarello. Met commandeurs aan het frame en toeklip-riempjes aan de pedalen; die tijd. Mobieltjes bestonden niet. Van mijn bezorgde moeder kreeg ik daarom steevast een kwartje mee om te bellen voor als er iets zou gebeuren onderweg.
Ik weet nog goed wat voor rondje dat was. Dat was een rondje via Gemmenich door Belgie naar De Planck en via Gulpen en Wittem weer terug. In belgie brak één van de twee remkabels. In België kon je met een kwartje toen ook niks. Maar niks aan de hand, ik had immers nóg een rem. Daarna bij Ubachsberg breekt de andere remkabel. Ik moet dan nog helemaal naar Nieuwenhagen waar ik met mijn ouders woonde. Gelukkig ligt er een fietsenmaker in Ubachsberg! Met het kwartje van mijn moeder op zak vraag ik of hij me alsjeblieft één remkabel wil maken. “Het geld zal ik vandaag nog komen langs brengen! Dat beloof ik!”
Hij reageert geïrriteerd: ”Nee! Daar begin ik niet aan!” Fietsenmaker Jo Franssen stuurt een 15 jarige jongen op een rode Pinarello zonder remmen gewoon weer de weg op, om de laatste 16 kilometer naar huis te fietsen! Ik mag het kwartje van mijn moeder zelfs niet gebruiken om in de zaak naar huis te bellen. Zoiets is nog nooit vertoond!
Nooit vertoont? Jawel, 24 jaar later maakte Dirk Jan Roeleven op soortgelijke manier kennis met de fietsenmaker uit Ubachsberg! Lees zijn boek “De nieuwe fiets”. Daarin beschrijft hij een bijzondere fietstocht vanuit Italie naar Nederland. En hij komt op bladzijde 214 ook toevallig door Ubachsberg. De fietsenmaker blijkt niks veranderd in 24 jaar. Mooi boek voor in weken zoals deze!
De trainingen lopen ondertussen lekker door. In deze winterperiode wordt de basis gelegd voor het komende seizoen. Dat weet iedereen! We trainen lekker buiten. Maar gaan ook naar de sportschool. Roeien, crosstrainer, fitnessparcours en spinning. Op de tacx doen we de specifieke kracht en interval trainingen. Ik heb zin om binnenkort weer eens een leuke toertocht te rijden! Sart Tilman duurt me nog te lang! De dagen worden alweer langer! Binnenkort een conditietest plannen bij Coen!
Seizoen 2011 is voorbij. Mountainbikejaar 2012 ligt voor de wielen. Bij een nieuw jaar hoort een nieuwe outfit. De afgelopen maanden hebben we gewerkt aan een redesign van onze kleding. Ook een nieuw rockndust logo. En daaruit blijkt precies wat ons bezielt…. Biking is our passion!
We wensen iedereen fijne feestdagen en een gezond en sportief 2012.
De wektijd van mijn biologische wekker is 6.30u. Dat kan een paar minuutjes eerder of een paar minuutjes later zijn, maar nooit meer. Zondagochtend vroeg, is de tuin wit. Dat valt tegen! Ik had me verheugd op een 4 uurs ritje in frisse, maar droge omstandigheden. Zo stond het in ons trainingsschema, en zo is mijn biologische klok ook ingesteld!
In deze tijd duurt het nog tot half negen voor het licht wordt. Er ligt sneeuw. Op de hogere delen achterom bij de Fromberg blijft de sneeuw lang liggen. In de Ardennen zijn de skipistes geopend! Nu is het echt winter! Trainen?
Wat nu? Meteovista raadplegen. De ochtend is niet geschikt om buiten te trainen; er ligt nog veel natte sneeuw op de weg. En het is guur. Mijn biologische trainingsklok zorgt voor een ongemakkelijk gevoel. Ik moet toch gaan trainen? De voorspelling voor de middag is beter. Fris maar droog, met af en toe een zwak zonnetje.
We gaan voor een combinatie: in de ochtend naar de sportschool, in de middag buiten een rondje trainen over de weg. Een dag niet naar buiten, is een dag niet geleefd. Of zoals zoontje Darik altijd zegt: “pap, ik ben altijd happy buiten!”. Nou jongen,..papa heeft dat ook! Winter of geen winter, weer of geen weer.
In de sportschool doen we eerst een uurtje mee met de spinning en daarna een rondje fitness, vooral gericht op de spieren van buik,rug en schouder. Warm en droog! Zo maken we van de noot een deugt! Vanuit de sportschool zie ik de eerste zonnestralen naar binnen schijnen! De voorspellingen van Meteovista komen uit!
Thuis eten we een bord warme soep met een stuk kerststol en zijn dan klaar voor de middagsessie: een trainingsrondje buiten. Buiten! In de buiten-winter-lucht!
In deze tijd van het jaar als de omstandigheden offroad slecht zijn, verkennen we vaak het knooppunten netwerk in de Limburg, Belgie en Duitsland. Meestal kiezen we dan voor een richting die voor ons wat minder voor de hand ligt, waar we normaal gesproken niet zo vaak komen. Zo’n route heeft dan altijd wel grote of kleine verrassingen in petto. Dat kan vanalles zijn. De ene keer is dat een idyllisch beekdalletje. De andere keer is dat een restaurant, wat de moeite waard lijkt om ooit een keer te proberen. Ik ben altijd nieuwsgierig naar iets nieuws.
Zaterdag hebben we een 2-uurs rondje door Duitsland gemaakt. Onze route ging langs Aken via het plateau bij Orsbach terug met snijdende tegenwind. De sneeuw hing toen al in de lucht!
Zondagmiddag maken we een ronde van 2.45u via het limburgse knooppunten netwerk richting Elsloo en Geulle langs de Maas. In deze hoek van Limburg komen we eigenlijk niet zo vaak. Toch is het hier lekker fietsen!
Vandaag duurt het nog twee dagen, en dan worden de dagen alweer langer! Elke dag krijgen we er weer een paar minuutjes daglicht bij. Ik verheug me nu al op de tijd dat ik de vogels weer hoor fluiten in onze tuin als ik wakker wordt. Dat gefluit is ook een soort biologische wekker. Dat mis ik nu in winters Ransdaal! Ik hoor hoogstens nog een uil. Maar dat is dan weer het tijdstip om naar bed te gaan.
Het kan natuurlijk niet alleen mountainbiken zijn, wat de klok slaat. Wat slaat de klok in deze tijd ook alweer? Kling!
Deze week is mijn professionaliteit nog eens bijgeschaafd met een driedaagse opfris- en actualiteitencursus Management Control Auditing. Drie dagen in een hotel op de Veluwe, die van s’ ochendsvroeg tot s’ avondslaat vol gepland staan. Zonder biketraining danwel.
Dat geldt niet voor Gabbi, die was mee, maar had de hele dag vrij te besteden. Ik ben jaloers op haar 70km-solorondje over de Veluwe. Wat ik van Gabbi gehoord heb, moet het er mooi fietsen zijn. Verrassend anders. En dat geloof ik graag! We moeten terug naar de Veluwe!
De trainingsweek lijkt een beetje mager door die cursus. Maandag en vrijdag getacxt. Zaterdag twee uurtjes ontspannen rondje door het bos. Zondag vertrek ik als het nog donker is vanuit Ransdaal voor een drie uurs rondje Brunssummerheide en Strijdhagen. Dat trailrondje blijft toch leuk! Het is nog koud zo vroeg. Het gras is wit aangevroren. Hier en daar klinkt het geluid van brekend ijs als ik door een plas water rijd. In de vroegte springt er een ree op, die met een soort slowmotion-sprongen door de stuiken hupt.
Terug thuis wacht het zondagochtend ontbijt met de kids. Ondertussen hebben we ook de kerstboom in huis gehaald. Vers gekapt hier achterom in het Ransdalerveld. Daar zorgt onze overbuurman altijd voor; de kerstbomen- en zonnebloemenboer uit Ransdaal! Onder die kerstboom ook een nieuwe team-outfit. Het ontwerp is klaar! Rockndust restyled. Nog even spannend!
De sfeer in Ransdaal is goed. Ik ben begonnen met het hakken en zagen van de stapel brandhout in de tuin. Darik zorgt ervoor dat de vuurkorf lekker blijft branden terwijl ik aan het hakken ben. Kopje warme choco erbij. Kling klokje kling. Alleen die kettingzaag,.. die past er niet bij!
Inmiddels hebben we de hoofdlijnen van ons mountainbikeseizoen 2012 wel in beeld. Het wordt een jaar met marathons, meerdaagsen, en ook gewoon lekker mountainbiken in de bergen of in andere mooie gebieden.
Belangrijk detail is wel dat we geen Transalp doen in 2012. Daarvoor in de plaats wel twee andere meerdaagsen: de Zillertaller Bike Challenge (3 dagen, 200 km, 10.000 hm) en de LCMT (4 dagen, 390km, 7000 hm). De Transalp blijft op de planning staan! Voor 2013.
Verder een serie marathons en 3 trainingsweken in de bergen.
Ons hoofddoel voor 2012: de Zillertaller Bike Challenge.
Concreet is dit de voorlopige planning voor 2012:
18/3 Sart Tilman
24/3 - 31/3 Trainingsweek Zuid Frankrijk
22/4 Kellerwald
29/4 Riva del Garda
30/4 – 6/5 Trainingsweek Riva
17/5 – 20/5 LCMT
16/6 Einrur – Rursee Marathon
24/6 Malmedy – Raid des Hautes Fagnes
6/7 – 8/7 Zillertaler Bike Challenge
9/7 – 18/7 Trainingsweek Alpen
15/9 Daun – Vulkan Bike
7/10 Langenberg
14/10 Eijsden – Bart Brentjens Challenge
Twee meerdaagsen en drie trainingsweken dus. Daarnaast nog een aantal marathons en raids.
Traditionele seizoensstart is bij het kleine kerkje van Sart Tilman. Een aardige kleine raid van 55km eind maart. Vaak is het dan nog slecht weer.
Eind maart bezoeken we het gebied van Lac de Salagou. Daar liggen heel veel geweldig mooie trails! Hopelijk is het tegen die tijd al lente in Zuid Frankrijk.
Een maandje later staat Kellerwald op de planning. Een echte marathon om het duurvermogen nog eens goed op de proef te stellen: 120km. Die gaat pijn doen! Zo lang, zo vroeg in het seizoen. Ook al een kleine opmaat voor de Alpen-marathons; de beklimmingen zijn in Sauerland al redelijk lang.
Die opmaat is ook hard nodig, een weekje later staan we aan de start bij de marathon van Riva del Garda. Mooie Alpen-marathon met lange beklimmingen in één van europa’s mooiste mountainbike gebieden. Ronda Extrema 110km. Dit is de laatste wedstrijd als voorbereiding op de LCMT.
Aansluitend op de marathon van Riva gaan we nog een weekje biken bij het Gardameer. Mooi nog een keer naar Paso Tremalzo en via Paso Nota terug naar Riva. Maar er liggen nog heel veel meer mooie bike routes daar.
Medio juni hebben we voor het eerst de Rursee marathon op de kalander gezet. Een korte en nog onbekende marathon van slechts 70km. IK heb daar goede geluiden over gehoord! We laten ons verrassen op slechts een uurtje rijden van onze voordeur! Een gebied om de hoek bij ons, maar waar we nog veel te weinig gebruik van maken op de bike! Daar gaat verandering in komen!
Dan de marathon onder de marathons in de verre omtrek: Raid des Hautes Fagnes in Malmedy. Altijd een hele mooie! Onze laatste voorbereiding op het hoofddoel van 2012: de Zillertaler Bike Challenge.
Aansluitend op de Zillertaller Bike Challenge blijven we nog anderhalve week in de Oostenrijkse bergen. Misschien wel terug naar Kirchberg bij de Bike Academy.
Hartje zomer hebben we twee maanden geen marathons gepland.
Dan in september de Vulkanbike. Aardige makkelijk bereikbare marathon in de Vulkaaneiffel. Altijd leuk en goed om een beetje in het ritme te blijven.
In oktober volgt nog de marathon van Langenberg, typische Sauerland marathon waar ik leuke herrinneringen aan heb. Lekke band in de eerste kilometers en daarna toch nog redelijk goed gefinisht.
Een weekje later de echte seizoensafsluiter in onze achtertuin: de Bart Brentjens Challenge.
Deze week was een relatieve rustweek. Enkele lichte trainingen stonden in het schema. Goed moment ook om te gaan testrijden op een 29-er. Bigger is better?
Bert en Lars Toma van de gelijknamige Specialized Conceptstore hadden geen beter moment kunnen kiezen voor hun testevent! Dat past uitstekend in ons schema, en bovendien waren de weersomstandigheden tot halverwege de middag prima. De lokatie bij het Sport en Leisure Center in Landgraaf is daarvoor bovendien perfect. Hier kun je elk terrein testen; van steile klimmetjes tot bochtige single trails en zelfs northshore-achtige houten constructies; de regio mag trots zijn op dit mtb-mekka!
Ook weer veel bekenden tegen gekomen tussen de 29 inch wielen. Het was gezellig bijkletsen met iedereen.
Mijn eerste kennismaking met big wheels, 29-ers. Een Specialized Epic met 29 inch wielen staat er voor mij klaar. Ondanks dat de wielen een flink stuk groter zijn, is de lengte van de hele fiets slechts 2 centimeter langer. Om dat te realiseren zit er een knik in de zadelbuis van het frame. Wat mij in de praktijk al snel duidelijk wordt, is dat op deze fiets een stuk sneller vooruit gaat. 29-ers zijn sneller! Het kost wat meer moeite om de fiets op snelheid te krijgen,..maar als die eenmaal op snelheid ligt, blijft die doorrollen. Dat komt niet alleen door de de natuurkundige krachten van het grotere wiel. De grotere wielomtrek maakt het ook mogelijk om met smallere banden met minder profiel te rijden. Ook dat levert snelheidwinst op. Het nadeel zou volgens de verhalen liggen in de wendbaarheid en korte bochten. Mijn eigen ervaring is dat dit wel meevalt. De wendbaarheid is inderdaad wel iets beperkter dan ik gewend ben op een mijn agressief sturende Epic 26 inch. Maar dat effect valt erg mee. Het zal vooral een kwestie van gewenning zijn, is mijn inschatting. Maar die gewenning heb ik na één ritje nog niet. Daar zijn meer ritjes voor nodig.
Mijn conclusie is dat een 29-er bij de meeste marathons en meerdaagsen echt in het voordeel is! Big is fast. Fast is fun.
Niet alleen de wielen worden groter. Onze rugzakken ook. Voor extra fun in de bergen en andere afgelegen gebieden. We hebben twee grote bikerugzakken aangeschaft. Voor de lange ritten die we regelmatig maken in binnen- en buitenland. Een Vaude Tracer. Eentje met 16 liter inhoud voor Gabbi. Eentje met 20 liter voor mij. Super rugzak met veel handige en leuke details! Voor normale training en marathons hebben we onze vertrouwde minirugzakken. Die voldoen dan prima. Maar voor lange dagtochten op de mountainbike hebben we nu onze Vaude’s. Hierin past makkelijk wat extra kleding, ehbo-set, eten en drinken. In de bergen en andere afgelegen streken noodzakelijk.
Ik verheug me op de eerste lange ritten met dat ding. Onze plannen voor 2012 worden ondertussen steeds concreter. Het wordt een combinatie van trainingsweken in de bergen, marathons, en meerdaagsen! Deze voorpret tijdens donkere dagen is ook BIG FUN!
